Ο Ρουβίκωνας της νέας εποχής

Πριν από μία εβδομάδα η ελληνική κυβέρνηση κατέθεσε στα εντεταλμένα όργανα της
Ευρωπαϊκής Ένωσης την αίτησή της για να συμμετάσχει στην Οικονομική και
Νομισματική Ένωση. Η επίτευξη του ιστορικού αυτού στόχου σηματοδοτεί την
ένταξη της χώρας μας στη ζώνη της οικονομικής σταθερότητας. Σηματοδοτεί όμως
και κάτι ακόμη, αφού, με την πράξη ένταξης, η Ελλάδα διαβαίνει οριστικά και
αμετάκλητα τον Ρουβίκωνα της νέας εποχής.

Η ΟΝΕ συγκροτεί ένα νέο πλαίσιο λειτουργίας και δράσης των οικονομικών, των
κοινωνικών και των πολιτικών δυνάμεων. Αναιρεί στην πράξη το παραδοσιακό
μοντέλο εξουσίας και αναδεικνύει νέα ισχυρά, οικονομικά και πολιτικά κέντρα.
Διαμορφώνει, με απλά λόγια, τους νέους κανόνες του παγκόσμιου παιχνιδιού με
τους οποίους, όλοι μας, θα πρέπει να μάθουμε να ζούμε.

Στον καταιγισμό των αλλαγών που φέρνουν μαζί τους οι ραγδαίες εξελίξεις στην
τεχνολογία και τη διεθνή οικονομία, κι αυτό ακόμη το ευρωπαϊκό πλαίσιο δεν
μένει πια ανεπηρέαστο. Κι όσο κι αν φαίνεται κυνικό, καμία χώρα δεν μπορεί να
μείνει εκτός των εξελίξεων που καθορίζουν το διεθνές περιβάλλον. Θα είναι σαν
να υπογράφει την καταδίκη της στο περιθώριο.

Ακόμη περισσότερο απ’ ό,τι σε οποιαδήποτε άλλη χώρα, η ελληνική οικονομία και
κοινωνία καλούνται να εισέλθουν σε ένα καθεστώς διαρκούς εκσυγχρονισμού. Ενός
εκσυγχρονισμού που σημαίνει την αναγκαία διαδικασία της προσαρμογής μας στα
νέα δεδομένα. Ενός εκσυγχρονισμού που συνεπάγεται την εξάλειψη όλων των δομών
και θεσμών που με την πάροδο του χρόνου καθίστανται αντιπαραγωγικοί και
καθηλώνουν την κοινωνία. Ενός εκσυγχρονισμού που δεν είναι ένα απλό
ιδεολόγημα, αλλά αποτελεί το επιτακτικό αίτημα των καιρών.

Στο νέο περιβάλλον που διαμορφώνεται, το μεταρρυθμιστικό εγχείρημα είναι
καταδικασμένο να πετύχει. Κι η Ελλάδα καλείται ν’ αφήσει πίσω της όλα τα βάρη
και τις δουλείες που κρατούσαν, χρόνια τώρα, τον τόπο στάσιμο, όταν οι άλλοι
δίπλα μας έτρεχαν. Να αποκτήσει επιτέλους, τις σταθερές δομές και αξίες, στην
οικονομία, στην κοινωνία, στην πολιτική, που στην ιστορία της ολόκληρη δεν
μπόρεσε να χτίσει. Να θεμελιώσει τις αντοχές εκείνες που θα την θωρακίσουν
αποτελεσματικά στο διαρκές σφυροκόπημα των διεθνών εξελίξεων.

Οι κρίσεις που βιώσαμε τα τελευταία χρόνια σε κάθε απόπειρα εξορθολογισμού,
δεν είναι παρά η πρόγευση του τι θα ακολουθήσει τα επόμενα χρόνια. Όταν πλέον
το νυστέρι μπει βαθιά και οι οικονομικές και κοινωνικές μεταβολές θα
σηματοδοτούν αναγκαστικά, κερδισμένους και χαμένους.

Σήμερα, γνωρίζουμε όλοι μας πολύ καλά ότι κατεστημένες ιεραρχίες, συσχετισμοί
και εδραιωμένα συμφέροντα ζουν το λυκόφως τους. Γνωρίζουμε επίσης ότι όσοι
εξασφάλισαν την ευημερία τους απομυζώντας ένα υπερτροφικό και αδύναμο κράτος,
δεν θα πέσουν αμαχητί. Κι ότι θα συγκρουστούν μέχρι τέλους για την διαφύλαξη
των «κεκτημένων» που κάποια στιγμή, με εκβιασμούς και με πιέσεις, κατόρθωσαν
να επιβάλουν σε μια κατακερματισμένη ελληνική κοινωνία. Αυτό είναι και το
πραγματικό νόημα της επερχόμενης εκλογικής αναμέτρησης και της πολυσυζητημένης
«εντός της ΟΝΕ» εποχής.

