Οι τρεις προϋποθέσεις για να γεφυρωθεί το χάσμα

Η απελευθέρωση των αγορών, ο εκσυγχρονισμός της αγοράς εργασίας και οι
διαρθρωτικές αλλαγές στη δομή και λειτουργία του κράτους αποτελούν τις τρεις
βασικές προϋποθέσεις για να καλυφθεί άμεσα το έλλειμμα ανταγωνιστικότητας που
εμφανίζουν οι ελληνικές επιχειρήσεις έναντι των Ευρωπαίων ανταγωνιστών τους.

Λευτέρης Αντωνακόπουλος, πρόεδρος της Εκτελεστικής Επιτροπής του ΣΕΒ: «Η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας δεν σημαίνει μόνο αύξηση των εισοδημάτων, αλλά και δημιουργία νέων θέσεων εργασίας»

Αυτό επισημαίνει, σε συνέντευξή του στα «ΝΕΑ» ο πρόεδρος της Εκτελεστικής
Επιτροπής του ΣΕΒ κ. Λευτέρης Αντωνακόπουλος, ο οποίος, ωστόσο, εκφράζει την
αισιοδοξία του ότι η έλληνική βιομηχανία, η οποία πραγματοποίησε σημαντικά
βήματα εκσυγχρονισμού καί αναδιαρθρώσεων την προηγούμενη δεκαετία, «έχει τις
δυνατότητες να αντιμετωπίσει τον αυξημένο ανταγωνισμό και να αναπτυχθεί
ταχύτερα στο μέλλον».

Αναγορεύοντας, ο κ. Αντωνακόπουλος, τον ανταγωνισμό, ως τον «κοινό αντίπαλο»
τόσο των επιχειρήσεων όσο καί των εργαζομένων, επισημαίνει ότι η βελτίωση της
ανταγωνιστικότητας «δεν σημαίνει μόνο αύξηση των εισοδημάτων, αλλά και
δημιουργία νέων θέσεων εργασίας».

Αναφερόμενος στο κράτος, ο πρόεδρος του ΣΕΒ το καλεί να «αναθεωρήσει το
θεσμικό πλαίσιο που καθορίζει την επιχειρηματική δραστηριότητα, και να
περιορίσει τη γραφειοκρατία», ενώ προς τον κόσμο των επιχειρήσεων αποστέλλει
το μηνυμα «να απαλλαγούν από νοοτροπίες καί δεσμεύσεις του παρελθόντος και να
προσαρμόσουν τη στρατηγική τους στις νέες συνθήκες».

Επίσης, ο νέος μάνατζερ του ΣΕΒ εκτιμά ότι θα χρειασθούν τουλάχιστον δέκα
χρόνια για να προσεγγίσει το ελληνικό κατά κεφαλήν εισόδημα το αντίστοιχο του
μέσου όρου της Ε.Ε.

Η ανταγωνιστικότητα

Απαντώντας στο ερώτημα, κατά πόσον είναι έτοιμη η ελληνική βιομηχανία να
αντιμετωπίσει τα νέα δεδομένα που διαμορφώνονται από την επικείμενη έλευση του
ευρώ, ο κ. Αντωνακόπουλος επισημαίνει ότι «η ελληνική βιομηχανία έχει εισέλθει
από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 σε περίοδο εκσυγχρονισμού και
αναδιαρθρώσεων, ενώ οι μεγάλες επενδύσεις που πραγματοποιήθηκαν, τα τελευταία
χρόνια, οδήγησαν σε δημιουργία σύγχρονων επιχειρήσεων, που μπορούν να
ανταγωνισθούν τις άλλες ευρωπαϊκές».

