Φοιτήτρια στην Κίνα με εισιτήριο ένα… συριανό λουκούμι!

Και αν ένα ταξίδι ζωής και χιλιάδων χιλιομέτρων ξεκινήσει με ένα… συριανό
λουκούμι; Μπορεί εξαιτίας του μια Ελληνίδα να αρχίσει να σπουδάζει μπίζνες στα
κινέζικα και παράλληλα να παντρευτεί στο Πεκίνο με Αφρικανό, ο οποίος ζει στο
Παρίσι; Μπορεί ­ και αυτή είναι η ιστορία μιας σύμπτωσης που κυριολεκτικά ήρθε
λουκούμι! Όταν το 1990 η κυρία Ασημίνα Παπαδοπούλου συναντούσε μέσα σε ένα
πλοίο για την Τήνο, όπου πήγαινε από τη Σύρο μαζί με τη 13χρονη (τότε) κόρη
της ένα ζευγάρι Κινέζων τουριστών που τους «γυάλισαν» τα λουκούμια που
κρατούσε και ζήτησαν να δοκιμάσουν, δεν μπορούσε να φανταστεί τη συνέχεια.
Γιατί, δίνοντας το λουκούμι στους Κινέζους, ξεκίνησε μια περιπέτεια ζωής για
την κόρη της Δήμητρα, η οποία 10 χρόνια αργότερα… παρήλασε σε κεντρικό
στάδιο του Πεκίνου ντυμένη με αρχαιοελληνική χλαμύδα, στεφανωμένη με κότινο
και κρατώντας περήφανα την ελληνική σημαία, εν μέσω χειροκροτημάτων από
μερικές χιλιάδες Κινέζους φοιτητές και πανεπιστημιακούς. Όλοι αυτοί οι
άνθρωποι χειροκρότησαν πέρυσι τη μοναδική Ελληνίδα φοιτήτρια στο Πεκίνο, η
οποία επιπλέον είχε έρθει πρώτη ανάμεσα σε όλους τους αλλοδαπούς φοιτητές που
σπουδάζουν την περίπλοκη γλώσσα της μακρινής χώρας. Το Πανεπιστήμιο, ύστερα
από τη βαθμολογική της επιτυχία, της ζήτησε να γράψει εργασία με 5.000
ιδεογράμματα για το πώς βλέπει μια Ελληνίδα τη σύγχρονη Κίνα. Ακόμα προσπαθεί!
Άλλα η ιστορία της Δήμητρας Παπαδοπούλου στην αχανή χώρα, δεν είχε μόνον αυτό
το «επεισόδιο».

Δήμητρα Παπαδοπούλου. Παρήλασε στο κεντρικό Στάδιο του Πεκίνου ντυμένη αρχαία Ελληνίδα, τιμής ένεκεν, αφού είναι η καλύτερη αλλοδαπή φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο Γλώσσας και Πολιτισμού στο Πεκίνο

