Το τέλος και η αρχή

Ο μαφιόζος Αστόρε Βιόλα γίνεται στόχος των άλλων «κάπο» γιατί αρνείται να
τους πουλήσει τις τράπεζες που κληρονόμησε από τον θείο του, Δον Απρίλε, τον
οποίο δολοφόνησαν. Ο αστυνόμος Σιλκ κυνηγά επίσης τους δολοφόνους ­ αλλά και
τον Αστόρε ­ χωρίς τη βοήθεια ούτε των τριών παιδιών του Δον ούτε καν του
διαβρωμένου FBI…

Η Νικόλ κατέβασε με δύναμη το ακουστικό και φώναξε στη γραμματέα της:
«Βαρέθηκα πια να ακούω πόσο ανίσχυρο είναι το αναθεματισμένο το ευρώ. Κοίτα αν
μπορείς να βρεις τον κύριο Πράιορ. Μάλλον θα είναι σε κανένα γήπεδο του
γκολφ».

Είχαν περάσει δύο χρόνια και τώρα η Νικόλ ήταν διευθύντρια των τραπεζών
Απρίλε. Σήμερα προσπαθούσε να διεκπεραιώσει κάμποσες δουλειές της τελευταίας
στιγμής. Αργά εκείνο το βράδυ, θα πήγαινε μαζί με τα αδέλφια της στη Σικελία
για ένα οικογενειακό εορτασμό με τον Αστόρε.

Από τότε που είχε αναλάβει τη διεύθυνση, είχαν αγοράσει άλλες έξι τράπεζες σε
αναπτυσσόμενες χώρες και είχαν διπλασιάσει τα κέρδη. Αλλά εκείνο που την
ικανοποιούσε ακόμη περισσότερο ήταν ότι η τράπεζα έδινε όλο και μεγαλύτερα
δάνεια σε νέες επιχειρήσεις στις αναπτυσσόμενες περιοχές του κόσμου.

Ο Αστόρε είχε μείνει πιστός στον όρκο που είχε δώσει στον Δον Απρίλε: είχε
σώσει τις τράπεζες και είχε εξασφαλίσει την ευημερία της οικογένειας. Ένιωθε
ότι ήταν πλέον ελεύθερος από υποχρεώσεις.

Μια βδομάδα αφότου απαλλάχθηκε από κάθε κατηγορία για τους φόνους στην
αποθήκη, συναντήθηκε με τον Δον Κράξι και τον Οτάβιο Μπιάνκο στο γραφείο της
αποθήκης και τους εξέφρασε την επιθυμία του να επιστρέψει στη Σικελία.

Ο Μπενίτο Κράξι τού αφηγήθηκε τι συνέβη τη μέρα που ο μεγάλος αρχηγός της
Μαφίας, ο Δον Τσένο, κάλεσε τους τρεις φίλους του κοντά του λίγο πριν πεθάνει.
«Είσαι ο γιος του Δον Τσένο», είπε. «Και τώρα είσαι ο μοναδικός του
κληρονόμος. Το χωριό Καστελαμάρε είναι κληρονομιά από τον φυσικό πατέρα σου.
Σου ανήκει δικαιωματικά.

»Όταν ο Δον Απρίλε σε πήγε στην Αμερική, ο Δον Τσένο είχε φροντίσει να
προστατεύσει το χωριό του μέχρι τη μέρα που θα γύριζες για να το διεκδικήσεις.
Μετά το θάνατο του πατέρα σου, προστατεύαμε εμείς το χωριό, σύμφωνα με τις
επιθυμίες του. Όταν οι αγρότες είχαν κακή σοδειά, εμείς τους δίναμε τα μέσα
για να αγοράσουν καρπούς και σπόρους για να σπείρουν. Τους βοηθούσαμε όταν
χρειαζόταν».

«Γιατί δε μου το είχατε πει αυτό τόσο καιρό;», ρώτησε ο Αστόρε.

«Ο Δον Απρίλε μάς όρκισε να το κρατήσουμε μυστικό», απάντησε ο Μπιάνκο. «Ο
πατέρας σου ήθελε να είσαι ασφαλής και ο Δον Απρίλε σε ήθελε να είσαι μέλος
της οικογένειάς του. Ήθελε επίσης να προστατεύσει τα παιδιά του. Ουσιαστικά,
είχες δύο πατέρες. Είσαι ευλογημένος».

