[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Σε γρίφο μετεξελίσσεται η στάση του Αρχιεπίσκοπου Χριστόδουλου. Από τη μια,
όλες οι πληροφορίες που διαρρέουν, υποτίθεται εγκύρως, από το περιβάλλον του
μιλούν για διάθεση εκτόνωσης της κρίσης με την Πολιτεία. Από την άλλη, ο ίδιος
ξιφουλκεί κατά πάντων από άμβωνος, και το σημαντικότερο διευρύνει συνεχώς την
περιεκτικότητα του ιδεατού χώρου «των εχθρών της Εκκλησίας». Το Σάββατο
συμπεριέλαβε και τους δημοσιογράφους που τον επικρίνουν. Αναμενόμενο. Ως
γνωστόν, ούτε οι πολιτικοί αντέχουν τις επικρίσεις των δημοσιογράφων…

Η κυβέρνηση, τώρα, που αισθάνεται ότι όλα αυτά δεν είναι τυχαία και πολύ
περισσότερο το σκωτσέζικο ντους στο οποίο ο Αρχιεπίσκοπος υποβάλλει τον
περίφημο διάλογο, εκτιμάει πως ο κ. Χριστόδουλος δεν έχει αλλάξει στρατηγική.
Επιδιώκει σταθερά να ποδηγετήσει την πολιτική ηγεσία του τόπου στις επιδιώξεις
της Εκκλησίας, να αποκτήσει δηλαδή πρωταγωνιστικό ρόλο στην πολιτική ζωή της
χώρας. Για τον λόγο αυτόν, αποφάσισε να του εναποθέσει όλη την ευθύνη για τη
διεξαγωγή ή όχι του διαλόγου, στον οποίο βεβαίως δεν περιλαμβάνεται το θέμα
της αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες. Από εκεί και πέρα, περιμένουν
να δουν πού θα το πάει.

Την Πέμπτη συζητείται στη Βουλή η πρόταση νόμου της Νέας Δημοκρατίας για την
προαιρετική αναγραφή του θρησκεύματος και η κυβέρνηση θα την απορρίψει χωρίς
δεύτερη κουβέντα. Το ενδιαφέρον βρίσκεται στο ότι πλην της κυβέρνησης θα
κληθεί να λάβει δημοσίως θέση και ο ίδιος ο πρόεδρος της Ν.Δ. Κ. Καραμανλής, ο
οποίος προβληματίζεται σοβαρά για τις θέσεις του Αρχιεπισκόπου.

Κλείνοντας το θέμα των ταυτοτήτων, αξίζει να επισημανθεί η νέα δημόσια
παρέμβαση του Προέδρου της Δημοκρατίας Κων. Στεφανόπουλου, ο οποίος από τη
Δράμα επανέλαβε ότι δεν κινδυνεύει η εθνική μας ταυτότητα από την ευρωπαϊκή
πορεία της χώρας. Εις ώτα μη ακουόντων Πρόεδρε…

Στο ΚΚΕ το θέμα δεν έχει να κάνει με ταυτότητες, αλλά με ιδεολογικές διαφορές.
Το κόμμα αποφάσισε να αντεπιτεθεί κατά εκείνων που το επικρίνουν για
ιδεολογικά ζητήματα και για πολιτικές επιλογές και η απάντηση που έδωσε είναι
πραγματικά αξιοσημείωτη. Τριάντα ολόκληρες σελίδες αφιέρωσε η «Κομμουνιστική
Επιθεώρηση» για να απαντήσει το επίσημο κόμμα στον Κώστα Κάππο. Και μία σελίδα
ο «Ριζοσπάστης» σε άρθρο του Δημ. Γόντικα, με το οποίο επιτίθεται κατά όσων ­
λέγε με Μήτσο Κωστόπουλο ­ επέκριναν την ηγεσία για τις συνεργασίες τύπου
Κανέλλη, Ζουράρι. Έχει και ο Περισσός τα προβλήματά του.

Στον Συνασπισμό ο Νίκος Κωνσταντόπουλος επανεξελέγη πρόεδρος (συγχαρητήρια
πρόεδρε) με ποσοστό μπρεζνιεφικού χαρακτήρα, αλλά στο τριήμερο συνέδριο του
κόμματος κυριάρχησε το ερώτημα αν το κόμμα θα πρέπει να συνεργαστεί με το
ΠΑΣΟΚ. Σημειώστε ότι ο ΣΥΝ ζήτησε τη… διάλυση του ΝΑΤΟ και για να
χαρακτηρισθεί θετική η ένταξη στην ΟΝΕ απαιτήθηκαν τέσσερις – πέντε ώρες
κουβέντα. Τι άλλο; Α, ναι, θεσμοθετήθηκε η διαγραφή μελών του ΣΥΝ με απλή
πλειοψηφία. Είδαν κι απόειδαν ότι με την πολλή δημοκρατία δεν βγάζουν άκρη και
αποφάσισαν να μιμηθούν διάφορα αστικά κόμματα.

Αυτά, 3 Ιουλίου τω σωτηρίω έτει 2000, με το θερμόμετρο να αγγίζει τους 40
βαθμούς, τη μισή Αθήνα να έχει αδειάσει και την άλλη μισή να ταξιδεύει νοερά
σε μέρη μαγικά κι ονειρεμένα…