Τα νεώτερα μνημεία του κέντρου

Για την κατάσταση του κέντρου της Αθήνας και των μνημείων της μας γράφει
αναγνώστης μας από τον Ασπρόπυργο (το όνομα του οποίου είναι στη διάθεση της
εφημερίδας), με αφορμή την πλήρη αναμόρφωση του ιστορικού κτιρίου τού Τσίλλερ,
που στεγάζει το Εθνικό Θέατρο:

«Έχετε δει ποτέ στην οδό Αγίου Κωνσταντίνου έστω και έναν τουρίστα; Όχι βέβαια
και είναι πολύ φυσικό, αφού μιλάμε για έναν από τους πλέον παραμελημένους και
αδικημένους δρόμους της πρωτεύουσας. Πότε επιτέλους θα δοθεί μέριμνα για να
αναβαθμισθεί όλη αυτή η περιοχή;

Απέναντι ακριβώς από το Εθνικό βρίσκεται ο εξαίσιος ναός του Αγ. Κωνσταντίνου,
ένα από τα πιο ιστορικά, λαμπρά και πρωτότυπα αρχιτεκτονήματα της Αθήνας. Ένας
ναός άφθαστης αισθητικής, που θα μπορούσε κάλλιστα, πέρα από τους
λειτουργικούς του σκοπούς, να αποτελεί παράλληλα και μουσείο εκκλησιολογικού
περιεχομένου που στερείται η πρωτεύουσα. Για να μην πω ότι κάλλιστα θα
μπορούσε να γίνει η νέα Μητρόπολη που ονειρεύεται ο κ. Χριστόδουλος, αφού όχι
μόνον πληροί, αλλά και ξεπερνάει ένα πλήθος προϋποθέσεων γι’ αυτόν τον σκοπό.

Στον ίδιο ακριβώς δρόμο και πάνω σχεδόν στην Πλατεία Ομονοίας βρίσκεται ο
κινηματογράφος “Σταρ”, ο οποίος υπήρξε ένα από τα καλύτερα και ιστορικότερα
θέατρα της παλιάς Αθήνας και ώς τις ημέρες μας εξακολουθεί να είναι το
μεγαλύτερο θέατρό της!! Παρ’ όλα αυτά, γιατί δεν συγκινείται κανείς που σήμερα
είναι ένα φρικτό και ελεεινό τσοντάδικο; (!!!)

Αρκεί να δει κανείς τις επιβλητικές διαστάσεις του, τα θεωρεία του, τα
κλιμακοστάσια με τις μεγαλόπρεπες σκάλες του, την απίστευτη υπόγεια υποδομή
του πίσω και κάτω από τη σκηνή, αρκεί να νιώσει κανείς το μεγαλείο και την
έστω παραμελημένη αίγλη που αποπνέουν ακόμα οι χώροι του, για να του κοπεί η
ανάσα και να βουρκώσει από συγκίνηση…

Δεν θα μπορούσε να γίνει παράρτημα του Μεγάρου Μουσικής ή της Λυρικής Σκηνής;
Δεν θα μπορούσε να γίνει έδρα μιας από τις πολυάριθμες σκηνές του παρακείμενου
Εθνικού Θεάτρου ή έστω ένας πρότυπος, αυτοτελής και δυναμικός πολυχώρος
θεαμάτων;

Ποιος και πότε θα ασχοληθεί επιτέλους με αυτήν την ύβρι;

Ονειρεύομαι την Πλατεία Ομονοίας να ξαναγίνεται ένα από τα σημαντικότερα
οροθέσια της Αθήνας, αποκτώντας ξανά την αίγλη και τη σημασία της στο τοπίο
της πρωτεύουσας. Αλλά τι κάθομαι και λέω τώρα, όταν ο ιστορικός “Ορφέας”
σβήνει στην εγκατάλειψη, το έξοχο “Παλλάς” στη Βουκουρεστίου δεν το
ανακαινίζει κανείς και το “Ρεξ” το δώσαμε για να τραγουδάει ο Σφακιανάκης…

Ωστόσο, όλη η οδός Αγ. Κωνσταντίνου ώς την Πλατεία Καραϊσκάκη (που αποτελεί
και την πρώτη εντύπωση όσων έρχονται στο κέντρο της Αθήνας από την Εθνική
Αθηνών – Κορίνθου) θα μπορούσε με λίγη σχετικά προσπάθεια και ένα δυναμικό
οργανόγραμμα να αποτελέσει υπόδειγμα αστικής αναβάθμισης. Επιτέλους, 500 μέτρα
δρόμος είναι και εδώ έχουμε δει θαύματα όχι απλώς σε δρόμους, αλλά σε
συνοικίες ολόκληρες… Στο εξωτερικό, βεβαίως, γιατί στην Αθήνα κάτι ξεκίνησε
να γίνει με του Ψυρή και το πράγμα έμεινε φυσικά ημιτελές. Η δε Πλάκα παίρνει
αργά και σταθερά την προ Τρίτση μορφή της: κοινώς βρωμάει και ζέχνει (αγαπητέ
μας κύριε Αβραμόπουλε), που όσο πιο πολλά αυτοκινητάκια καθαρισμού παρατάσσετε
κάθε τόσο στο Καλλιμάρμαρο, προς επίδειξιν, τόσο πιο βρώμικο δείχνει το
ιστορικό κέντρο…

