Τον σκότωσε η ηρωίνη. Θα μπορούσε να είναι παιδί μας…

«Εγώ θα το ελέγχω. Δεν θα με πάρει από κάτω. Θα έχω την κατάσταση στα χέρια
μου». Αυτήν την ψευδαίσθηση είχε από 14 χρόνων, όταν έκανε το πρώτο του
τσιγαριλίκι. Είχε αρχίσει να σουρουπώνει το περασμένο Σάββατο, όταν χτύπησε το
κουδούνι του διαμερίσματος της οικογένειάς του. «Βρέθηκε ένας νεαρός σε
ακατοίκητο, στο διπλανό τετράγωνο. Μάλλον είναι ο…». Ο γείτονας δεν πρόλαβε
να ολοκληρώσει τη φράση του. Η μητέρα και ο αδελφός του δεν χρειάσθηκε να
ακούσουν περισσότερα, είχαν καταλάβει.

Το εικοσάχρονο παλικάρι. Ακόμα ένα αδικοχαμένο θύμα της ηρωίνης.Δεν περιορίστηκε στο χασίς. Από τη «μαγκιά», πέρασε σε πιο σκληρές εμπειρίες. Οι πρώτες αλλαγές στη συμπεριφορά του είχαν αρχίσει. Κλείστηκε στον εαυτό του, δεν μίλαγε και το ζωηρό και υπερδραστήριο παιδί άρχισε να πέφτει σε μελαγχολία

Κατέβηκαν δυο-δυο τα σκαλιά του πρώτου όροφου και έτρεξαν στο ακατοίκητο
σπίτι. Δεν πρόλαβαν. Είδαν μόνο το ασθενοφόρο που έφευγε για το Νοσοκομείο
Παμμακάριστος. Από τους γιατρούς αργότερα πληροφορήθηκαν το τέλος.

Το τέλος του 20χρονου, ψηλού, γεροδεμένου παλικαριού, δραστήριου, με πολλά
ενδιαφέροντα στη μουσική και στον αθλητισμό, κοινωνικό, η ψυχή της παρέας. Το
τέλος του δικού τους μαραθώνιου, της Οδύσσειας που κράτησε τουλάχιστον δύο
χρόνια, σε θεραπευτικές κοινότητες, ιδιωτική κλινική και ψυχιάτρους στην
απελπισμένη τους προσπάθεια, στον αγώνα που έδωσαν για να τον τραβήξουν από τη
δίνη της ηρωίνης. Προσπάθειες όλης της οικογένειας που έπεσαν στο κενό, το
παλικάρι χάθηκε με τη σύριγγα στο χέρι και έμειναν μόνο ο πόνος και η θλίψη.

Στο δωμάτιό του υπάρχουν πολλές φωτογραφίες. Δικές του, μεγεθυσμένες, που είχε
τραβήξει στη δουλειά του και σε οικογενειακές εκδηλώσεις, φωτογραφίες
μοτοσυκλετών μεγάλου κυβισμού και μεγάλων ταχυτήτων.

Δίψα για ζωή

«Γρήγορες ταχύτητες. Γερά γκάζια. Μεγάλες αλλαγές. Αυτή ήταν η ζωή του.
Διψούσε για τη ζωή. Ήθελε να τα ζήσει και να τα προλάβει όλα. Να τα δοκιμάσει
όλα. Από μικρός ήθελε να μεγαλώσει γρήγορα. Βιαζόταν και έπαιζε με τον χρόνο.
Όλες οι παρέες του πάντα ήταν παιδιά μεγαλύτερης ηλικίας από αυτόν».

Ο αδελφός, η μητέρα και ο πατέρας του μέσα στο πένθος τους προσπαθούν να βρούν
το κουράγιο να ξεδιπλώσουν την ιστορία του. Να μιλήσουν γι’ αυτόν, για τον
αγώνα που έδωσαν στα δυο αυτά δραματικά χρόνια. «Το δικό μας παιδί χάθηκε.
Δυστυχώς, τίποτα δεν το φέρνει πίσω. Ίσως από τη δική μας εμπειρία, μέσα από
την ιστορία τη δική μας και του παιδιού μας, βγουν κάποια μηνύματα για τα άλλα
παιδιά. Το δικό μας δεν μπορέσαμε να το σώσουμε. Ίσως βοηθήσουμε τ’ άλλα
παιδιά», λέει χωρίς να μπορεί να συγκρατήσει τα δάκρυά της η μητέρα του.

