Στάζουν… προχειρότητα

Ακόμα και μεγάλα κλειστά γήπεδα, όπως του ΟΑΚΑ και του ΣΕΦ (ένθετη φωτογραφία) παρουσιάζουν προβλήματα και αποδεικνύεται πως δεν έχει υπάρξει -σε κάποιες περιπτώσεις- ο κατάλληλος σχεδιασμός

Στην Αθήνα του 2004 κάποια κλειστά γήπεδα θυμίζουν… σουρωτήρια και η εικόνα
ειλικρινά γεμίζει με πίκρα τους κατοίκους αυτής της πόλης, που βλέπουν στην
καθημερινή τους ζωή την προχειρότητα να «κλέβει» την παράσταση.

Και για να μην είμαστε υπερβολικοί, δεν ζητάμε ευθύνες για το παλιό γήπεδο των
Καμινίων, που έσταζε την προπερασμένη Κυριακή με αποτέλεσμα να αναβληθεί ο
αγώνας της Α’ ΕΣΚΑΝΑ Γυναικών μεταξύ του Προφήτη Ηλία και του Ατρομήτου
Πειραιά. Όμως, δεν είναι δυνατόν να στάζει το νέο στολίδι του ΟΑΚΑ (από τις
πρώτες κιόλας ημέρες της κατασκευής του) ή ακόμα και το ΣΕΦ, που αποτελεί μία
από τις… ναυαρχίδες του ελληνικού Αθλητισμού εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων
του 2004.

Δεν είναι τυχαίο πως στην περιοχή του Σταδίου Ειρήνης και Φιλίας (από την
παραλιακή έξω από το στάδιο, μέσα σε αυτό και γενικότερα στον περιβάλλοντα
χώρο αναμένονται να διεξαχθούν σχεδόν τα μισά Ολυμπιακά αγωνίσματα σε τέσσερα
χρόνια. Δηλαδή τα 14 από τα 28, με τον κόμβο του Φαλήρου να αποτελεί ύστερα
από αυτόν του Αμαρουσίου, τον σημαντικότερο από αθλητικής πλευράς σε αυτή τη
μεγάλη διοργάνωση.

Άλλωστε, το ΣΕΦ θυμίζει κατά πολύ τον εκθεσιακό κέντρο του Σίδνεϊ, στο οποίο
έγιναν τέσσερα αθλήματα, αφού το κτίριο είχε μετατραπεί σε πολυδύναμο αθλητικό
κέντρο. Και ενώ το ΣΕΦ έχει σαφώς καθαρά αθλητικό προφίλ (σε αντίθεση με το
εκθεσιακό κέντρο στο Ντάρλινγκ Χάρμπορ του Σίδνεϊ), δεν δείχνει να έχει την
κατάλληλη στεγανότητα.

Εντάξει είναι σίγουρο πως μέχρι το 2004 ­ ίσως και πολύ νωρίτερα ­ το πρόβλημα
με την στέγη του εν λόγω σταδίου θα έχει επισκευαστεί, αλλά το θέμα δεν είναι
αυτό.

Το γεγονός που «καίει» είναι πως το εν λόγω στάδιο παρουσίασε τέτοια
προβλήματα, επτά χρόνια μετά την κατασκευή του, ενώ στο ΟΑΚΑ προβλήματα
παρουσιάστηκαν πολύ νωρίτερα (έστω σε μικρότερη έκταση). Νερό έπεφτε και στο
Περιστέρι, στην πρόσφατη νεροποντή της περασμένης Κυριακής, ευτυχώς μόνο στα
δημοσιογραφικά και όχι στον αγωνιστικό χώρο, με αποτέλεσμα το ματς Περιστερίου
– Νήαρ Ηστ να μην παρουσιάσει προβλήματα. Στο ΟΑΚΑ το ματς Παναθηναϊκού –
Δάφνης έγινε επίσης κανονικά, αφού και εκεί ­ ευτυχώς ­ οι σταγόνες έπεφταν
λίγο πιο δίπλα από τον αγωνιστικό χώρο. Βέβαια την πρώτη φορά που είχαμε δει
το κλειστό των Ολυμπιακών Εγκαταστάσεων να… μπάζει νερά ήταν στο Ευρωμπάσκετ
του 1995 (δηλαδή μόλις 2-3 μήνες μετά την παράδοση του γηπέδου) όταν μία
θερινή καταιγίδα του Ιουλίου είχε «χτυπήσει» και το ΟΑΚΑ τη στιγμή που
διεξαγόταν ο ένας ημιτελικός μεταξύ της Εθνικής μας και της Γιουγκοσλαβίας.

Στο ΣΕΦ το πρόβλημα είναι ακόμα πιο μεγάλο, αφού έχουν σπαταληθεί κατά καιρούς
ποσά για… μπαλώματα που αποτελούν πρόχειρες λύσεις, ενώ κάτι που δεν είναι
γνωστό και δεν απασχόλησε τόσο την κοινή γνώμη όταν την περασμένη Κυριακή
αναβλήθηκε ο αγώνας του Ολυμπιακού με τον Ηρακλή, είναι και το πρόβλημα που
δημιουργείται στους δύο ηλεκτρονικούς πίνακες του γηπέδου. Η κατασκευή της
οροφής σε κάποια σημεία φέρνει όλα τα όμβρια ύδατα να πέφτουν από κάποιες
τρύπες μέσα στα κουβούκλια των ηλεκτρονικών πινάκων οι οποίοι ούτε λίγο ούτε
πολύ έχουν συγκεντρώσει 80 κυβικά νερό (!) με αποτέλεσμα ο κίνδυνος ακόμα και
για ηλεκτροπληξία να είναι ορατός σε περίπτωση που κάποιος δυστυχής πλησιάσει
τον πίνακα για επισκευή. Ακόμα και να διεξαγόταν το παιχνίδι με τον Ηρακλή, ο
ένας τουλάχιστον ηλεκτρονικός πίνακας δεν θα λειτουργούσε, αφού θυμίζει
κλειστή πισίνα.

Δυστυχώς όταν κατασκευάζονται τέτοια έργα, πολλές φορές δεν δίνεται η
απαιτούμενη προσοχή σε εξωτερικές λεπτομέρειες, που μπορεί να μην φαίνονται
στο μάτι του θεατή ή του παίκτη, αλλά δυστυχώς δημιουργούν πολύ μεγαλύτερα
προβλήματα σε αυτούς σε μία πιθανή καταιγίδα. Και τότε οι πετσέτες αποκτούν
πρωταγωνιστικό ρόλο και «κλέβουν» την παράσταση δημιουργώντας, όμως, παράλληλα
μία πολύ άσχημη εικόνα για τη χώρα μας εντός και εκτός συνόρων.