Το προσωπείο της Ν.Δ.

Η Νέα Δημοκρατία και τα στελέχη της αποφεύγουν κάθε συζήτηση για το έργο της
κυβέρνησης σε οποιονδήποτε από τους μεγάλους στόχους είχε θέσει και για τους
οποίους είχε εκλεγεί από τον ελληνικό λαό. Γνωρίζουν ότι η αξιοπιστία, η
αντιστοίχηση υπεσχημένων λόγων και πραγματοποιηθέντων έργων αυτής της
κυβέρνησης είναι η μεγαλύτερη όλων των κυβερνήσεων της νεώτερης ιστορίας μας.
Γνωρίζουν ότι η υλοποίηση των μεγάλων στόχων του 1996 ήταν ένα από τα
δυσκολότερα εγχειρήματα και ολοκληρώθηκε με πλήρη επιτυχία, αν και δεν ήταν
καθόλου μια «τυχερή» διακυβέρνηση (βροχή τα ατυχή περιστατικά και οι κακές
συγκυρίες).

Άλλες εποχές θα ήμαστε ικανοποιημένοι με την αποτελεσματική διαχείριση έστω
και του ενός σκέλους. Η κυβέρνηση διήλθε αποτελεσματικά και τα δύο, θέτοντας
τους νέους στόχους και χτίζοντας μεθοδικά τον τρόπο να τους πραγματοποιήσουμε.

Οι προτεραιότητες του προγράμματός μας για τη νέα τετραετία βρίσκονται στο
πρόγραμμα, γιατί είμαστε πλέον σαν χώρα και σαν κίνημα σε θέση να τις
πραγματοποιήσουμε. Κι αυτό οφείλεται στο ότι ακριβώς υλοποιήσαμε τις
προτεραιότητες του προηγούμενου προγράμματός μας. Η χώρα έχει σταθερά ανοδική
πορεία τα τελευταία χρόνια, είναι σήμερα μέλος της ΟΝΕ, είναι πόλος
ελπιδοφόρας σταθερότητας στα Βαλκάνια. Αν δεν υπήρχαν αυτά ως δεδομένα, αυτά
θα εμφανίζονταν ως προτεραιότητες στα προγράμματα, συμπληρωμένα ίσως με την
υπόσχεση ότι δεν θα άλλαζαν τα σύνορά μας, κίνδυνος που θα ήταν προ των πυλών
αν δεν είχαμε πετύχει αυτά που πετύχαμε. Μπορούμε και έχουμε τις νέες
προτεραιότητες γιατί υλοποιήσαμε τις προηγούμενες.

Έρχεται λοιπόν η Ν.Δ., παίρνει τις προτεραιότητες του προγράμματός μας για τη
νέα τετραετία και τις κάνει σποτάκια για να «πείσει» τον κόσμο. Σποτάκια που
κρύβουν παρωχημένο και επικίνδυνο ιδεολογικό υπόβαθρο, όχι άσκοπα:

Πίσω από τη γενικότερη επικοινωνιακή τακτική της Ν.Δ. προβάλλει ολόκληρο το
πρόβλημά της, πρόβλημα που συνεπάγεται απόλυτη και αντικειμενική αδυναμία
άρθρωσης αξιόπιστου λόγου. Ένα πρόβλημα που κάποια στιγμή αντιμετώπισαν όλες
οι συντηρητικές παρατάξεις στην Ευρώπη, αλλά που η Ν.Δ. αποφεύγει να «εγγίσει»
φοβούμενη την αποσύνθεσή της. Αναφέρομαι, βεβαίως, στο πρόβλημα της
ιδεολογικής συστέγασης ακραίων αντιδημοκρατικών στοιχείων ειδικοτέρων
προελεύσεων και σοβαρών, παραδοσιακά, συντηρητικών ανθρώπων.

Εάν μπορούσαν στη Ν.Δ. να αρθρώσουν ένα σύγχρονο συντηρητικό λόγο που θα
αναβάθμιζε τον πολιτικό διάλογο, ασκώντας τα ιδεολογικά αντανακλαστικά όλων,
δεν θα είχαν ανάγκη τους πρώην και νυν παρακρατικούς, τους παλαιο- και
νεο-φασίστες, τους βασιλικούς και τους παραεκκλησιαστικούς για να
«συμπληρώνουν» ένα «αξιοπρεπές» ποσοστό ήττας. Όσο συνεπέστερη, σοβαρότερη,
οργανωμένη και καινοτομική θα ήταν η προσέγγισή τους, σε τόσο μεγαλύτερη
απήχηση θα στόχευαν, χτυπώντας και την πόρτα της εξουσίας ακόμη, εάν ο
αντίλογος της δικής μας παράταξης ήταν λιγότερο ισχυρός. Όμως δεν μπορούν να
αρθρώσουν τέτοιο λόγο και αναγκαστικά προβάλλουν τον αρχηγό τους σαν ένα καλό
και μορφωμένο παιδί που αγαπάει όλους τους Έλληνες και που στην «αθωότητά» του
δεν ερυθριά να αποκαλεί τη Ν.Δ. «μεγάλη παράταξη του μεσαίου χώρου»! Μα αν
λένε τέτοια πράγματα και τα πιστεύουνε, σε λίγο θα δούμε πρώην παρακρατικούς
να οργανώνονται σε συλλόγους διεκδίκησης επιδόματος συμμετοχής στον
«ανένδοτο»!