Για όλους τους παραπάνω λόγους, η πορεία της Ελλάδας μέσα στη νέα Ευρώπη δεν
μπορεί να θεωρείται δεδομένη. Κι αν θέλουμε να καταστούμε πραγματικοί
συνδαιτυμόνες του ευρωπαϊκού οράματος, αν επιθυμούμε να γευτούμε τα ωφελήματα
της ισότιμης συμμετοχής μας στον σκληρό πυρήνα της ευρωπαϊκής ενοποίησης,
πρέπει να προχωρήσουμε αποφασιστικά.

Να ενισχύσουμε αποτελεσματικά την εθνική μας ανταγωνιστικότητα απέναντι στον
αδυσώπητο ενδοευρωπαϊκό και παγκόσμιο ανταγωνισμό. Να δουλέψουμε σαν τα
μυρμήγκια για μια νέα οργάνωση της οικονομίας και της κοινωνίας μας. Και να
διαχύσουμε την προσπάθειά μας σε κάθε τομέα δράσης:

Στις επιχειρήσεις και τις τράπεζές μας, στα νοσοκομεία και τα σχολεία μας,
στις μικρές και μεγάλες υποδομές μας, στα αεροδρόμια και τους οδικούς άξονες,
τις συγκοινωνίες και τα λιμάνια μας, στις τηλεπικοινωνίες και τις νέες
τεχνολογίες, στην αναβάθμιση των πανεπιστημίων και την κατάρτιση του
ανθρώπινου δυναμικού μας.

Το έργο αυτό, της προσαρμογής της χώρας μας στους νέους κανόνες, στα επίπεδα
ποιότητας και αποτελεσματικότητας που διακρίνουν τις υπόλοιπες προηγμένες
χώρες, αποτελεί ένα έργο γιγαντιαίο. Και η επιλογή που έχουμε μπροστά μας
είναι απλή: τους νέους κανόνες θα τους μάθουμε εκούσια, πράγμα που θα
επιτρέψει στην οικονομία και την κοινωνία μας να τους αφομοιώσουν προς όφελος
των Ελλήνων πολιτών. Ή θα τους μάθουμε ακούσια, διά της επιβολής, και με
δυσβάσταχτο κόστος.

Αυτό που πάνω απ’ όλα χρειαζόμαστε είναι να μπούμε με ορμή στην υπέροχη και
συναρπαστική περιπέτεια της νέας εποχής. Τούτο όμως απαιτεί μια ανοιχτή
οικονομία και κοινωνία, που δεν είναι παθητικός δέκτης, που δεν λειτουργεί
προστατευτικά, αλλά είναι ανοιχτή στις προκλήσεις των καιρών. Κι από εμάς τους
πολιτικούς απαιτεί όραμα και ρίσκο, διαυγή πολιτικό λόγο και ξεκάθαρους
πολιτικούς στόχους.

Δυστυχώς, κι είναι αυτή μια θλιβερή διαπίστωση, τίποτε από τα παραπάνω δεν
αποτελεί αντικείμενο συζήτησης κατά την προεκλογική περίοδο. Κι όταν τα μεγάλα
και σημαντικά σήμερα συζητιούνται, αποφασίζονται και κρίνονται, το πολιτικό
μας σύστημα, αμέριμνο, υποκύπτει στην γοητεία της μικροπολιτικής και την
απατηλή λάμψη του πολιτικού καιροσκοπισμού της εντύπωσης και της εικόνας.

Το διακύβευμα όμως των επερχόμενων εκλογών είναι κρίσιμο, αφού το αποτέλεσμά
τους θα προσδιορίσει τη μελλοντική θέση και προοπτική της χώρας. Όλη η πορεία
της Ελλάδας τα τελευταία χρόνια είναι μια κίνηση εκκρεμούς ανάμεσα στον
εξελιγμένο κόσμο και στον τρίτο κόσμο. Και σε αυτό ακριβώς θα κληθεί ο λαός να
απαντήσει στις 9 Απριλίου. Αν θα χτίσουμε πάνω στην παρακαταθήκη των
τελευταίων έξι χρόνων, συνεχίζοντας την επίπονη προσπάθεια για την ανόρθωση
της χώρας. Ή, αν θα αφεθούμε, για άλλη μια φορά στην ιστορία μας, να
γλιστρήσουμε αργά και βασανιστικά στα λάθη του παρελθόντος.

Ο Αλέκος Παπαδόπουλος, πρώην υπουργός, είναι υποψήφιος του
ΠΑΣΟΚ στη Θεσπρωτία.