Οι πιο συναρπαστικές σελίδες από το συνταρακτικό μυθιστόρημα – ντοκουμέντο του Μάριο Πούζο. Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις BELL στις 18 Αυγούστου, σε μετάφραση Γιώργου Μπαρουξή

Ο Αστόρε προσγειώθηκε στη Σικελία μια όμορφη μέρα με δυνατή λιακάδα. Δύο από
τους σωματοφύλακες του Μάικλ Γκρατσιέλα τον περίμεναν στο αεροδρόμιο και τον
παρέλαβαν με μια σκούρα μπλε Μερσέντες. Για τον Αστόρε όπως πάντα το πιο
εντυπωσιακό πράγματι στη Σικελία ήταν η ομορφιά της υπαίθρου, με την
εκπληκτική θέα της Μεσογείου.

Το χωριό, χτισμένο σε μια βαθιά κοιλάδα περιτριγυρισμένη από βουνά, ήταν ένας
λαβύρινθος από καλντερίμια ανάμεσα σε μικρά διώροφα σπίτια. Ο Αστόρε πρόσεξε
κάμποσα πρόσωπα να κοιτάζουν μέσα από τα λευκά παραθυρόφυλλα, που ήταν
μισόκλειστα για τον εκτυφλωτικό μεσημεριανό ήλιο.

Τον υποδέχτηκε ο δήμαρχος του χωριού, ένας κοντός άντρας με ρούχα χωρικού, που
του συστήθηκε σαν Λέο Ντιμάρκο και υποκλίθηκε με σεβασμό. «Αφεντικό», είπε,
«καλώς όρισες».

Το επόμενο πρωί ο Αστόρε ζήτησε από το δήμαρχο να τον πάει στο νεκροταφείο του
χωριού.

«Για ποιο λόγο;» ρώτησε ο Ντιμάρκο.

«Για να υποβάλω τα σέβη μου στο πατέρα μου και τη μητέρα μου», απάντησε ο
Αστόρε.

Ο Ντιμάρκο ένευσε καταφατικά και πήρε ένα μεγάλο σιδερένιο κλειδί από το
γραφείο του.

«Πόσο καλά ήξερες τον πατέρα μου;» τον ρώτησε ο Αστόρε.

Ο Ντιμάρκο σταυροκοπήθηκε. «Ποιος δεν ήξερε τον Δον Τσένο; Σε αυτόν χρωστάμε
τη ζωή μας. Έσωσε τα παιδιά μας αγοράζοντας πανάκριβα φάρμακα από το Παλέρμο.
Προστάτευσε το χωριό μας από κλέφτες και ληστές».

«Πώς ήταν σαν άνθρωπος όμως;», ρώτησε ο Αστόρε.

Ο Ντιμάρκο ανασήκωσε τους ώμους. «Έχουν απομείνει ελάχιστοι άνθρωποι πια που
τον γνώριζαν σαν άνθρωπο, και είναι ακόμη λιγότεροι εκείνοι που θα δέχονταν να
σου μιλήσουν γι’ αυτόν. Ο Δον Τσένο έχει γίνει θρύλος. Ποιος θα ήθελε λοιπόν
να γνωρίσει τον πραγματικό Δον Τσένο;».

Εγώ, σκέφτηκε ο Αστόρε.

ΟΑστόρε έτρεχε στην εξοχή καβάλα σ’ ένα άλογο χωρίς σέλα, σταματώντας πού και
πού για να φάει το φρέσκο κατσικίσιο τυρί και το τραγανό ψωμί που του είχαν
δώσει οι γυναίκες του χωριού.

Τελικά έφτασε στο Κορλεόνε. Δεν μπορούσε να αναβάλει άλλο τη συνάντησή του με
τον Μάικλ Γκρατσιέλα. Του χρωστούσε αυτή την επίσκεψη αβροφροσύνης.

Ο Αστόρε ήταν μαυρισμένος, καθώς περνούσε πολύ χρόνο στην ύπαιθρο, και ο
Γκρατσιέλα τον υποδέχτηκε εγκάρδια μ’ ένα σφιχτό αγκάλιασμα. «Ο ήλιος της
Σικελίας σου έκανε καλό», είπε.

Ο Αστόρε του εξέφρασε την απαραίτητη ευγνωμοσύνη. «Σ’ ευχαριστώ για όλα.
Ιδιαίτερα για την υποστήριξή σου».