Θερμή παράκληση της οικογένειας είναι να μην αναφερθούν ονόματα. «Τι σημασία
έχουν τα ονόματα. Τι ωφελεί ένα όνομα μπροστά σ’ αυτήν τη μάστιγα, σ’ αυτόν
τον αφανισμό της νεολαίας. Ένας ακόμα αριθμός, ένα στατιστικό στοιχείο και
μετά τι; Πώς αντιμετωπίζεται το πρόβλημα. Όχι ότι αισθανόμαστε στιγματισμένοι.
Δεν προσπαθήσαμε ποτέ να κρύψουμε το πρόβλημά μας. Από την πρώτη στιγμή
αγκαλιάσαμε το παιδί μας και δώσαμε τον αγώνα μας για να το σώσουμε. Του
συμπαρασταθήκαμε με στοργή και κατανόηση».

Άνετη ζωή

Μεγάλωσε σ’ ένα άνετο διαμέρισμα κάπου στα Πατήσια. Ο πατέρας εργολάβος
οικοδομών είχε τη δυνατότητα να εξασφαλίσει άνετη ζωή στην οικογένειά του. Η
μητέρα ασχολεούνταν στο σπίτι με τη φροντίδα των παιδιών της. Ένα δεμένο
ζευγάρι που μεγάλωνε τα παιδιά του, χωρίς τριβές και προβλήματα στην
οικογενειακή τους ζωή.

Ήταν ο Βενιαμίν της οικογένειας, που μεγάλωνε αρμονικά με τα δύο μεγαλύτερα
αδέλφια του. Ο αδελφός του είναι φυσικοθεραπευτής με σπουδές στη Γαλλία και η
αδελφή του έχει σπουδάσει μεταφράστρια και εργάζεται.

Πιο στενή σχέση είχε με τον αδελφό του. Τον αισθανόταν πιο κοντά του και μαζί
του μοιραζόταν τις πρώτες του ανησυχίες.

«Στο σπίτι δεν υπήρχαν προβλήματα. Και ο ίδιος ένιωθε την ασφάλεια του
οικογενειακού του περιβάλλοντος. Οι γονείς μου πάντα είχαν κατανόηση και ποτέ
δεν καταπίεζαν τα παιδιά τους», προσθέτει ο αδελφός του.

Ένα παιδί πανέξυπνο και υπερδραστήριο. Διόχετευε τον δυναμισμό του στον
αθλητισμό. Γυμναζόταν και στο Γυμνάσιο είχε κερδίσει την πρωτιά, τρέχοντας στα
1.500 μέτρα. Είχε ασχοληθεί με τις πολεμικές τέχνες, το καράτε, και συνέχισε
να αθλείται σηκώνοντας βάρη.

Με ποικίλα ενδιαφέροντα, του άρεσε πολύ και η μουσική και έπαιζε μπουζούκι.
Πολύ κοινωνικός, από τα παιδιά που έπιαναν φιλίες και έκαναν αμέσως παρέες.

«Είχε έρθει να με επισκεφθεί στη Γαλλία όταν σπούδαζα και στο μικρό χρονικό
διάστημα που έμεινε, αν και δεν γνώριζε τη γλώσσα, κατάφερε και έκανε
γνωριμίες. Ένα γλυκομίλητο παιδί με τις φιλίες του και τις γνωριμίες του στα
κορίτσια».

Το σχολείο δεν τον γέμιζε και αποφάσισε να το σταματήσει μετά τη Β’ Γυμνασίου.
«Ήθελε να είναι οικονομικά ανεξάρτητος. Από μικρός τού άρεσε να δουλεύει. Τα
καλοκαίρια, στις σχολικές διακοπές εργαζόταν με τον πατέρα μου στις οικοδομές.
Βιαζόταν να μεγαλώσει. Σαν κάτι να τον έσπρωχνε να τα προλάβει γρήγορα όλα. Το
σχολείο δεν τον χωρούσε. Ήθελε να μπει στη ζωή, να δουλέψει και να είναι
οικονομικά ανεξάρτητος.

Άρχισε να εργάζεται με τον πατέρα του στην οικοδομή. «Σε λίγο καιρό έμαθε τα
πάντα γύρω από τη δουλειά. Έφερνε βόλτα την οικοδομή. Δυστυχώς, όλη αυτήν τη
δραστηριότητα, τον δυναμισμό και το πάθος που είχε το διοχέτευσε σε λάθος
δρόμο και κατέστρεψε στη ζωή του», λέει ο αδελφός του.