Η Δήμητρα βρέθηκε στο Πεκίνο για να σπούδασει οικονομικά και κινεζική γλώσσα
και φέτος τελειώνει το 3ο έτος. Εκεί όμως γνώρισε έναν… Κονγκολέζο καθηγητή
σε γαλλικό Πανεπιστήμιο, που είχε φθάσει στο Πεκίνο να κάνει εργασία πάνω στην
κινεζική τέχνη. «Τον πρώτο χρόνο ήμασταν συμμαθητές», λέει η Δήμητρα. «Είναι
καθηγητής γλυπτικής και έπρεπε να μάθει λίγα κινέζικα για να κάνει την εργασία
του και κατέληξε στο ίδιο τμήμα με εμένα. Βέβαια, ύστερα από τη γνωριμία,
έκανε μια πιο εκτεταμένη έρευνα πάνω στην… ελληνική τέχνη!». Έτσι γεννήθηκε
μια ιστορία αγάπης στο μακρινό Πεκίνο μεταξύ μιας Ελληνίδας και ενός έγχρωμου
Αφρικανού. Τόσο «εξωτικό» ζευγάρι για τα δεδομένα της Κίνας, που, όταν
κυκλοφορούν μαζί, συγκεντρώνουν όλα τα βλέμματα επάνω τους. Σήμερα, η 23χρονη
Δήμητρα εκτός από μοναδική Ελληνίδα φοιτήτρια στην Κίνα ­ και μάλιστα με
υποτροφία λόγω επιδόσεων ­ είναι και παντρεμένη με τον Κονγκολέζο καθηγητή και
κινείται μεταξύ Πεκίνου, Αθήνας και Παρισιού, όπου βρίσκεται ο σύζυγός της.
Τους πάντρεψε μάλιστα ο πρέσβης του Κονγκό στο Πεκίνο σε μια λαμπρή τελετή,
από την οποία δυστυχώς απουσίαζαν οι γονείς της, που είναι βιοπαλαιστές
συνταξιούχοι του ΤΕΒΕ και αναγκάζονται, ελλείψει χρημάτων, να καμαρώνουν από
μακριά την περιπετειώδη εξέλιξη της κόρης τους.

Για ποιο λόγο να θέλει ένας Έλληνας να σπουδάσει μπίζνες στην Κίνα; Ξέρετε
πολλούς Έλληνες να μιλούν 4 ξένες γλώσσες, εκ των οποίων η μία να είναι η
κινεζική; Συνεπώς, η Δήμητρα, με τέτοια σπάνια εξειδίκευση, υπολογίζει ότι θα
βρει σχετικά εύκολα εργασία που θα εχει σχέση με το εμπόριο και τις
οικονομικές συναλλαγές μεταξύ των δύο χωρών, ενώ σκέπτεται ακόμα και τα
Ηνωμένα Έθνη. Και πώς το συριανό λουκούμι στάθηκε αφετηρία του ταξιδιού; Η
μητέρα της διηγείται: «Στο πλοίο που μας μετέφερε, μπήκαν κάποιοι πωλητές από
τη Σύρο και αγοράσαμε ένα κουτί λουκούμια. Ξαφνικά με πλησιάζει ένας…
Κινέζος μιλώντας μου. Εγώ, τι να καταλάβω; Του λέω “Μάο εσύ, Παπανδρέου εγώ,
νο γλώσσα ίδια!” (ήταν 1990). Έρχεται η Δήμητρα, που ήταν 13 ετών τότε και του
μιλάει αγγλικά. Ο άνθρωπος δεν είχε ξαναδεί λουκούμια και ρωτούσε ευγενικά τι
είναι. Έτσι του προσφέρω από το κουτί σε αυτόν και τη φίλη του να δοκιμάσουν.
Γλυκάθηκαν! Ήταν πολύ φιλικοί άνθρωποι. Βγήκαμε μαζί φωτογραφίες, τους
καλέσαμε στο σπίτι μας και ήρθαν και γίνανε φίλοι με τη μικρή, που μπορούσε να
συνεννοηθεί άνετα μαζί τους. Ήταν επιχειρηματίες από το Χονγκ Κονγκ και είχαν
έρθει για διακοπές. Όταν επέστρεψαν στην πατρίδα τους, η Δήμητρα διατήρησε
επαφή με αλληλογραφία και όταν τελείωσε το Λύκειο το 1995 (με βαθμό 181/2),
την προσκάλεσαν στο Χονγκ Κονγκ».