Ο Γκρατσιέλα περπάτησε μαζί του προς τη βίλα. «Λοιπόν, τι σε φέρνει στο
Κορλεόνε;».

«Νομίζω ότι ξέρεις γιατί είμαι εδώ», απάντησε ο Αστόρε.

Ο Γκρατσιέλα χαμογέλασε. «Ένας δυνατός άντρας σαν εσένα; Και βέβαια ξέρω. Θα
σε πάω αμέσως κοντά της. Είναι υπέροχο κορίτσι αυτή η Ρόζι. Και χαρίζει τη
χαρά σε όλους όσους τη γνωρίζουν».

Η Ρόζι φορούσε ένα απλό μπλε φόρεμα και είχε τα ξανθά μαλλιά της δεμένα στο
ύψος του αυχένα. Χωρίς το μακιγιάζ φαινόταν πιο νέα και πιο αθώα από όσο τη
θυμόταν.

Σταμάτησε έκπληκτη όταν τον είδε. «Αστόρε!» φώναξε μετά. Έτρεξε και τον φίλησε
και μετά άρχισε να μιλά όλο έξαψη.

Ο Αστόρε την πήγε στο Καστελαμάρε ντελ Γκόλφο και όλη την υπόλοιπη βδομάδα τής
έδειχνε το χωριό και τη γύρω περιοχή. Κάθε μέρα κολυμπούσαν, μιλούσαν με τις
ώρες και έκαναν έρωτα με την άνεση που αποκτά ένα ζευγάρι μόνο με το χρόνο.

Ο Αστόρε παρακολουθούσε τη Ρόζι με προσοχή για να δει αν είχε αρχίσει να τον
βαριέται ή αν είχε κουραστεί από αυτή την απλή ζωή. Φαινόταν όμως πραγματικά
ήρεμη και γαληνεμένη. Ο Αστόρε αναρωτήθηκε αν, μετά από όσα είχαν περάσει
μαζί, θα μπορούσε ποτέ να την εμπιστευτεί πραγματικά. Και μετά αναρωτήθηκε αν
είναι έξυπνο να αγαπήσεις μια γυναίκα τόσο πολύ ώστε να την εμπιστεύεσαι
ολοκληρωτικά.

«Δεν μπορώ να το πιστέψω ότι έμεινα εδώ τόσο καιρό», είπε η Ρόζι, καθώς ήταν
ξαπλωμένοι δίπλα δίπλα στα χόρτα.

Τα πράσινα μάτια του Αστόρε άστραψαν από ένταση. «Θα μπορούσες να μείνεις λίγο
ακόμη;».

Η Ρόζι τον κοίταξε απορημένη. «Τι εννοείς;».

Ο Αστόρε γονάτισε μπροστά της και άπλωσε το χέρι του. «Γύρω στα πενήντα με
εξήντα χρόνια», είπε με ένα ειλικρινές χαμόγελο. Στην παλάμη του είχε ένα απλό
μπρούντζινο δαχτυλίδι.

«Θα με παντρευτείς;» ρώτησε.

Αναζητούσε το παραμικρό ίχνος δισταγμού στα μάτια της Ρόζι, κάποια ένδειξη
απογοήτευσης για το φτωχικό δαχτυλίδι, αλλά η αντίδρασή της ήταν άμεση. Έπεσε
πάνω του, τον αγκάλιασε και τον γέμισε φιλιά. Μετά έγειραν κάτω και άρχισαν να
κυλιούνται στα χόρτα.

****

Ύστερα από ένα μήνα, ο Αστόρε και η Ρόζι παντρεύτηκαν σε ένα από τους
πορτοκαλεώνες του Αστόρε. Ο πατήρ Ντελ Βέκιο τέλεσε το γάμο, στον οποίο
παραβρέθηκαν όλοι οι κάτοικοι και των δύο χωριών. Ο λόφος ήταν σκεπασμένος από
αγριολούλουδα και στον αέρα πλανιόταν το άρωμα από τις πορτοκαλιές και τις
λεμονιές. Ο Αστόρε φορούσε άσπρη χωριάτικη φορεσιά και η Ρόζι μια ροζ μεταξωτή
τουαλέτα. Γλέντησαν ως τα χαράματα.

