Το καλοκαίρι πλησιάζει και όλοι υπόσχονται υπέροχα ταξίδια στην Ελλάδα.
Δεκάδες τουριστικοί οδηγοί κυκλοφορούν, δεκάδες άλλοι δημοσιεύουν τις
περιηγητικές εντυπώσεις τους από την Ελλάδα και κάποιοι περνούν εικόνες της
πατρίδας μας στο γυαλί της μικρής οθόνης. Όλοι τους (ή όλοι μας, αν προτιμάτε)
θέλουν να προτείνουν κάτι ξεχωριστό και συναρπαστικό συνάμα, γιατί το θέμα
«ταξίδια στην Ελλάδα», πουλάει και εσείς αναγνώστες, θεατές ή ό,τι άλλο
αγοράζετε! Εσείς μπορείτε με τον ίδιο απλό τρόπο να αγοράσετε ένα σκουπίδι ή
ένα κόσμημα στην ίδια τιμή, μονάχα που θα το καταλάβετε πολύ αργότερα, όταν
διαβάσετε ή τελικά πραγματοποιήσετε το ταξίδι! Η Ελλάδα από μόνη της είναι
αψεγάδιαστη και δεν περιγράφεται μέσα από ωραίες εικόνες και πληροφοριακό
κείμενο. Χρειάζεται, σε όλες τις περιπτώσεις, «κατάθεση ψυχής» και επιπλέον
αντίληψη της διαδρομής. Φυσικά, δεν μιλάω για την τουριστική διαδρομή, αλλά
για εκείνη τη δύσκολη εσωτερική διαδρομή που άλλοτε σε συγκινεί και άλλοτε σε
αφήνει μετέωρο, μέχρι να αντιληφθείς τα συναισθήματα που δημιούργησαν όλα όσα
είδες.
Αυτή η «πορεία» για να μπορέσει να είναι από τόσο προσωπική τόσο αποκαλυπτική
για τους υπόλοιπους που θα τη διαβάσουν ή θα την ακούσουν, χρειάζεται να έχεις
ιδιαίτερα χαρίσματα. Στην ερώτηση ποια είναι αυτά τα χαρίσματα και ποιοι τα
διαθέτουν επιτρέψτε μου να μην απαντήσω από εδώ.
Πολλοί είναι εκείνοι που κατά καιρούς μιλάνε και γράφουν για όλα αυτά τα
μοδάτα σπορ περιπέτειας, όπως κατάβαση ποταμού με βάρκες, κατάβαση φαραγγιού
με σχοινιά και ένα σωρό άλλες δραστηριότητες που σκοπό τους έχουν να σε φέρουν
πιο κοντά στη φύση. Τώρα την άνοιξη την τιμητική τους έχουν τα ελληνικά
ποτάμια και επιτρέψτε μου να συμφωνήσω ότι το «σπορ» της κατάβασης είναι
τρομερά ενδιαφέρον και συναρπαστικό.
|
|
Δεν συμφωνώ όμως ότι κάνοντας μια τέτοια κατάβαση μεταμορφώνεσαι σε έναν
περιπετειώδη τύπο, του στυλ «Ιντιάνα Τζόουνς». Μπορεί ο καθένας να την
πραγματοποιήσει ανεξαρτήτως ηλικίας και ικανοτήτων, αρκεί να έχει μαζί του
έμπειρο και σωστό οδηγό ποταμού και να μπορεί να κάνει λίγο κουπί! Σκοπός
άλλωστε δεν είναι να πεις στους υπόλοιπους «κοινούς θνητούς» ότι έκανες
ράφτινγκ ή καγιάκ, αλλά να απολαύσεις τη διαδρομή και την επαφή με το νερό.
Προσωπικά, μου πήρε καιρό και πολλές καταβάσεις ποταμών για να μπορέσω να
γράψω την παραπάνω φράση. Την τελευταία φορά μάλιστα το χάρηκα υπερβολικά,
έπαιξα με την ψυχή μου, αλλά κατάπια και τον μισό Άραχθο, κάνοντας χαζομάρες.
Απόλαυσα όμως τη διαδρομή όσο ποτέ άλλοτε και αποφάσισα να το μοιραστώ μαζί
σας.
Δύο συνολικά ημέρες στον Άραχθο είχαν μια απίστευτα ευεργετική επίδραση επάνω
μου. Το νερό του ποταμού είναι «ζωντανό», ρέει με ταχύτητα και εύκολα σε
παρασέρνει εκεί που αυτό θέλει. Επιπλέον όλη αυτή η αδάμαστη φυσική δύναμη από
τη μία πλευρά μοιάζει επικίνδυνη και από την άλλη είναι εξαιρετικά
αναζωογονητική. Όσο και αν σε προστατεύουν οι στολές από neopren, τα σωσίβια
και τα κράνη, το ποτάμι παραμένει ο κυρίαρχος του παιχνιδιού και ο πρώτος
κανόνας είναι να μάθεις να το σέβεσαι. Ακολουθείς τη ροή του και καθώς κυλάς
πάνω από την κοίτη δεν είναι η ταχύτητα που σε συναρπάζει, αλλά ο τρόπος με
τον οποίο περνάς και εσύ μέσα από το τοπίο. Αν είσαι αρχάριος θα ασχοληθείς με
τα συνεχόμενα γρήγορα περάσματα του νερού πάνω από τα φυσικά εμπόδια και θα
φωνάξεις από χαρά όταν βουτήξεις μέσα με δύναμη. Πολύ αργότερα θα ανακαλύψεις
την αίσθηση του τοπίου που κυλά και αυτό μαζί σου, προσφέροντας συνεχείς
εναλλασσόμενες εικόνες. Εκεί κάπου βρίσκεται και το μυστικό τού κάθε ποταμού.