Με Κινέζες φίλες. Στο Πεκίνο, η Ελληνίδα φοιτήτρια «φαντάζει» σαν… εξωτική

Πηγαίνοντας εκεί η Δήμητρα στα 18 της χρόνια, συνειδητοποίησε ότι ο φίλος της
πλέον, ο Τσαν Γιού Τσαν, στον οποίο η μαμά της είχε προσφέρει το συριανό
λουκούμι, ήταν γνωστός αρχιτέκτονας στην πατρίδα του και εκατομμυριούχος. Ενώ
είχε προγραμματίσει να μείνει δύο εβδομάδες, έμεινε εντέλει ενάμιση μήνα. «Η
απόφαση να ξεκινήσω μαθήματα στα κινέζικα ήρθε εκεί, από το γεγονός ότι πάντα
μού άρεσαν οι γλώσσες με εξωπραγματικά για εμάς αλφάβητα, όπως τα κινέζικα και
τα γιαπωνέζικα», λέει. «Όλοι μου οι φίλοι και οι συγγενείς, μόλις γύρισα και
ανακοίνωσα την απόφασή μου να πάω στο Πεκίνο να μάθω εμπορικά κινέζικα,
νόμιζαν ότι τρελάθηκα. Μόνον εγώ το θεωρούσα νορμάλ, έλεγα πως άλλοι πηγαίνουν
στην Αγγλία, άλλοι στη Γαλλία να σπουδάσουν, ε, εγώ θα έπαιρνα ένα αεροπλάνο
παραπάνω και θα πήγαινα στην Κίνα!». Όμως πολλά χρήματα δεν υπήρχαν και η
Δήμητρα, που με τη βοήθεια και παρότρυνση του φιλικού ζευγαριού έκανε
διστακτικά την αρχή, έβαλε πείσμα να πάει τόσο καλά στα μαθήματα, ώστε να
πάρει υποτροφία για να μπορέσει να συνεχίσει. Μέσα σε μόλις 2 χρόνια, έμαθε να
διαβάζει και να γράφει τα ιδεογράμματα τόσο καλά, που όχι μόνο πήρε την
υποτροφία μαζί με Προφίσενσι στα κινέζικα, αλλά διακρίθηκε και ως η αλλοδαπή
φοιτήτρια με την καλύτερη επίδοση στο Πανεπιστήμιο Γλώσσας και Πολιτισμού του
Πεκίνου.

Υποχρεωτική παρακολούθηση των μαθημάτων και δουλειά στο σπίτι

Κινέζικο… Προφίσιενσι. Η Δήμητρα Παπαδοπούλου πήρε το Προφίσιενσι στην κινεζική γλώσσα μέσα σε 2 χρόνια, διάστημα ιδιαίτερα μικρό για τις δυσκολίες της γλώσσας

Και το Πανεπιστήμιο; Πώς είναι ένα μεγάλο Πανεπιστήμιο στη χώρα της Τιέν Αν
Μεν; Να έχει καμιά σχέση με τα ελληνικά, όπου ο φοιτητικός συνδικαλισμός είναι
συχνά μεγαλύτερη απασχόληση από τα μαθήματα; «Ο αριθμός φοιτητών ανά τμήμα
είναι γύρω στους… 18-20! Η παρακολούθηση των μαθημάτων είναι υποχρεωτική και
υπάρχει εργασία για το σπίτι κάθε ημέρα, σαν μαθητές Δημοτικού είμαστε. Φυσικά
και δεν υπάρχει πολιτικοποίηση. Δεν είναι σαν την Ελλάδα που όταν δεν έχουμε
τι να κάνουμε, κατεβαίνουμε με τα πανό στη Σταδίου. Αλλά εδώ υπάρχει το άλλο
άκρο. Για να κάνει κάποιος πορεία πρέπει να κάνει γραπτή αίτηση στην κυβέρνηση
και να περιμένει να πάρει έγκριση, αν πάρει ποτέ. Έτσι κατάλαβα ότι οι Έλληνες
τελικά δεν εκτιμούμε την ελευθερία που έχουμε, συχνά την τραβάμε στα άκρα,
χωρίς λόγο…».