Η Οδύσσεια

Για τους γονείς του η είδηση έπεσε σαν κεραυνός. Ο εφιάλτης είχε χτυπήσει την
πόρτα του σπιτιού τους. Μάζεψαν το κουράγιο τους και πάλεψαν με νύχια και με
δόντια. Η ζωή της οικογένειας ανατράπηκε και άλλαξε ρυθμούς Ο αδελφός του και
ο πατέρας του περιόρισαν τις επαγγελματικές τους δραστηριότητες για να σταθούν
δίπλα του.

«Δεν γνώρισε την απόρριψη. Πάντα είχε τη στοργή και την αγάπη όλης της
οικογένειας. Ακολουθώντας τις συμβουλές των ειδικών, ενημερώσαμε και το στενό
οικογενειακό μας περιβάλλον ­ και αυτοί του συμπαραστάθηκαν όπως μπορούσαν».

Ύστερα από πολλές προσπάθειες της οικογένειας, δύο μήνες αργότερα εντάχθηκε
στο πρόγραμμα του 18ΑΝΩ.

«Ανοιχτό πρόγραμμα. Πήγαινε μία φορά την εβδομάδα και παρακολουθούσε το
πρόγραμμα για 45 λεπτά. Στην αρχή πήγε με ενθουσιασμό. Πίστευε ότι θα έβρισκε
βοήθεια και πως θα ξέφευγε. Δεν έμεινε ικανοποιημένος από αυτά που του
προσέφεραν. Βαριέμαι, δεν βρίσκω κάτι το ενδιαφερον, κάτι που να μπορεί να με
βοηθήσει», έλεγε στον αδελφό του.

Πριν από έξι μήνες έκανε προσπάθεια να κόψει την ηρωίνη. Έμεινε «καθαρός» δύο
μήνες. Ήταν μόνο ένα διάλειμμα. Ξανάρχισε.

Οι γονείς του στο μεταξύ παρακολουθούσαν άλλο ειδικό πρόγραμμα στη «Στροφή»,
για τη συμπεριφορά τους και τις αντιδράσεις απέναντί του. «Τους βοήθησε
ψυχολογικά. Ακολουθούσαν κατά γράμμα τις συμβουλές των ειδικών, να μην τον
πιέζουν, να μην τον αγχώνουν και να προσπαθησουν να τον πείσουν να βάλει
κάποιους κανόνες στη ζωή του», λέει ο αδελφός του.

Του είχαν πάρει τα κλειδιά του σπιτιού και επέστρεφε σπίτι μια συγκεκριμένη
ώρα. Ο ίδιος προσπαθούσε να πειθαρχήσει. Μέχρι την τελευταία στιγμή πίστευε
ότι θα ξεπεράσει το πρόβλημα. «Θα το κόψω όταν θα έρθει η ώρα. Όταν θα είμαι
έτοιμος», επαναλάμβανε στους δικούς του.

Στις εξάρσεις που παρουσίαζε κατά καιρούς, οι γονείς του έκαναν απελπισμένες
προσπάθειες. Τον πήγαν ακόμα και σε ιδιωτική κλινική, όπου έμεινε μόνο για
λίγες ώρες. «Το έσκασε, πήγε στην πιάτσα και δεν το είχαν αντιληφθεί οι
υπεύθυνοι. Αναγκασθήκαμε να τον πάρουμε από εκεί γιατί δεν είχε νόημα να
συνεχίσει τη θεραπεία σ’ αυτές τις συνθήκες».

Τον τελευταίο μήνα σταμάτησε να παρακολουθεί και το πρόγραμμα του 18 ΑΝΩ. «Στο
2001, δυστυχώς, οι κοινότητες λειτουργούν με τα κριτήρια και τα μοντέλα της
δεκαετίας του ’80. Οι χρήστες είναι πολλοί, οι θέσεις στις κοινότητες λίγες
και το προσωπικό δεν επαρκεί για να καλύψει τις ανάγκες. Χρειάζεται
εξειδικευμένο προσωπικό. Κάθε περίπτωση είναι ξεχωριστή και έτσι θα πρέπει να
αντιμετωπίζεται», επισημαίνει ο αδελφός του.

