Προσωπικότητες και κόμματα

Σχόλια για τα πολιτικά κόμματα, με την ευκαιρία της προεκλογικής περιόδου,
κάνει ο κ. Ιωάννης Σ. Χιωτέλης, μεταπτυχιακός φοιτητής του Πανεπιστημίου
Πατρών:

«Στο τέλος του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ού τα κόμματα που κυριαρχούσαν
στον ελληνικό χώρο ήταν προσωποπαγή.

… Έκτοτε πολλά έχουν αλλάξει. Οι ιδεολογίες άρχισαν σταδιακά να εισέρχονται
στη ζωή των Ελλήνων και οι επιλογές τους ήταν κυρίως ιδεολογικές.

Βεβαίως, αυτό δεν τους εμπόδισε κατά καιρούς να ταυτίζουν την ιδεολογία με
πρόσωπα (Βενιζέλος, Καραμανλής, Παπανδρέου). Πάντα όμως, πίσω από τους
χαρισματικούς ηγέτες κρυβόταν ένα ισχυρό ιδεολογικό υπόβαθρο που υπόσχονταν να
υλοποιήσουν και να εφαρμόσουν.

Σταδιακά φτάνουμε στη σύγχρονη εποχή του τέλους του 20ού αιώνα και της αυγής
του 21ου. Ο στόχος πλέον που καθίσταται και ιδεολογία στον ελληνικό χώρο είναι
ο εκσυγχρονισμός και ο αδιαμφισβήτητος ευρωπαϊκός προσανατολισμός. Ξαφνικά
όμως έχουμε την αίσθηση ότι τα κόμματα είναι όσο ποτέ άλλοτε προσωποπαγή ή
τουλάχιστον επιδιώκουν να προβάλουν μια ομάδα προσώπων ως κύριους εκφραστές
τους. Τα δύο μεγάλα κόμματα έχουν εν γένει τις ίδιες βασικές επιδιώξεις, τους
ίδιους στόχους και τον ίδιο προσανατολισμό, που σχετίζεται με την ευρωπαϊκή
ολοκλήρωση, την οικονομική ανάπτυξη, τον εκσυγχρονισμό.

Ωστόσο, στον πολιτικό στίβο και ειδικά στον εκλογικό στίβο ο νικητής θα είναι
αυτός που θα προβάλει τους ικανότερους πολιτικούς, τους πιο άξιους να
πραγματώσουν τους στόχους. Αδιαμφισβήτητη απόδειξη αυτής της επιδίωξης
αμφότερων των μεγάλων κομμάτων είναι η αγωνιώδης προσπάθεια (ενίοτε και
εξαιρετικά κοπιαστική) να εντάξουν στις τάξεις τους ικανούς πολιτικούς ή
πολιτικούς με υψηλή δημοτικότητα (Αβραμόπουλος, Κοντογιαννόπουλος,
Ανδρουλάκης, Ανδριανόπουλος).

Συμπεραίνει κανείς λοιπόν ότι κάπου το πολιτικό παιχνίδι γίνεται παιχνίδι
δημοτικότητας, προσώπων και, προσοχή, δημοσίων σχέσεων.

Στην εποχή που δεν υπήρχαν ιδεολογίες τα πρόσωπα έπαιζαν τον σπουδαιότερο ρόλο
και τώρα που η ιδεολογία (η επικρατούσα) είναι μια, πάλι τα πρόσωπα φαίνεται
να έχουν τον πρώτο λόγο».