Ύστερα από ένα χρόνο, ο Αστόρε και η Ρόζι γιόρτασαν τη γέννηση του γιου τους,
του Ρεϊμόντε Τσένο. Και όταν ήρθε η ώρα να τον βαφτίσουν κάλεσαν την
οικογένεια του Αστόρε να έρθει στην εκκλησία του Αγίου Σεβαστιανού.

Όταν ο πατήρ Ντελ Βέκιο τελείωσε τη βάφτιση, ο Βαλέριο, ο μεγαλύτερος από τα
παιδιά του Δον Απρίλε, σήκωσε ένα ποτήρι κρασί και έκανε πρόποση. «Είθε να
ζήσετε όλοι ευτυχισμένοι. Και είθε ο γιος σας να μεγαλώσει με το πάθος της
Σικελίας και το ρομαντισμό της Αμερικής να πάλλονται στην καρδιά του».

Ο Μαρκαντόνιο σήκωσε το ποτήρι του και πρόσθεσε: «Και αν θελήσει ποτέ να
παίξει στην τηλεόραση ξέρετε σε ποιον να τηλεφωνήσετε».

Τώρα που οι τράπεζες Απρίλε ήταν τόσο κερδοφόρες, ο Μαρκαντόνιο είχε πάρει ένα
δάνειο είκοσι εκατομμυρίων δολαρίων για παραγωγές βασισμένες σε δικά του
σενάρια. Επίσης, συνεργαζόταν με τον Βαλέριο για την παραγωγή μιας ταινίας που
βασιζόταν στο φάκελο του FBI για τον πατέρα τους. Η Νικόλ είχε βρει απαίσια
την ιδέα, αλλά συμφώνησαν όλοι ότι ο Δον θα ευχαριστιόταν αν ήξερε ότι
πληρώνονταν μεγάλα χρηματικά ποσά για να μεταφερθούν στην οθόνη η θρυλική ζωή
του και τα εγκλήματά του.

«Τα υποτιθέμενα εγκλήματά του», πρόσθεσε η Νικόλ.

Ο Αστόρε αναρωτιόταν γιατί ο κόσμος ασχολούνταν ακόμη με τέτοια πράγματα. Η
παλιά Μαφία είχε διαλυθεί. Οι μεγάλοι Δον είχαν πετύχει τους στόχους τους και
είχαν αφομοιωθεί πια από την κοινωνία, όπως κάνουν πάντα οι ικανότεροι
εγκληματίες. Οι λιγοστοί κακοποιοί που απέμεναν ήταν εγκληματίες δεύτερης
διαλογής και ανίκανοι μαχαιροβγάλτες ­ ένα απογοητευτικό μείγμα. Γιατί να
θέλει να ασχοληθεί κανείς με παράνομες επιχειρήσεις, ενώ ήταν πολύ πιο εύκολο
να κλέψεις εκατομμύρια δολάρια ιδρύοντας μια δική σου εταιρεία και πουλώντας
μετοχές στον κόσμο;

****

Αργότερα εκείνο το βράδυ, ενώ ήταν ξαπλωμένοι στο κρεβάτι, η Ρόζι γύρισε στον
Αστόρε. «Θα θελήσεις ποτέ να γυρίσεις πίσω;» τον ρώτησε.

«Πού; Στη Νέα Υόρκη; Στην Αμερική;».

«Ξέρεις», είπε διστακτικά η Ρόζι. «Στην παλιά σου ζωή».

«Τώρα ανήκω εδώ, μαζί μ’ εσένα».

«Ωραία», είπε η Ρόζι. «Τι θα γίνει με το παιδί μας, όμως; Δε θα ‘πρεπε να ‘χει
την ευκαιρία να ζήσει όλα όσα έχει να του προσφέρει η Αμερική;».

Ο Αστόρε φαντάστηκε τον Ρεϊμόντε να τρέχει στους λόφους γύρω από το χωριό, να
τρώει ελιές από το βαρέλι, να ακούει ιστορίες για τους μεγάλους Δον και την
παλιά Σικελία. Ανυπομονούσε να αφηγηθεί στο γιο του αυτές τις ιστορίες. Ήξερε,
ωστόσο, ότι αυτοί οι μύθοι δεν θα του αρκούσαν.

Μια μέρα ο γιος του θα πήγαινε στην Αμερική, τη χώρα της εκδίκησης, του ελέους
και της ευκαιρίας.