Η τελευταία εβδομάδα

Ποτέ δεν άφησε τον εαυτό του να πέσει στο περιθώριο του δρόμου. «Αξιοπρεπής
στη συμπεριφορά του, πάντα καλοντυμένος. Αν κάποιος δεν γνώριζε το πρόβλημά
του, δεν καταλάβαινε ότι ήταν χρήστης ηρωίνης. Δεν άφησε τον εαυτό του να
ξεπέσει», λεει ο αδελφός του.

Την τελευταία εβδομάδα είπε στους γονείς του ότι θα κάνει μία ακόμα προσπάθεια
να αποτοξινωθεί. Πέρασαν οι ημέρες και δεν απομακρύνθηκε από το σπίτι του.
«Άρχισε να γυμνάζεται και έκανε πους-απς για να ξαναβρει τη φόρμα του.
Φαινόταν ότι το είχε πάρει απόφαση. Άλλωστε, πάντα πίστευε ότι θα το ελέγξει
και θα το σταματήσει.

Και ενώ όλα έδειχναν ότι πήγαιναν καλά, ξέσπασε η θύελλα. Το Σάββατο το πρωί
έκανε τη μοιραία «απόδραση». Πήδηξε από το μπαλκόνι του σπιτιού του και πήγε
πάλι στα στέκια για τη δοση του. Λίγες ώρες αργότερα βρέθηκε νεκρός στο
ακατοίκητο.

«Αυτή είναι η ιστορία του αδελφού μου. Έτσι άρχισε και έτσι τελείωσε. Ένα
παιδί της διπλανής πόρτας, όπως χιλιάδες άλλα παιδιά. Μια ιστορία που δυστυχώς
μπορεί να συμβεί σε κάθε γειτονιά, σε κάθε σπίτι. Τα ναρκωτικά έχουν εξαπλωθεί
παντού. Ένας ύπουλος πόλεμος. Έχουν αλλάξει πολλά. Η εικόνα του χρήστη είναι
τελείως διαφορετική από αυτήν του παρελθοντος. Τα επίσημα στοιχεία για το
πρόβλημα απέχουν πολύ από την πραγματικότητα. Το παιδί το δικό μας προερχόταν
από μια συγκροτημένη οικογένεια, με γονείς που φρόντιζαν να μη λειψει τίποτα
στα παιδιά τους. Μεγάλωσε σε μια γειτονιά της Αθήνας. Πώς έμπλεξε, τι τον
έσπρωξε στα ναρκωτικά; Δεν μπορέσαμε να καταλάβουμε ακόμα κι εμείς, οι πιο
κοντινοί του άνθρωποι. Το μόνο που μπορώ να πω τώρα πια είναι ότι μας λείπει.
Ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω ότι έφυγε από κοντά μας», καταλήγει ο αδελφός του
και τα μάτια του γεμίζουν δάκρυα κοιτώντας τη φωτογραφία του 20χρονου παλικαριού.

Το πρώτο τσιγαριλίκι από… μαγκιά στα δεκατέσσερά του χρόνια

Ένα ατέλειωτο γιατί βασανίζει την οικογένειά του. Ένα ερώτημα, στο οποίο δεν
βρήκαν απάντηση στα χρόνια της δοκιμασίας. Γιατί το παιδί έπεσε στην παγίδα
των ναρκωτικών. «Πάντα είχε μια υπερευαισθησία. Και μια παρατήρηση μπορούσε να
τον πληγώσει. Δεν άνοιγε εύκολα τα χαρτιά του, δεν είχε ξεσπάσματα και
κρατούσε πολλά μέσα του» προσπαθεί να εξηγήσει ο αδελφός του.

Η πρώτη επαφή του με τα ναρκωτικά έγινε στα 14 του χρόνια. Στο μεταίχμιο, όταν
σταμάτησε το σχολείο. Ξεκίνησε με το τσιγαριλίκι. Στην παρέα. «Από μαγκιά μού
εξομολογήθηκε ο ίδιος αργότερα. Έτσι για να δοκιμάσει. Τα παιδιά που έκανε
τότε παρέα ήταν της γειτονιάς. Μέσα στην παρέα τού έδωσαν το τσιγαριλίκι και
αρχισε το χασίς», συνεχίζει ο αδελφός του.

Κανείς από την οικογένεια στην αρχή δεν είχε καταλάβει το παραμικρό. Δεν
υπήρχε κάποιο σημάδι που να προειδοποιήσει την οικογένεια. Ο ίδιος απέφευγε
ακόμα και να καπνίζει μπροστά τους.