Ο Άραχθος έχει και αυτός τα δικά του μυστικά και ένα από αυτά είναι… η
«γκρίνια»! Όπως ακριβώς αναφέρει και ο σχετικός λαϊκός μύθος, όταν
εγκατέλειψαν τον Άραχθο μόνο του στο βουνό Περιστέρι τα δύο αδέλφια του, ο
Πηνειός και ο Άσπρος (Αχελώος), εκείνος πήρε την κατηφόρα γκρινιάζοντας.
|
|
Μικροί φασαριόζικοι καταρράκτες, συνεχόμενα αφρισμένα περάσματα μέσα από
ακλόνητους βράχους, μαιανδρισμοί και τερτίπια, ένα υπέροχο φαράγγι με την ηχώ
της ροής του νερού να δημιουργεί ένα επιβλητικό βουητό, χαρακτηρίζουν τον
Άραχθο σαν «γκρινιάρη» και άδικο δεν είχαν οι παλιοί. Ξεδιπλώνεται μοναδικά
ετούτος ο ποταμός στη σκιά των Τζουμέρκων και για πολλά χρόνια αποτελούσε το
σύνορο της Ελλάδας (μετά την Επανάσταση του 1821) και της υπόδουλης στην
Τουρκία Ηπείρου.
Στην κανονική μεγάλη φουσκωτή βάρκα για rafting αισθάνεσαι περισσότερο «έξω»
από το νερό, σε σύγκριση με το καγιάκ ή την ατομική φουσκωτή βάρκα (μόνοραφτ).
Πολύ ωραία περνάς όμως στο διπλό καγιάκ, γιατί πρώτον έχεις παρέα και δεύτερον
γιατί φροντίζεις ώστε να υπάρχει έμπειρος οδηγός πίσω σου για να απολαμβάνεις
περισσότερο τη διαδρομή. Δυο τρεις φορές πήγα να πνίξω τον Νίκο στο διπλό
καγιάκ, μέχρι που με έστειλε μονάχο μου στο μόνοραφτ, για να πνιγώ με την
ησυχία μου! Και το έκανα δηλαδή με επιτυχία, παίζοντας, χωρίς όμως ποτέ να
κινδυνέψω. Μονάχα όταν πέφτεις στο ποτάμι καταλαβαίνεις την τρομακτική δύναμη
του νερού, αντιλαμβάνεσαι πόσο αδύναμος είσαι απέναντί του, ενώ σε πολλές
περιπτώσεις κάτι τέτοιο είναι τρομερά επικίνδυνο. Ανάσκελα με τα πόδια μπροστά
και το σωσίβιο να σε κρατά στην επιφάνεια, ακολουθείς τη ροή και προσπαθείς
σιγά-σιγά να τραβηχτείς προς την πλησιέστερη όχθη ή να βγεις σε κάποιο σημείο
ελαφράς περιδίνησης του νερού (συνήθως πίσω από βράχο ή στο εσωτερικό στροφής
του ποταμού). Ακόμα και όταν πατώνεις με τα πόδια είναι πολύ δύσκολο να
σταθείς όρθιος, να αντισταθείς.
Νερό ήπια με την ψυχή μου, γιατί γελούσα, αλλά ούτε το κουπί μου έχασα ούτε το
βαρκάκι! Περνούσαμε από κάτω στους μικρούς καταρράκτες και βρεχόμαστε,
βγαίναμε στην όχθη, σκαρφαλώναμε σε απίστευτα σημεία για να παίξουμε με τα
ανοιξιάτικα ρέματα που έπεφταν στον Άραχθο.
Ακόμα και με τη βροχή, που έπεφτε ασταμάτητα στη δεύτερη κατάβαση από το
γεφύρι της Πολιτσάς μέχρι εκείνο της Πλάκας, δεν πτοηθήκαμε. Άλλωστε, ο
βρεγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται. Η συνεχής επαφή με το νερό έφερε μια γλυκιά
χαλάρωση σε όλο το σώμα και μαζί προσέφερε μια σπάνια εσωτερική ζεστασιά.
Βγαίνοντας από το ποτάμι, πλατσούρισα για λίγο τα χέρια μου χαιρετώντας τον
Άραχθο και ευχαριστώντας τον για την υπέροχη εμπειρία. Ήταν καλός μαζί μας,
τον αγαπήσαμε κι εμείς πολύ.
