Η Εθνική Αντίσταση

Το θέμα της διαδικασίας αναγνώρισης των αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης
θίγει ο κ. Σ.Κ. Δεβογαρ, από το Παγκράτι:

«Από το 1988 χρησιμοποιώ στα ακτοπλοϊκά μου ταξίδια το πιστοποιητικό της
Νομαρχίας Χανίων, βάσει του οποίου αναγνωρίστηκα με το υπ’ αριθμόν 89/26/4/88
Πρακτικό της οικείας Επιτροπής Αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης 1941-1945
χωρίς κανένα εμπόδιο, όμως σήμερα οι μεσογειακές γραμμές που πήραν την
εκτέλεση δρομολογίων Πειραιάς-Αίγινα, με εντολή που έδωσαν στους πράκτορες,
δεν εδέχθησαν το πιστοποιητικό για μείωση εισιτηρίου, αλλά ζήτησαν ταυτότητα
από το (ΠΕΑΕΑ), η οποία ταυτότητα φυσικά βγαίνει από το πιστοποιητικό.

Πήγα στα γραφεία της εταιρείας Ακτή Μιαούλη 10 και με έστειλαν στον αρμόδιο
διευθυντή κ. Τσάκαλη, του είπα τα σχετικά και μου είπε ότι έχω απόλυτο δίκιο.
Όμως, κάποιος Χριστοδουλάκης υποβολέας τού έλεγε τ’ αντίθετα, ότι χρειάζεται
ταυτότητα.

Πήγα για ταυτότητα σ’ ένα από τα παραρτήματα στην Αθήνα (Παγκράτι) της ΠΕΑΕΑ
και μου είπαν ότι για να μου βγάλουν ταυτότητα χρειάζονται δύο μάρτυρες που να
είναι μέλη της Εθνικής Αντίστασης.

Τους είπα ότι δεν ισχύει το πιστοποιητικό που έχω και τα λέει όλα; Και βάσει
αυτού να μου βγάλουν. Όχι, μου απάντησαν! Μα ο ένας πέθανε και ο άλλος δεν
μετακινείται, άλλους δεν έχω εν ζωή.

Αναρωτιέμαι, η ταυτότητα αποτελεί στοιχείο για την αναγνώρισή μου ή το
πιστοποιητικό που τα λέει όλα και με αναγνώρισε…

Εν πάση περιπτώσει, το πιστοποιητικό, το δίπλωμα, την Εφημερίδα της
Κυβερνήσεως κ.λπ. τι να τα κάμω. Να τα επιστρέψω πίσω στην επίσημη Πολιτεία ως
απαράδεκτα;».