ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Λευκή ή σαΐτα;

Έπειτα φταίει… ο φονιάς; Τι μανία είναι αυτή να ζητούν οι μεγάλοι από τα
παιδιά να δώσουν λύση στα προβλήματα που οι ίδιοι ­ έμπειροι, αν όχι σοφοί…
­ δεν μπορούν ή δεν θέλουν να λύσουν. Τη μία να πουν οι μαθητές πώς θα γίνει,
«στην εποχή της τεχνολογικής έκρηξης», ο κόσμος καλύτερος, την άλλη να
εισηγηθούν τρόπους άρσης των κοινωνικών ανισοτήτων, την τρίτη να παρέμβουν στα
αδιέξοδα του Τρίτου Κόσμου, την τέταρτη να διατυπώσουν ­ όπως καλή ώρα
προχθές, στην έκθεση των Πανελλαδικών ­ τις αλλαγές που κρίνουν αναγκαίες ώστε
«το σχολείο να ανταποκρίνεται αποτελεσματικότερα στις απαιτήσεις της σύγχρονης
κοινωνίας». Γράψτε τα ­ ήταν η οδηγία σαν σε μία επιστολή στον υπουργό
Παιδείας. Τεκμηριωμένα!

Βάζουν τα παιδιά να γράψουν μπλα-μπλα ενώ δεν είναι δα και κουτά ­
καταλαβαίνουν πως τα δουλεύουν. Δεν έχουν παιδιά; Ή μήπως δεν επικοινωνούν με
παιδιά; Και εν πάση περιπτώσει, δεν υπήρξαν ποτέ οι ίδιοι παιδιά; Κι εγώ, που
δεν είμαι πια παιδί αλλά υπήρξα, γιατί μου ‘ρχεται να γράψω σε μια κόλλα
«ντροπή σας»;

Βλέπω και τις «απαντήσεις» των φροντιστηρίων στο θέμα της… πρωτότυπης
Έκθεσης, τακτικές, σε παραγράφους, λόγιες και με τη δέουσα τυπολατρική
παράθεση «τεκμηριωμένων απόψεων».

Τι καλά που δεν είμαι 17-18 χρόνων… Θα είχα δίλημμα. Να δώσω, από
αγανάκτηση, λευκή κόλλα, ξεχνώντας τον στόχο του Πανεπιστημίου ή να κάνω την
κόλλα σαΐτα.