Η αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες

Το θέμα της αναγραφής του θρησκεύματος απασχολεί τον κ. Αλκιβιάδη Ε.
Μαργαρίτη:

«Η θλιβερή συζήτηση για την υποχρεωτική ή μη αναγραφή εις το διαβατήριο του
θρησκεύματος του κατόχου του, σήμερα το 2000, μας μεταφέρει στην περίοδο
παρακμής της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Το θέμα έχει δύο αρνητικές όψεις.

Η υποχρεωτική αναγραφή αποτελεί ένα είδος κεκαλυμμένου “ρατσισμού” απέναντι
των μη “επισήμως” θρησκευομένων (κατά το γνωστό άρθρο του Συντάγματος), στους
οποίους συγκαταβατικώς προσφέρεται η “αποδοχή” της θρησκείας τους.

Εξάλλου για τους τυπικά Ορθοδόξους καλλιεργεί την υποκρισία, αν όχι και το
ψεύδος. Μεγάλος είναι ο αριθμός των συμπολιτών μας που η μόνη τους σχέση με
την Ορθοδοξία είναι το πασχαλινό αρνάκι της σούβλας. Η πρόταση περί
“προαιρετικής” δηλώσεως της θρησκείας είναι ακόμη χειρότερη ­ ψυχολογικά ­
λύση. Αν κρίνεται απαραίτητη η δήλωση της θρησκείας, γιατί να θεωρείται
αναγκαία και άλλη ιδιότης του κατόχου του διαβατηρίου π.χ. η εντιμότης του.
Θρησκεία: Χριστιανός Ορθόδοξος. Ήθος: Όχι λωποδύτης.

Βέβαια είναι υποχρέωση ο σεβασμός προς την Ιστορία μας και την ιστορική
παράδοση. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να κυκλοφορούμε στην οδό Σταδίου
με χιτώνα, ή με φουστανέλα και τσαρούχια. Εκτός κι αν είναι αποκριά».

Για το ίδιο θέμα ο κ. Ευάγγελος Τσαντήλας από την Ελευσίνα σημειώνει:

«Κατηγορούν την Εκκλησία για φανατισμό, αλλά από την άλλη όσοι στέκονται το
κάνουν με τον ίδιο αδιάλλακτο τρόπο. Πού είναι ο διάλογος σε όλα αυτά; Φωνάζει
ο ένας, φωνάζει ο άλλος και όποιος ακουστεί περισσότερο; Όσο για τη
συμβιβαστική προαιρετική αναγραφή δεν είναι και τόσο συμβιβαστική, αφού
εκθέτει όποιον δεν θα το αναγράφει».

Ο κ. Αργύριος Τσιαράς παρατηρεί:

«Εάν το κράτος χωριστεί από την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος και δεν
αναγραφεί το θρήσκευμα στις νέες ταυτότητες, όπως επίσης και αν αναγράφεται
στο bar-code των ταυτοτήτων ο αριθμός 666, εγώ σχίζω το απολυτήριο του
Στρατού».

Την άποψή του για τις νέες ταυτότητες καταθέτει και ο κ. Κ. Βερέμης:

«Έχω την εντύπωση ότι πολλοί στον τόπο μας δεν έχουν καταλάβει καθόλου τους
κινδύνους που διατρέχει η Ελλάδα. Γι’ αυτό λένε του κόσμου τις ανοησίες, περί
μη αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες κ.λπ. Εκτός κι αν το κάνουν
επίτηδες, εκτελώντας τις διαταγές του οικουμενισμού».

Στο θέμα αναφέρεται και ο κ. Σπήλιος Τσέλος, εκπαιδευτικός από την Πάτρα, ο
οποίος θίγει μια πιθανή συνέπεια:

«Ο διαχωρισμός, που αρκετός κόσμος (εντός ή εκτός Ελλάδας) επιθυμεί, Εκκλησίας
– Κράτους δεν θα πρέπει ούτε κατά διάνοιαν να υφίσταται. Τα αποτελέσματα θα
είναι τραγικά και για τις δύο πλευρές, αλλά ευεργετικά για τα διάφορα ξένα
κέντρα αποφάσεων».