Οικονομία των ολίγων

Στο πολύ σημαντικό άρθρο του στα «ΝΕΑ» του Σαββάτου, με τον τίτλο «Νέα
πορεία για την Κεντροαριστερά», ο υπουργός Εθνικής Αμύνης κ. Άκης
Τσοχατζόπουλος τοποθετεί το πρόβλημα της παγκοσμιοποίησης στη σωστή του βάση.

«Κανείς δεν αμφιβάλλει ­ γράφει ­ ή αμφισβητεί τη σπουδαιότητα και τη σημασία
της οικονομικής αποτελεσματικότητας, της οικονομικής ανταγωνιστικότητας, του
σταθερού μακροοικονομικού περιβάλλοντος. Αναμφίβολα το νέο διεθνές περιβάλλον
στην εποχή της παγκοσμιοποίησης είναι ανταγωνιστικό. Δεν αρκεί όμως η
δημιουργία μιας ανθεκτικής σε αυτό το περιβάλλον οικονομίας, ικανής να
αντεπεξέλθει επιτυχώς στις προκλήσεις της νέας εποχής. Η κοινωνία είναι η βάση
πάνω στην οποία στηρίζεται η ανταγωνιστική οικονομία. Αν η οικονομική ευημερία
δεν οδηγεί και σε κοινωνική ευημερία, δεν συμπαρασύρει το σύνολο της
κοινωνίας, αλλά μόνο κάποια τμήματα αυτής, τότε πλήττεται η κοινωνική συνοχή
και ο συνεκτικός ιστός της κοινωνίας, με αποτέλεσμα να υποσκάπτεται η
οικονομική ανάπτυξη και η πρόοδος. Σε τελική ανάλυση, η οικονομία υπάρχει για
να εξυπηρετεί τον άνθρωπο και την κοινωνία και όχι να την ηγεμονεύει». Τα
λόγια του αυτά απηχούν τα συμπεράσματα της μεγάλης συζήτησης που έγινε
πρόσφατα στην έδρα της Ουνέσκο, στο Παρίσι, μέσα στα πλαίσια της 159ης
συνεδρίασης του Εκτελεστικού Συμβουλίου της. Και όπου οι εκπρόσωποι των
κρατών-μελών του Συμβουλίου αυτού, έλαβαν τον λόγο μετά την ομιλία του
διοικητού της Κεντρικής Τράπεζας της Γαλλίας, του κ. Τρισέ. Γιατί ο κ. Τρισέ
τα παρουσίασε όλα σχεδόν ρόδινα. Αναφερόμενος στον φιλόσοφο Καρλ Πόπερ (τον
πατέρα της «Ανοιχτής Κοινωνίας») μίλησε για την «απροσδιοριστία» που διέπει
τις οικονομικές σχέσεις (γι’ αυτό και καμιά πρόβλεψη τού πότε θα επέλθει η
επόμενη κρίση δεν είναι δυνατή) χωρίς να πει ότι ακριβώς αυτός ο κβαντικός
νόμος (της απροσδιοριστίας) είναι και η αιτία των γερακιών – σπεκουλαδόρων του
Χρηματιστηρίου.

Οι φωνές που υψώθηκαν από τους εκπροσώπους των υπό ανάπτυξη χωρών (η
πλειοψηφία των μελών του Εκτελεστικού Συμβουλίου) επεσήμαναν στον κ. Τρισέ ότι
η παγκοσμιοποίηση της οικονομίας δεν τους αφορά, διότι απλούστατα οι χώρες
τους δεν μπορούν να μετέχουν. Άρα τι παγκόσμιο είναι ένα φαινόμενο όπου τα δύο
τρίτα του πλανήτη απουσιάζουν; Πρόκειται για παγκοσμιοποίηση των ολίγων
ισχυρών που εφευρίσκουν τους όρους που τους βολεύουν, κόβοντας και ράβοντας το
κοστούμι στα μέτρα τους.

Ο όρος είναι απ’ αυτούς, όπως γράφει ο Πιερ Μπουρντιέ, που εισάγονται από τις
ΗΠΑ και κατόπιν τους πιπιλίζουν οι απανταχού της Γης υποτελείς τους. Διότι οι
ΗΠΑ, ως μονοαυτοκρατορία, επιβάλλουν εκτός από την κουλτούρα τους και τα
προϊόντα τους και τη σχετική ορολογία που αποτελεί το γήπεδο (ριγκ) όπου
καλείται να παίξει ο αντίπαλος.

Μη υπάρχοντος πλέον αντιπάλου, οι συμμετέχοντες στο παιχνίδι μοιάζουν με τους
ξεπεσμένους ευγενείς στο παλάτι του Απόλυτου Μονάρχη.