Καταγράφοντας το πορτρέτο της σημερινής ελληνικής βιομηχανικής επιχείρησης,
αναφέρει μεταξύ των άλλων ότι «είναι πιο ευέλικτη από το παρελθόν, έχει
επεκτείνει το εύρος των προϊόντων της, έχει διευρύνει την ιδιοκτησιακή βάση
της, ενώ έχει βελτιώσει τη σύνθεση των χρησιμοποιουμένων ιδίων κεφαλαίων». Οι
αλλαγές αυτές δημιουργούν αισιοδοξία στον κ. Αντωνακόπουλο για τη θέση της
ελληνικής βιομηχανίας στο νέο, άκρως ανταγωνιστικό, περιβάλλον, που
διαμορφώνεται, αλλά η προοπτική αυτή δεν τους αφορά όλους, καθώς υπάρχουν και
οι επιχειρήσεις εκείνες που δεν προχώρησαν εγκαίρως σε επενδύσεις
εκσυγχρονισμού, σε πληροφορική, σε μάνατζμεντ και γενικότερα σε ανθρώπινο
δυναμικό. Πολλές από αυτές τις επιχειρήσεις, που δεν εκσυγχρονίσθηκαν,
ελέγχονται άμεσα η έμμεσα από το Δημόσιο διευκρινίζει ο πρόεδρος του ΣΕΒ.
Συγκρίνοντας το επίπεδο ανταγωνιστικότητας της ελληνικής βιομηχανίας με αυτό
της ευρωπαϊκής, επισημαίνει ότι «παρά τις σημαντικές προόδους που έχει
σημειώσει τα τελευταία χρόνια, δεν έχει καλύψει ακόμη την απόσταση που την
χωρίζει από τους ευρωπαίους ανταγωνιστές της».

Σε ό,τι αφορά το σημερινό επίπεδο της ελληνικής βιομηχανίας, το οποίο ασφαλώς
δεν βρίσκεται στα απαιτούμενα από την ΟΝΕ επίπεδα, ο κ. Αντωνακόπουλος
αποδίδει ευθύνες τόσο προς το κράτος όσο και προς τις ίδιες επιχειρήσεις.

Ωστόσο, με το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης, χρεώνεται διαχρονικά το κράτος, το
οποίο δεν διαμόρφωσε ευνοϊκούς όρους για την ανάπτυξη της επιχειρηματικής
δραστηριότητας.

Γραφειοκρατικά προσκόμματα

Στους παράγοντες εκείνους που λειτούργησαν ανασταλτικά στους ρυθμούς αύξησης
της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας, ο πρόεδρος του ΣΕΒ
συμπεριλαμβάνει «τις γραφειοκρατικές εμπλοκές και καθυστερήσεις, το σχετικά
υψηλό μη μισθολογικό κόστος εργασίας, τη λειτουργία της αγοράς εργασίας, η
οποία υπόκειται ακόμη σε παρωχημένους κανόνες που δημιουργούν προσκόμματα στην
υιοθέτηση νέων μορφών εργασίας και επιρεάζουν αρνητικά την παραγωγικότητα, τις
υψηλές τιμές της ενέργειας και το επίσης υψηλό κόστος χρήματος».

Για να επιταχυνθούν οι ρυθμοί ανόδου της ανταγωνιστικότητας της ελληνικης
βιομηχανίας και γενικότερα της ελληνικής επιχείρησης, οι αλλαγές που
επιβάλλεται να σημειωθούν πρέπει να διαπεράσουν τόσο τις ίδιες τις
επιχειρήσεις όσο και τις δομές και τον ρόλο του κράτους.

Ο κ. Αντωνακόπουλος προτείνει να ληφθούν άμεσα μέτρα προς την κατεύθυνση
«αναθεώρησης του θεσμικού πλαισίου, που καθορίζει την επιχειρηματική
δραστηριότητα και το οποίο πρέπει να καταστεί απλό, κατανοητό και να
εναρμονισθεί πλήρως με τα ισχύοντα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ παράλληλα πρέπει
να προχωρήσει η απελευθέρωση των αγορών και ο εκσυγχρονισμός της αγοράς
εργασίας».

Κατά κρατικών μονοπωλίων

«Με το άνοιγμα στον ανταγωνισμό αγορών», επισημαίνει, «που έως σήμερα
κυριαρχούνται από κρατικά μονοπώλια, θα απελευθερωθούν δυνάμεις της ιδιωτικής
οικονομίας, θα πραγματοποιηθούν νέες επενδύσεις, θα αυξηθεί η απασχόληση, θα
επιταχυνθεί ο ρυθμός εφαρμογής καινοτομιών, και όλα αυτά μαζί θα έχουν ως
αποτελεσμα την ενίσχυση της παραγωγικότητας και κατά συνέπεια της
ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας στο σύνολό της».