«Οι νέοι στις μεγάλες πόλεις ζουν σαν… Αμερικανάκια»

Με φόντο κινέζικο μνημείο

Τι είδε, λοιπόν, μια νεαρή Ελληνίδα 3 χρόνια στο Πεκίνο; Πώς ζει; Πώς
διασκεδάζει και πού; Πώς τη βλέπουν οι Κινέζοι και πώς είναι η ζωή εκεί για
έναν ξένο; «Η ιδέα που έχουν για την Κίνα οι Έλληνες που δεν την έχουν
επισκεφθεί, πίστεψέ με, δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα. Η χώρα
εξελίσσεται με ρυθμούς που δεν μπορείς να φανταστείς, γιατί δεν έχουν ανάλογο
στην Ευρώπη. Στις μεγαλουπόλεις οι ουρανοξύστες ξεφυτρώνουν κάθε ημέρα σαν
μανιτάρια. Το Πεκίνο, κάθε ημέρα που περνάει, μοιάζει περισσότερο με Χονγκ
Κονγκ. Η λέξη-κλειδί, είναι χρήμα. Ο Μάο πέθανε, ζήτω ο καπιταλισμός! Γιατί
όποιος νομίζει πως η Κίνα έχει ακόμα κομμουνισμό, απατάται. Μετά το άνοιγμα
προς τη Δύση, οι Κινέζοι κατάλαβαν πως καλός ο Μάο, καλός κι ο κομμουνισμός,
αλλά καλύτερη η γεμάτη τσέπη. Ήδη η κυβέρνηση έχει ξεκινήσει στο Shenzhen
(πόλη στις νότιες επαρχίες) ένα πειραματικό καπιταλιστικό σύστημα διαχείρισης.
Το πρόβλημα που προκύπτει βέβαια, είναι ότι ενώ όλα αναπτύσσονται με
απίστευτους ρυθμούς, η νοοτροπία των απλών Κινέζων είναι ακόμα πίσω. Πολλοί
έχουν αρχίσει όμως να χάνουν την ταυτότητά τους. Ειδικά η νέα γενιά στις
πόλεις, άμα τους δεις, έχουν γίνει σκέτα Αμερικανάκια. Τρώνε στα ΜακΝτόναλντς,
πίνουν Κόκα-Κόλα, φοράνε Νάικ και ακούν ποπ μουσική. Η ανάπτυξη όμως έχει αυτή
την ταχύτητα μόνο στις πόλεις. Τα χωριά είναι άλλη υπόθεση, βρίσκονται λες
ακόμα σε άλλον αιώνα».

Το άνοιγμα μιας κλειστής όσο και τεράστιας κοινωνίας στον έξω κόσμο βέβαια,
φέρνει περιέργεια. Οι Κινέζοι δείχνουν σήμερα μεγάλο ενδιαφέρον για οτιδήποτε
είναι ξένο και οι περισσότεροι στις πόλεις έχουν πια ξεπεράσει τους παλιούς
φόβους να μιλούν με τους ξένους. «Με κοιτούν συνέχεια στον δρόμο. Μια φορά
πήρα ένα τρένο για να πάω σε μια πόλη 12 ώρες μακριά από το Πεκίνο. Όλο το
βράδυ δεν κοιμήθηκα, όλοι οι Κινέζοι έρχονταν με τα παιδιά τους και μου
έπιαναν κουβέντα. Στην αρχή με εκνεύριζε αυτό, αλλά πλέον τους έχω συνηθίσει.
Σπανίως γνωρίζουν την Ελλάδα. Όσοι την ξέρουν όμως, όταν τους λέω από πού
είμαι, με σέβονται και λένε ότι η Ελλάδα είναι σαν την Κίνα, πηγή πολιτισμού.
Βέβαια, οι περισσότεροι αγνοούν πού βρίσκεται, και κάποιος ταξιτζής με ρώτησε
πρόσφατα αν η Αθήνα είναι κοντά στην… Καζαμπλάνκα!».