ΜΑΤΙΕΣ Ο Μίκης

Το βραβείο Ωνάση, που απονέμεται εφέτος στον Μίκη Θεοδωράκη, αισθάνομαι πως
απονέμεται σε ολόκληρο τον ελληνικό λαό, που από την πρώτη στιγμή αγκάλιασε το
έργο του μεγάλου Έλληνα συνθέτη και το έκανε δικό του. Απονέμεται, φυσικά, και
στους ποιητές και τους μουσικούς και τους τραγουδιστές, που συνόδευσαν τον
Μίκη, στο τεράστιο πολιτιστικό ταξίδι του, στην Ελλάδα και το εξωτερικό, 40
χρόνια, με συγκίνηση, με πάθος, με ενθουσιασμό και με αφοσίωση. Γιατί οι
καλλιτέχνες αυτοί ενέπνευσαν τον δημιουργό και δώσανε φτερά, στα υπέροχα, στα
μοναδικά τραγούδια του.

Όποτε σκέφτομαι τον Θεοδωράκη, τα χάνω! Είναι ένας άνθρωπος, που όμοιό του δεν
έχω ξανασυναντήσει στη ζωή μου! Σηκώνεται πολύ πρωί. Κι αμέσως, στο γραφείο
του, σκύβει στα χαρτιά του. Στους στίχους και στα μουσικά του τετράδια.
Διαβάζει, γράφει, δοκιμάζει στο πιάνο, ενορχηστρώνει. Κατόπιν, κάνει πρόβες με
την ορχήστρα του, με τους τραγουδιστές του. Με επιμονή και αυστηρότητα.
Πηγαίνει ο ίδιος στα στούντιο των ηχογραφήσεων και διευθύνει. Το βράδυ,
κατάκοπος, ξαπλώνει σε ένα είδος ανάκλιντρου ­ πονάνε τα πόδια του, πάντοτε ­
και με τα ακουστικά στ’ αυτιά, ελέγχει την ποιότητα της εγγραφής. Κι ενώ κάνει
όλ’ αυτά, δίνει συνεντεύξεις σε ραδιόφωνα και τηλεοράσεις, γράφει επιστολές,
παρεμβαίνει σε καλλιτεχνικά, πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα, προλογίζει
βιβλία, συγγράφει, μετέχει σε συμβούλια και επιτροπές, δίνει διαλέξεις,
παρακολουθεί συναυλίες!..

Ευτυχώς, τώρα πια, δεν ασχολείται ενεργά με την πολιτική. Απογοητεύθηκε με τα
αδιέξοδα, τις συνωμοσίες, τους διαγκωνισμούς, τις μάσκες, τα καρφώματα, τα
όνειρά του «που εβγήκαν όλα πλάνες», άφησε τα κόμματα, τη Βουλή, τα υπουργεία
και ξαναγύρισε στο σπίτι τής οδού Επιφανούς, για να αφιερωθεί ολόψυχα στη
μουσική, στην πνευματική ζωή, στην τέχνη. Δουλεύει ακατάπαυστα. Και συνεχώς,
δημιουργεί! Τα καινούργια έργα διαδέχονται το ένα το άλλο! Συμφωνική μουσική,
όπερες και τραγούδια. Και «επενδύσεις» για το θέατρο και τον κινηματογράφο.

Έλεγε, σε κάποιαν εκδήλωση, προς τιμήν του, πως έχει προσφέρει στην Ελλάδα,
όσα δεν έχουν προσφέρει δέκα υπουργοί Πολιτισμού μαζί! Γιατί ο Μίκης μάς έμαθε
ν’ ακούμε, να τραγουδάμε, να ψυχαγωγούμαστε και να μην ξεχνάμε. Μας έσπρωξε
στη μεγάλη ελληνική ποίηση, που διάλεξε να μελοποιήσει. Και μας κράτησε από το
χέρι, στις πιο δύσκολες, τις πιο μαύρες στιγμές μας.

Συγχαρητήρια για το βραβείο Ωνάση! Και άντε και για το Νόμπελ Ειρήνης ­ μετά
το Λένιν ­ που το δικαιούται.