2,3% μόνο από το σύνολο του παγκόσμιου πληθυσμού έχει πρόσβαση στο ‘Ιντερνετ
και μόνο 12% στις νέες τεχνολογίες. Αλλού λένε ακόμα το «νερό νεράκι» και το
θαύμα του εξηλεκτρισμού αποτελεί για 600.000 κοινότητες στον κόσμο (άνω των
30.000 κατοίκων εκάστη) κάτι που δεν το γνώρισαν.

Στην εποχή της Λογόσφαιρας αυτό που σήμερα εννοούμε με την έκφραση παγκόσμιο
λεγόταν οικουμενικό. (Εξ ου και το Οικουμενικό Πατριαρχείο). Στην εποχή της
Γραφόσφαιρας αποκαλέσθηκε διεθνές. (Εξ ου και η Τρίτη Διεθνής και ο Ύμνος της
Διεθνούς). Στη δική μας εποχή, της Βιντεόσφαιρας, το βαφτίσαμε
παγκοσμιοποιημένο, διότι το χρήμα που εκπροσωπεί αυτή την έκφραση πράγματι
μπορεί να αγοράζει τα πάντα παντού, πλην όμως δεν το κατέχουν παρά ελάχιστοι.

Μα και την εποχή της Οικουμενικότητας ελάχιστοι δεν μετείχαν στο Ιερατείο;
Στην εποχή του Διεθνισμού ελάχιστοι δεν κατείχαν τα πόστα; (Τα γνωστά
κομματόσκυλα). Ε, το ίδιο συμβαίνει και σήμερα. Λίγοι, ελάχιστοι οι οικονομικά
δυνατοί.

Σωστά. Με τη διαφορά ότι η οικουμενική εποχή αφορούσε την Πίστη, η διεθνής την
Ιδεολογία, ενώ η παγκοσμιοποιημένη αφορά υλικά αγαθά, που η συντριπτική
πλειοψηφία τα στερείται.

Ο πιστός (χριστιανός, μουσουλμάνος, βουδιστής) πήγαινε ευχαριστημένος στο
μαρτύριο. Παράδειγμα ο Άγιος Σεβαστιανός που, ενώ τον τρυπούν τα βέλη, αυτός
εξακολουθεί να χαμογελάει.

Ο ιδεολόγος της Αριστεράς ζητωκραύγαζε το πιστεύω του μπροστά στο εκτελεστικό
απόσπασμα. Ο σημερινός νεό-πτωχος της παγκοσμιοποίησης καταριέται την τύχη
του, βρίζει εγκλωβισμένος.

Το ατσάλινο δίχτυ μιας κάθε άλλο παρά Αγίας Τράπεζας τον έπιασε σαν τη μύγα
που είναι ο ίδιος.

Ωστόσο για να μη φτάσουμε στο σημείο του «χριστοδουλικού» αναθέματος για την
παγκοσμιοποίηση, πρέπει να πούμε ότι και βέβαια δεν είναι μπαμπούλας, αλλά δεν
αφορά παρά ελάχιστους.

Αυτούς που κατέχουν το εικονικό χρήμα και κάνουν τις εικονικές μεταφορές του
αυτοστιγμεί, σε χρόνο μηδέν.

Το μηδέν του χρόνου γι’ αυτούς είναι η αιωνιότητα της καταπίεσης για τους
υπολοίπους. Άρα σωστά ο Άκης Τσοχατζόπουλος επιμένει στο άρθρο του ότι δεν
πρέπει να ξεχνάμε επ’ ουδενί την κοινωνία, για χάρη της οποίας υποτίθεται ότι
γίνεται η όποια πρόοδος.

Με τον τρόπο αυτό φέρνει επί τάπητος τη νέα τάση που αναπτύχθηκε τη δεκαετία
του ’90 για την κοινωνία των πολιτών.

Στην οποία αντιστοιχεί και το ανάλογο πολιτικό σχήμα με την επωνυμία «Κόμμα
των Πολιτών» (του Ζαν Πιερ Σεβενεμάν). Εμείς ακόμη έχουμε τον Συνήγορο του
Πολίτη, την Προστασία του Πολίτη κ.τλ.

Αν έγκαιρα η Οικονομία δεν επιστρέψει στη μαμά της την Κοινωνία, θα έχουμε με
την ξαδέλφη της την Ανεργία, μία νέα κατάσταση και στη χώρα μας, από τους
δυσαρεστημένους κάθε κατηγορίας πολίτες.

Οι φονταμενταλιστές ισλαμιστές από εκεί αλιεύουν οπαδούς. Προσοχή μη συμβεί το
ίδιο κι από φονταμενταλιστές (φανατικούς) νεοορθόδοξους.