Οι εκπαιδευτικές άδειες

Έχει συνάφεια η Προστασία των Μνημείων με τις εκπαιδευτικές άδειες των
καθηγητών; αναρωτιέται η κ. Αικατερίνη Θεοχάρη, τοπογράφος μηχανικός, που
παρατηρεί:

«Σύμφωνα με τη Σύμβαση για την προστασία της Αρχιτεκτονικής Κληρονομιάς της
Ευρώπης που είναι πλέον νόμος και του ελληνικού κράτους από τον Απρίλιο του
1992 (Ν. 2039/92), η αρχιτεκτονική κληρονομιά αποτελεί μία αναντικατάστατη
έκφραση του πλούτου και της ποικιλίας της πολιτιστικής κληρονομιάς της
Ευρώπης, μια ανεκτίμητη μαρτυρία του παρελθόντος μας και ένα κοινό αγαθό για
όλους τους Ευρωπαίους. Συλλογική λοιπόν πρόθεση της κοινωνίας και της
πολιτείας είναι η ανάδειξη της πολιτιστικής μας ταυτότητας, του μνημειακού μας
πλούτου.

Ωστόσο, παρά τις εξαγγελίες των αρμοδίων φορέων για ενέργειες προς αυτή την
κατεύθυνση, η ίδια η πολιτεία φαίνεται να δρα ενάντια στην ευρύτερα εκφρασμένη
συλλογική πρόθεση για ανάδειξη της πολιτιστικής μας ταυτότητας και του
μνημειακού μας πλούτου, όταν το υπουργείο Εθν. Παιδείας και Θρησκευμάτων με το
αρμόδιο Κεντρικό Υπηρεσιακό του Συμβούλιο δεν εγκρίνει εκπαιδευτική άδεια για
την παρακολούθηση Διατμηματικού – Διεπιστημονικού Προγράμματος Μεταπτυχιακών
Σπουδών του ΕΜΠ στο επιστημονικό πεδίο “Προστασία Μνημείων” και στην
κατεύθυνση “Συντήρηση και αποκατάσταση ιστορικών κτιρίων και συνόλων” σε
εκπαιδευτικό ειδικότητας τοπογράφου μηχανικού, με τη δικαιολογία της μη
συνάφειας της μεταπτυχιακής εκπαίδευσης με το αντικείμενο της υπηρεσίας του
αιτούντος».