ΜΑΤΙΕΣ Γήπεδα

Έβλεπα, το Σάββατο που μας πέρασε, στην τηλεόραση, τον αγώνα του Παναθηναϊκού
με τα Γιάννινα κι ένιωθα πολύ όμορφα. Όχι για το παιχνίδι, όχι. Μα, για το
γήπεδο. Το γήπεδο της λεωφόρου Αλεξάνδρας ­ «Απόστολος Νικολαΐδης», το επίσημο
όνομά του ­ που έχει «γράψει», όσο κανένα άλλο, μέσα μου. Γιατί είναι
συνδεδεμένο με τον πατέρα μου και τον αδελφό μου, τους παιδικούς μου φίλους,
την «κερκίδα» του Λυκαβηττού, αλλά και τους ήρωες της εφηβείας μου: τον
Μουράτη, τον Κλεάνθη Μαρόπουλο, τον Δελαβίνια, τον Μαθιό, τον Σίμο, τον
Πετσανά, τον Σταφυλίδη, τον Μινάρδο, τον Δαρίβα και τόσους άλλους.

Μέναμε, τότε, στην πλατεία Κυριακού. Κάθε Κυριακή, παίρναμε την Αλεξάνδρας και
σε 20 λεπτά, με τα πόδια, φτάναμε στο γήπεδο. Στον δρόμο, κουβεντολόι,
ιστορίες, θαύματα. Δεξιά, τα ουζάδικα, τα «Παναθήναια», η «Γρανάδα», ο
Καραγκιόζης του Μόλλα. Αριστερά, το πάρκο, τα μαρμαράδικα ­ δεκάδες ­ κι ένα
σωρό υπαίθριοι κινηματογράφοι, γεμάτοι από σταρ, σαν τη Χαίηγουωρθ, τη Μαρία
Μοντέζ, τον Έρολ Φλυν, τον Τζέημς Κάγκνεϊ και, βέβαια, τον υπέροχο Χόμφρεϊ
Μπόγκαρτ.

Στο γήπεδο του Παναθηναϊκού έχω παρακολουθήσει εκατοντάδες ποδοσφαιρικές
συναντήσεις. Όχι μόνο του ΠΑΟ, της ΑΕΚ και του Ολυμπιακού, αλλά και της
Εθνικής Ομάδας. Τότε, τα ματς της Εθνικής ήταν «μεγάλη υπόθεση». Οι εξέδρες
και οι «όρθιοι» πλημμύριζαν από κόσμο. Τα εισιτήρια πουλιόντουσαν στη «μαύρη»
αγορά. Και ο Πεντζαρόπουλος, ο Σιδέρης, αργότερα, ο Δομάζος, ο Παπαϊωάννου,
κάνανε τις καρδιές μας να χτυπάνε δυνατά. Ακόμα θυμάμαι φάσεις, από έναν αγώνα
Β’ Ιταλίας – Ελλάδος 0-0, στις 26 Απριλίου 1953 ­ μισός αιώνας, περίπου! ­ με
πρωταγωνιστή τον Στάθη Μανταλόζη, αυτόν τον τερματοφύλακα-αίλουρο…

Οι «όρθιοι»… «Πέταλα», δεν υπήρχαν. Μόνον οι δύο εξέδρες. Στη λεωφόρο και
στην οδό Τσόχα ­ η «ξύλινη» εξέδρα, όπως τη λέγαμε. Εκεί που υψώθηκαν τα δύο
«πέταλα» ­ φτηνό εισιτήριο ­ μαζευόντουσαν τα «πατήρια». Για να βλέπουμε,
νοικιάζαμε καφάσια και πατούσαμε επάνω τους. Μερικοί, έφερναν σκαμνάκια από τα
σπίτια τους. Και στις κερκίδες, που πλημμύριζαν, δύο και τρεις ώρες πριν από
τα διεθνή παιχνίδια, το τάβλι, η ξερή και οι διάφορες λοταρίες, έδιναν κι
έπαιρναν.

Εκείνα τα χρόνια, τα γήπεδα ήταν ζεστά, ανθρώπινα. Οι παίκτες αγωνίζονταν πολύ
κοντά στους φιλάθλους ­ άπλωνες το χέρι σου και τους άγγιζες. Το πιο σπουδαίο:
ο οπαδός του Παναθηναϊκού καθόταν δίπλα στον οπαδό του Ολυμπιακού, ήσυχα,
φιλικά, ο πανηγυρισμός και η καζούρα δεν άναβαν τα αίματα, η βία και τα
έκτροπα, μολονότι οι εποχές ήταν δύσκολες, ταραγμένες, ήταν άγνωστο είδος.

Όλ’ αυτά μού ‘φερε στον νου το γήπεδο του ΠΑΟ. Που ξαναφτιάχτηκε. Και δέχτηκε
και πάλι χιλιάδες φιλάθλους. Φιλάθλους παλιούς με πολλές αναμνήσεις. Αλλά και
καινούργιους. Που πρέπει, κάποτε, να μάθουν ότι το ποδόσφαιρο είναι ένα
υπέροχο παιχνίδι. Και όχι τσαμπουκάς, μαχαίρι, αλυσίδα, υβρεολόγιο δυναμιτάκι
και σιδερένια γροθιά…