Ούτε στον αδελφό του με τον οποίο είχε στενότερη σχέση είχε εκμυστηρευθεί το
παραμικρό. «Τη φάση με το χασίς την έμαθα αργότερα, όταν είχε ήδη περάσει στην
ηρωίνη. Κάποιο σκουλαρίκι που φόρεσε στο αυτί ακολουθώντας το ρεύμα της εποχής
δεν μας προβλημάτισε και ιδιαίτερα. Άλλωστε μετά από λίγο καιρό το έβγαλε
μόνος του. Του άρεσε μέσα από τις παρέες του να δείχνει κάτι το διαφορετικό σε
χαρακτήρα από ό,τι ήταν πραγματικά ο ίδιος. Τότε δεν το είχαμε
συνειδητοποιήσει…».

Δεν περιορίστηκε στο χασίς. Από τη «μαγκιά «, πέρασε σε πιο σκληρές εμπειρίες.
Οι παρέες του άλλαξαν όπως και τα στέκια. Μπήκε σε πιο βαθιά λούκια, σε πιο
οργανωμένα κυκλώματα.

Οι πρώτες αλλαγές στην συμπεριφορά του είχαν αρχίσει. Ο χαρακτήρας του είχε
αρχίσει να αλλοιώνεται. Κλείστηκε στον εαυτό του, δεν μίλαγε και το ζωηρό και
υπερδραστήριο παιδί αρχισε να πέφτει σε μελαγχολία.

«Είχε κάτι στο βλέμμα του. Σαν ενοχή, σαν φόβο. Πού να φανταστούμε τι του
συνέβαινε. Δεν μπορούσαμε τότε να διαβάσουμε τα σημάδια και να καταλάβουμε. Τα
είχαμε αποδώσει στα προβλήματα της εφηβείας».

Πριν από δύο χρόνια, ο ίδιος αποκάλυψε το μυστικό του στον αδελφό του.»Έχω
μπλέξει άσχημα, μου είπε. Έχω πέσει στην ηρωίνη. Ήθελα να δοκιμάσω. Την άρχισα
περιστασιακά για δοκιμή. Συνήθισα στην πρέζα. Δεν θέλω να το μάθουν οι γονείς
μας. Το μόνο που θέλω είναι να με βοηθήσεις να ξεμπλέξω».

Ο αδελφός του κράτησε μόνος του το βάρος για τρεις εβδομάδες. Απευθύνθηκε σε
ψυχολόγο, ο οποίος τον συμβούλευσε να ενημερώσει στους γονείς του γιατί σε
αυτές τις δύσκολες στιγμές χρειάζεται τη συμπαράσταση των δικών του ανθρώπων.

«Πίστευε πάντα ότι μπορούσε να το ελέγξει. Ότι δεν θα τον έπαιρνε από κάτω.
Μέχρι και την τελευταία στιγμή αυτό πίστευε. Είχε υπερεκτιμήσει τις δυνάμεις
του.»

Η ηρωίνη που ξεκίνησε «δοκιμαστικά «, τελικά τον πήρε από κάτω και εθίσθηκε.
Όσο περνούσε ο καιρός οι δόσεις αυξάνονταν και δεν μπορούσε να κάνει χωρίς
αυτές. Πού προμηθευόταν τα ναρκωτικά: « Παντού. Στις πιάτσες, στο Πεδίον του
Άρεως, στην Ομόνοια, στην Πλατεία Κοτζιά, στα Σεπόλια. Με τα κινητά τηλέφωνα
όλα γίνονται», λέει με πίκρα ο αδελφός του. «Ακόμα και έξω από το σπίτι μας
του τα έφερναν. Τον είχαν από κοντά. Δεν τον άφηναν σε ησυχία. Ένα κλοιός γύρω
του. Ο ίδιος δεν θέλησε ποτέ να γίνει βαποράκι τους. Δεν ήθελε να κάνει κακό
σε άλλους. Αρνήθηκε επίμονα. Τους τελευταίους μήνες δεν μπορούσε πια δουλέψει
μαζί με τον πατέρα μας. Έκανε μεροκάματα, πουλούσε ημερολόγια, αλλά δεν έγινε
βαποράκι. Σε μεγάλη πίεση, πήρε κάποια μικροαντικείμενα από το σπίτι. Ντράπηκε
τους γονείς μας και γρήγορα το σταμάτησε».