Η γονική άδεια δημ. υπαλλήλου

Την οδυνηρή εμπειρία της από τις επαγγελματικές της σχέσεις σε δημόσια
υπηρεσία της Σύρου αφηγείται η κ. Καίτη Γιαννακά:

«Θεώρησα σκόπιμο να ζητήσω από τον προϊστάμενό μου γονική άδεια μιάς ημέρας,
για να παρακολουθήσω τη σχολική επίδοση της κόρης μου, όπως προβλέπουν οι
διατάξεις των παραγρ. 55′ 6 του άρθρου 53 του Ν. 2683/99, σύμφωνα με τον οποίο
δικαιούμαι τέσσερις ημέρες τον χρόνο. Ας σημειωθεί ότι την προηγούμενη χρονιά
δεν πήρα, παρ’ ότι το ζήτησα, καμία ημέρα γονικής άδειας.

Ωστόσο λογάριασα χωρίς τον προϊστάμενό μου τον κ. Ιωάννη Ρούσσο, για τον οποίο
“αυτά είναι αστεία πράγματα”.

Είναι αστείο για τον προϊστάμενο με 25ετή μάλιστα υπηρεσία, να παρακολουθείς
τη σχολική πρόοδο του παιδιού σου.

Ο διάλογος πάντα ξεκινά ως εξής:

­ Βρε παιδιά (λες και στέκονται μπροστά του παιδάκια της Α΄ Δημοτικού) δεν σας
έχω πει ότι ΕΓΩ δεν υπογράφω αυτές τις άδειες;

Η επόμενή μου κίνηση;

Παράκληση στο υπουργείο Οικονομικών στην αρμόδια υπηρεσία να διευκρινίσει στον
προϊστάμενο ότι δεν μπορεί να απορρίπτει αιτήματα για γονική άδεια.

Απάντηση του προϊσταμένου: ΕΓΩ δεν τις εγκρίνω…

Αλλά ούτε για τον θάνατο συγγενικού προσώπου δικαιούμαστε άδεια.

Και αυτή για τον κύριο προϊστάμενο είναι “αστεία πράγματα”.

Υπάρχει άραγε ανθρωπισμός; Όλα καταρρέουν; Κανένας δεν μπορεί να τον πείσει
ότι ο νόμος είναι σαφής; Μήπως μπορεί άραγε ένας δικαστής ή ένας εισαγγελέας;

Αλλά για να επανέλθω στο θέμα της γονικής άδειας.

Αφού με χίλιες προσπάθειες την εξασφάλισα, ο εν λόγω προϊστάμενος θεώρησε
σκόπιμο να επικοινωνήσει με τη δασκάλα του παιδιού μου για να ρωτήσει εάν
πράγματι πήγα να πληροφορηθώ για την πρόοδό της και αν έχει κάποιο πρόβλημα το
παιδί μου.

Όταν με τη σειρά μου ενημερώθηκα για το “ενδιαφέρον” του κ. προϊσταμένου μου,
που δεν αφορούσε βέβαια τις επιδόσεις του παιδιού μου, και φυσικά του
διαμαρτυρήθηκα έντονα, εκείνος είχε το θράσος να επιπλήξει τη δασκάλα, επειδή
με ενημέρωσε».