Οι Έλληνες θέλουν τις συγχωνεύσεις τραπεζών

Με τη συγκατάθεση της πλειοψηφίας του καταναλωτικού κοινού συντελούνται οι
«κοσμοϊστορικές» αλλαγές στο ελληνικό τραπεζικό τοπίο κατά τα τελευταία
χρόνια. Παρ’ όλα αυτά, ο ένας στους τέσσερις Έλληνες παραμένει ακόμη αρνητικός
σε αυτές τις εξελίξεις, γεγονός το οποίο θα πρέπει να μελετηθεί ιδιαιτέρως από
τους αρμόδιους παράγοντες.

Τα αποτελέσματα σχετικής έρευνας, που πραγματοποίησε η Ένωση Ελληνικών
Τραπεζών (ΕΕΤ), προκειμένου να διερευνηθούν οι προθέσεις των συναλλασσομένων
με τις τράπεζες, ήταν αποκαλυπτικά.

Το περίπου 45% των ερωτηθέντων απάντησε με θετικό τρόπο για τις εξελίξεις που
αφορούν στις εξαγορές και συγχωνεύσεις των τραπεζών, στη χώρα μας, γεγονός το
οποίο φαίνεται να «λύνει» τα χέρια των ιθυνόντων. Η συγκατάθεση του πελάτη
αποτελεί σοβαρό παράγοντα, που πρέπει να λαμβάνει υπόψη κάθε επαγγελματίας,
πριν προχωρήσει σε βήματα ανανέωσης της παρουσίας του στην αγορά.

Ο κανόνας αυτός ισχύει και στην περίπτωση των τραπεζών, οι οποίες σε ένα
περιβάλλον έντονα ανταγωνιστικό, που έχει αναπτυχθεί, οφείλουν να λαμβάνουν
υπόψη τους όλες τις παραμέτρους, πριν προχωρήσουν στην υλοποίηση οποιασδήποτε
απόφασης.

Από το «μέτωπο» των πελατών τους πάντως οι τράπεζες δεν φαίνεται να
αντιμετωπίζουν σημαντικό πρόβλημα, όπως προκύπτει από τα αποτελέσματα της
έρευνας. Η βάση του 45% που έχει εξασφαλισθεί, ως συγκατάθεση στις επεκτατικές
κινήσεις των πιστωτικών ιδρυμάτων, αποτελεί ένα πρώτης τάξης εφαλτήριο, για
ακόμη μεγαλύτερη αποδοχή, πρωτοβουλιών αναλόγου χαρακτήρα, στο μέλλον. Πεδίο
δράσης υπάρχει και μάλιστα ιδιαίτερα σημαντικό.

Για παράδειγμα, από την ίδια έρευνα προκύπτει ότι το ποσοστό των ερωτηθέντων
που απάντησε με το στερεότυπο «δεν γνωρίζω, δεν απαντώ», στην προοπτική των
τραπεζικών εξαγορών και συγχωνεύσεων φθάνει στο 32% και είναι η μεγαλύτερη
κατηγορία, αμέσως ύστερα από αυτήν που συνιστούν οι θετικές απαντήσεις. Αυτό
σημαίνει ότι αν υπάρξει ακόμη καλύτερη ενημέρωση του καταναλωτικού κοινού για
το συγκεκριμένο θέμα, τότε η αποδοχή των διαρθρωτικών αλλαγών, που
συντελούνται στους κόλπους του ελληνικού τραπεζικού συστήματος, θα είναι ακόμη
μεγαλύτερη από το σημερινό 45%.

Στην τρίτη θέση συναντάται η κατηγορία των αρνητικών απαντήσεων, που δόθηκαν
στην προοπτική των εξαγορών και συγχωνεύσεων.

Το ποσοστό τους μόνο αμελητέο δεν μπορεί να θεωρηθεί, καθώς υπολογίζεται στο
περίπου 25%. Δηλαδή, ο ένας στους τέσσερις Έλληνες, από αυτούς που συμμετείχαν
στην έρευνα, ήταν αρνητικός στις τραπεζικές εξελίξεις που συνεπάγονται οι
εξαγορές και οι συγχωνεύσεις στον χώρο.

Το γεγονός μόνο απαρατήρητο δεν μπορεί να περάσει, καθώς η αρνητική στάση του
25% των συμμετεχόντων στην έρευνα θα πρέπει να προσεχθεί ιδιαιτέρως.

Αντιθέτως, ουδέτερη στάση στις εξελίξεις φαίνεται να κρατάει ένα 10% των
ερωτηθέντων στις εξελίξεις που «τρέχουν». Για την ακρίβεια, αυτοί δεν θεωρούν
ούτε θετικές, αλλά ούτε κι αρνητικές τις εξελίξεις αυτές. Αυτό σημαίνει ότι
προτιμούν να κρατούν μία απόσταση από τις εξελίξεις, χωρίς να αποκλείεται να
πάρουν κάποια θέση αργότερα.

Από τα παραπάνω, προκύπτει ότι μπορεί η συγκατάθεση του 45% να είναι κάτι
παραπάνω από σημαντική, στις τραπεζικές εξαγορές και συγχωνεύσεις, όμως το
υπόλοιπο 55% είναι εξαιρετικά «ρευστό» και μία ενδεχόμενη μεταβολή του, μπορεί
να επιφέρει σημαντικές αλλαγές στη γενικότερη διάθεση του καταναλωτικού
κοινού.

Κατά συνέπεια, απαιτούνται ιδιαιτέρως προσεκτικά βήματα από την πλευρά των
τραπεζικών επιτελείων, που είναι αρμόδια για το συγκεκριμένο έργο. Αν το
συναλλασσόμενο κοινό αποφασίσει ότι οι αναμενόμενες επιπτώσεις από τις
εξαγορές στον τραπεζικό χώρο θα είναι αρνητικές για το συμφέρον του, τότε θα
έχει χαθεί και η κρίσιμη μάχη της έξωθεν καλής μαρτυρίας. Και ως γνωστόν,
αυτός που χάνει τις εντυπώσεις, χάνει συνήθως και τη μάχη.

Για τον λόγο αυτό θα πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή, ώστε αυτό το 45% να
διασφαλισθεί και ­ αν είναι δυνατόν ­ να αυξηθεί ακόμη περισσότερο.