ΔΙΑΔΡΟΜΗ – ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
|
|
Όπως είπαμε, είναι πολύ εύκολο να κατέβεις ένα ποτάμι, είτε με φουσκωτή βάρκα
(raft ή monoraft-ατομικό) είτε με καγιάκ (χρειάζεται πρώτα κάποια εκπαίδευση),
αρκεί εκείνοι που σας συνοδεύουν και σας παρέχουν τον εξοπλισμό να είναι
έμπειροι οδηγοί ποταμού. Δεκάδες εταιρείες, που εμπορεύονται την «περιπέτεια»
και γενικότερα τις δραστηριότητες στην ύπαιθρο, έχουν ξεφυτρώσει τα τελευταία
χρόνια και δεν μπορώ να πω ότι είναι όλες τους αξιόλογες ή πως τηρούν κατά
γράμμα τις προδιαγραφές ασφαλείας της εκάστοτε δραστηριότητας. Προσωπικά,
πάντως, μπορώ να προτείνω ανεπιφύλακτα την εταιρεία No Limits (Paddler) με
έδρα την Κόνιτσα και κατά τόπους γραφεία (τηλ. για πληροφορίες και κρατήσεις
0655-23777). Από αυτήν τη στήλη, βέβαια, θα πρέπει να ευχαριστήσω τον Νίκο
Κυρίτση για το κατέβασμα αυτό του Αράχθου, αλλά και για την εξαιρετική παρέα
μέσα και έξω από το ποτάμι. (Εξακολουθώ πάντως να πιστεύω τώρα θα γίνει
έξαλλος ο Νίκος ότι τα Γρεβενά βγάζουν τους πιο φευγάτους οδηγούς
ποταμού…). Αντίστοιχα, μπορείτε να εμπιστευθείτε άφοβα και την εταιρεία
Trekking Hellas (τηλ. 3310.323 αξέχαστα θα μου μείνουν τα πρώτα κατεβάσματα
στον Άραχθο με τον Χρήστο Λάμπρη).
Όσον αφορά τον ποταμό Άραχθο… σας υπόσχεται 42 ολόκληρα πλωτά χιλιόμετρα!
Δεν γίνονται όλα μαζί φυσικά. Μπορείτε να ξεκινήσετε είτε από το γεφύρι της
Πλάκας προς την τεχνητή λίμνη Πουρναρίου είτε από το γεφύρι της Πολιτσάς προς
Πλάκα είτε από πιο ψηλά, από το γεφύρι στο Τσίμποβο (κοντά στα Γιάννινα).
Αρκετά πιο δύσκολη, αλλά καταπληκτική συνάμα είναι η κατάβαση του Καλαρρύτικου
ποταμού, που ενώνεται με τον Άραχθο, αλλά προτείνεται σε εκείνους που έχουν
κάποια παραπάνω εμπειρία από ποτάμι.
ΔΙΑΜΟΝΗ
|
|
Δυστυχώς, στις όχθες του Αράχθου δεν θα βρείτε εύκολα ξενώνες. Από την πλευρά
του δρόμου προς τα Γιάννινα, στα Κατσανοχώρια, δεν υπάρχει ξενώνας ούτε για
δείγμα. Από την πλευρά των Τζουμέρκων ξενώνας (και καλός) υπάρχει στα Πράμαντα
(18 χλμ. από την Πλάκα, τηλ. 0659-61336), αλλά και στο χωριό Καταρράκτης (15
χλμ. από την Πλάκα, τηλ. 0685-51323). Τόσο τα Γιάννινα, όμως, όσο και η Άρτα
είναι κοντά στα σημεία ενδιαφέροντος!
ΦΑΓΗΤΟ
|
|
Ο οικισμός στην Πλάκα (50 χλμ. από Άρτα) είναι το κεντρικό σημείο (ή σημείο
κατάληξης) οποιασδήποτε προσπάθειας κατάβασης στον Άραχθο. Δίπλα στη
στρατιωτική γέφυρα υπάρχουν δύο ταβέρνες και ένα καφενείο, που πεινασμένοι από
το ράφτινγκ θα το ρίξετε στο… χάφτινγκ (εξαιρετικό σπορ και αυτό)! Καλές
ταβέρνες υπάρχουν σε όλα τα κοντινά χωριά. Ιδιαίτερα εάν θα μείνετε στα
Πράμαντα, είτε στον ξενώνα είτε στο χωριό είτε στους Μελισσουργούς που
τελειώνει ο ασφάλτινος δρόμος, θα βρείτε καλό φαγητό και εξαιρετικά κρεατικά.
Όσο για ποτό… τσίπουρο από το πρωί μέχρι το βράδυ άφοβα!
ΧΡΗΣΙΜΑ ΤΗΛΕΦΩΝΑ
|
|
Περιφερειακό Νοσοκ. Ιωανν. 0651-99111
Τροχαία Ιωαννίνων 0651-38500
Αστυνομία Ιωαννίνων 26226
Αστυνομία Άρτας 0681-71111
Νοσοκομείο Άρτας -22222
Κοινότητα Πραμάντων 0659-61231
Αστυνομία Πραμάντων 0659-61205