Ο κ. Καραμανλής αντί να καθαρίσει το κόμμα του από τα σκοταδιστικά στοιχεία,
το «καθάρισε» από τα… καλύτερα στελέχη του, τα οποία συμπτωματικά ήταν τα
πλέον προσκείμενα στον μεσαίο χώρο! Και τολμάει να θέλει να ιδιοποιηθεί το
Κέντρο όταν χρησιμοποιεί συνθήματα για καθαρούς Έλληνες και θεωρεί ντροπή και
κατάντια ορισμένα επαγγέλματα, αντάξια ίσως μόνο για τους μη καθαρούς
Έλληνες… Ίσως θα πρέπει να συνοψίσει ο Κ. Καραμανλής: «Η Ν.Δ. θέλει να είναι
κυβέρνηση όλων των καθαρών Ελλήνων». Εάν αυτές είναι οι μέθοδοι και το επίπεδο
του καλύτερου παιδιού τους, τότε τι να περιμένουμε από τους υπόλοιπους;

Και έρχονται οι «διεκδικητές» του μεσαίου χώρου να αποκαλέσουν καθεστώς την
κυβέρνηση που εκλέγει ο λαός. Δηλαδή, σύμφωνα με τη Ν.Δ., όταν έχουμε εκλογές
λέγεται «καθεστώς» και όταν έχουμε βία και νοθεία λέγεται «δημοκρατία».
(Προφανώς δεν έχουν σταματήσει να θεωρούν δημοκρατικές τις «νίκες» της ΕΡΕ,
αφού, στην αντίθετη περίπτωση, θα έπρεπε να είχαν ζητήσει τουλάχιστον ένα
συγγνώμη για τις ταλαιπωρίες της δημοκρατίας και της χώρας στο παρελθόν από
την παράταξη της οποίας αποτελούν συνέχεια).

Αν φαίνεται καθαρά από όλα αυτά ότι η αγωνία τους να γίνουν κυβέρνηση με κάθε
τρόπο είναι για ιδίους σκοπούς και όχι από ενδιαφέρον για το μέλλον της χώρας,
αυτό βοά μέσα από το πρόγραμμά τους. Ένα συνονθύλευμα από
πολιτικές-πυροτεχνήματα χωρίς υλοποιήσιμους προϋπολογισμούς, που αν
εφαρμόζονταν ποτέ θα γύριζαν τη χώρα χρόνια πίσω. Τάζουν χωρίς αντίκρισμα,
εξαπατούν τον λαό. Δίψα για εξουσία αντί ανάγκης για προσφορά.

Η επικοινωνιακή τους στρατηγική ολοκληρώνεται με μια απεγνωσμένη προσπάθεια
δημιουργίας «κλίματος νίκης». Εννοούν μ’ αυτό ό,τι κάνουν τον τελευταίο μήνα
τα στελέχη της στον κρατικό μηχανισμό, που προσπαθούν να εκφοβίσουν τους
συναδέλφους τους με φράσεις όπως «ετοίμαζε μετακόμιση», «ετοιμάσου για τον
Έβρο» και άλλες παρομοίου περιεχομένου, όπως κατά συρροή καταγγέλλουν δημόσιοι
υπάλληλοι όλων των υπουργείων.

Αυτή είναι η Ν.Δ. όλων των Ελλήνων; Αυτό είναι το «νέο» «πνεύμα»;

Και τολμάν να αποκαλούν καθεστώς το ΠΑΣΟΚ, που, ενώ είχε την απόλυτη
δυνατότητα να αλώσει τον κρατικό μηχανισμό με «δικά του» παιδιά, έχει
καθιερώσει εξετάσεις και μόρια για κάθε θέση στο Δημόσιο, έχει μοριοποιήσει
τις μεταθέσεις παντού, έχει κάνει αναρίθμητες παρεμβάσεις για λιγότερο,
καλύτερο και δικαιότερο κράτος και αυτά τα έκανε όχι από αδυναμία αλλά ως
συνειδητή επιλογή για την πρόοδο και την ωρίμανση της κοινωνίας μας. Το ΠΑΣΟΚ
έκανε την αυτοκριτική του και την έκανε άμεσα και με πράξεις. Τα
δικαιολογημένα για ιστορικούς λόγους κρούσματα κομματικού νεποτισμού των
πρώτων χρόνων τα σταματήσαμε με έργο και θεσμούς, φέραμε τη διαφάνεια στον
δημόσιο βίο και δώσαμε βάσεις στη χώρα ικανές να μας δώσουν αυτά που μας αξίζουν.

Η Ν.Δ. δεν έχει καταφέρει να κάνει την αυτοκριτική της από το 1981 έως σήμερα.
Η ήττα της στις επικείμενες εκλογές ίσως αποτελέσει μια ευκαιρία για το
οριστικό ξεκαθάρισμα που περιγράψαμε και που επιβάλλεται για την αναβάθμιση
της σύνολης πολιτικής μας ζωής.

Εάν δεν το κάνει, τότε μεσοπρόθεσμα κινδυνεύει να συρρικνωθεί σε ένα μικρό
ακροδεξιό κόμμα, και είτε ένα νέο κόμμα θα στεγάσει τους σοβαρούς,
συντηρητικούς, κεντροδεξιούς ανθρώπους, που συνθέτουν το ζητούμενο επίπεδο
οπαδού ενός σοβαρού συντηρητικού κόμματος, είτε αυτοί θα αποφασίσουν να
ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ και Κ. Σημίτη στις εκλογές του 2004, πεισμένοι από αυτά που
έχουν δει και απ’ όσα θα έχουν μέχρι τότε δει να γίνονται για την πρόοδο του
τόπου. Άλλωστε ήδη αρκετοί ανάμεσά τους έχουν αποφασίσει να το κάνουν και σ’
αυτές τις εκλογές!

Ο Γιώργος Ρωμαίος είναι υποψήφιος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στην Α’ Αθήνας.