Απαντώντας στο ερώτημα, ως προς το ποιος κλάδος της ελληνικής βιομηχανίας
είναι ο πλέον ανθεκτικός και ποιος ο πλέον ευάλωτος έναντι του εισαγόμενου
ανταγωνισμού, επισημαίνει ότι «ορισμένοι κλάδοι μπορεί να έχουν μεγαλύτερες
δυνατότητες ανάπτυξης, ενώ άλλοι θα υποστούν πιθανώς εντονότερες πιέσεις από
τον ανταγωνισμό, αλλά σε κάθε περίπτωση το μέτρο της επιτυχίας στον
ανταγωνισμό θα είναι η επιχείρηση και όχι ο κλάδος». Είναι πάντως ενθαρρυντικό
το γεγονός, παρατηρεί ο κ. Αντωνακόπουλος, ότι συναντάμε σύγχρονες
ανταγωνιστικές επιχειρήσεις σε όλους τους κλάδους.

Εξαγορές και συγχωνεύσεις

Σχολιάζοντας τα φαινόμενα των εξαγορών, των συγχωνεύσεων, αλλά και της
εξωστρέφειας των ελληνικών επιχειρήσεων, ο πρόεδρος του ΣΕΒ τα συνδέει με τη
διαδικασία της παγκοσμιοποίησης, η οποία επιρεάζει με αυξανόμενο ρυθμό τις
οικονομικές δραστηριότητες σε όλες τις αγορές.

«Με αυτή την έννοια», σημειώνει, «πρέπει να δεχθούμε ότι οι τάσεις αυτές δεν
είναι αντιστρέψιμες, ενώ πρέπει να τις αξιολογήσουμε ως θετικές, δεδομένου ότι
προωθούν την ενσωμάτωση της ελληνικής οικονομίας σε ένα ευρύτερο πλαίσιο».

Για την αυξημένη κινητικότητα (συνεργασίες ελληνικών επιχειρήσεων με ξένες),
παρατηρεί ότι είναι ένα φαινόμενο που μπορεί να αποδειχθεί επωφελές.

Συνδικάτα και ΣΕΒ

Απαντώντας στο ερώτημα, ποια πρέπει να είναι η στάση των συνδικάτων έναντι του
προβλήματος της ανταγωνιστικότητας, ο πρόεδρος του ΣΕΒ επισημαίνει:

«Πιστεύω ότι οι εργαζόμενοι και οι επιχειρήσεις βρίσκονται πλέον στην ίδια
πλευρά του τραπεζιού, απέναντι στον κοινό αντίπαλο που είναι ο ανταγωνισμός.
Και οι δύο έχουν κοινό συμφέρον και επιδίωξη να βελτιώνουν την
ανταγωνιστικότητά τους έναντι των άλλων, γιατί η βελτίωση της
ανταγωνιστικότητας δεν σημαίνει μόνο αύξηση των εισοδημάτων, σημαίνει και
δημιουργία θέσεων εργασίας που αποσπούμε από τους ανταγωνιστές μας. Ο διάλογος
και η συνεργασία επιχειρήσεων και εργαζομένων είναι για εμάς μονόδρομος».

Η πραγματική σύγκλιση

Στο ερώτημα, πότε και υπό ποιες προϋποθέσεις θα επιτευχθεί η πραγματική
σύγκλιση της ελληνικής οικονομίας με αυτήν των Ευρωπαίων εταίρων μας, ο
πρόεδρος του ΣΕΒ απαντά:

«Αν με τον όρο “πραγματική σύγκλιση” εννοούμε την προσέγγιση του κατά κεφαλήν
εισοδήματος με τον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ενωσης, εκτιμάται ότι αυτό μπορεί
να επιτευχθεί σε διάστημα μιας δεκαετίας, υπό την προϋπόθεση βέβαια ότι οι
ρυθμοί ανάπτυξης της Ελλάδας θα είναι πολύ ταχύτεροι από τους ευρωπαϊκούς.

Αυτό θα μπορούσε να γίνει πράξη, αν η οικονομική πολιτική επικεντρωθεί στη
δημιουργία των προϋποθέσεων που θα επιταχύνουν την εντονότερη δραστηριοποίηση
των δυνάμεων της παραγωγής».