Αν θυμάμαι καλά, ο κύριος Λαλιώτης είχε δεσμευθεί πριν από δύο χρόνια ότι θα
υλοποιούνταν άμεσα τα βραβευμένα σχέδια για την ανακατασκευή των Πλατειών
Συντάγματος, Ομονοίας και Κουμουνδούρου, σε τρόπο ώστε να είναι (λέει) έτοιμες
για τους εορτασμούς της χιλιετηρίδας, οι οποίοι, ειρήσθω εν παρόδω, έγιναν ήδη
πριν από 11 μήνες… Και ώς τώρα όχι μόνον δεν έχει γίνει τίποτα, αλλά Κύριος
οίδε αν και πότε θα ξεκινήσουν τα έργα…

Έχει άδικο μετά ο κόσμος που ανησυχεί για την πορεία των έργων και των
υποδομών της Ολυμπιάδας;

Όταν για 15 ολόκληρα χρόνια (!!!) το Αρσάκειο στη Σταδίου και το υπέροχο
νεοκλασικό απέναντι από την Παλαιά Βουλή (Σταδίου και Αμερικής) είναι ΑΚΟΜΑ
γιαπιά και μάλιστα το δεύτερο ετοιμόρροπο, όταν το “Κινγκ Τζωρτζ” παραμένει
ένα άθλιο ερείπιο στην κεντρική πλατεία πρωτεύουσας κράτους…

Για να μη μιλήσω για τη θλιβερή πρωτιά της Αθήνας να έχει τα τρία πιο άσχημα,
αφρόντιστα και επικίνδυνα δημόσια πάρκα της Ευρώπης (Εθνικός Κήπος, Πεδίον του
Άρεως και Πάρκο Ριζαρείου) και κανενός να μην ιδρώνει το αυτί για την πλήρη
και επιστημονικά επικουρούμενη ανάπλασή τους.

Σε μια περίοδο που η Αθήνα έχει περισσότερη ανάγκη από υποδομές οι οποίες θα
εξυπηρετήσουν τους Ολυμπιακούς, δεν θα πρέπει να θεωρούμε ήσσονος σημασίας την
ανάγκη για αισθητική αναβάθμιση αυτής της ταλαίπωρης πόλης, παράλληλα με τα
υπόλοιπα έργα που απαιτούνται.

Και πώς να αισιοδοξήσω, όταν βλέπω το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο (ένα από τα
10 μεγαλύτερα του κόσμου, και μακράν το μεγαλύτερο σε κλασικές αρχαιότητες)
και ντρέπομαι να πατήσω μέσα το πόδι μου; Στην εποχή που ακόμα και η πιο μικρή
γκαλερί του εξωτερικού παρουσιάζει τα εκθέματά της σε πολύγλωσσα CD-ROM, εμείς
έχουμε μείνει ακόμα στα… ταμπελάκια. Για να μη μιλήσω για τους σοβάδες που
πέφτουν, την υγρασία στους τοίχους, τον ελλιπή φωτισμό, την παρωχημένη έκθεση
των θησαυρών του και τον επιεικώς άθλιο περίβολο με την απεριποίητη βλάστηση
και τους καφενέδες με τις πλαστικές καρέκλες που υποδέχονται τους επισκέπτες
του…

Πώς να αισιοδοξήσω όταν ΔΕΝ βλέπω εκτεταμένη δενδροφύτευση (πάνω από 1,5
εκατομμύριο επιπλέον δένδρα έμειναν “προίκα” στο ήδη καταπράσινο Σίδνεϋ μετά
τους αγώνες του), όταν δεν επεκτείνεται ο φωτισμός, η σήμανση και η
πεζοδρόμηση, όταν δεν βλέπω έργα τέχνης στους δημόσιους χώρους και το τραμ δεν
λέει να προχωρήσει με τίποτα, όταν κανείς δεν μας μιλάει για το Μουσείο
Ακροπόλεως και αν τελικά θα γίνει. Με δυο λόγια, όταν δεν υπάρχει πρόγραμμα
και νοικοκύρεμα… Και θα αφήσουμε πάλι τα πάντα για την τελευταία στιγμή,
αιώνιοι θιασώτες της πατροπαράδοτης τσαπατσουλιάς και προχειρότητάς μας…
Αγανακτώ».