Απειλή εκτός Ε.Ε. για τα ελληνικά ποτά

«Οι ελληνικές επιχειρήσεις του κλάδου είναι εκσυγχρονισμένες, έχουν
ανθρώπους που διαθέτουν τεχνογνωσία και μπορούν να παράγουν ανταγωνιστικά
προϊόντα άριστης ποιότητας» «Δυστυχώς, η Ελλάδα δεν προχωρά σε ενέργειες
κατοχύρωσης των προϊόντων της ώστε, να προλάβει ενδεχόμενες καταστάσεις. Δεν
δρα προληπτικά»

Η πρόσφατη διαμάχη γύρω από την ονομασία των οινοπνευματωδών ποτών, του ούζου
και της ιταλικής γκράπα έφερε στην επιφάνεια το σημαντικό θέμα της κατοχύρωσης
της ελληνικότητας παραδοσιακών για τη χώρα μας προϊόντων. Οι ελληνικές θέσεις,
που ήθελαν το ελληνικό ούζο να παραμείνει ελληνικό και να επιτευχθεί η
δέσμευση από τη Νότιο Αφρική να μην παράγει προϊόντα με αυτή την ονομασία,
έγιναν τελικά αποδεκτές δημιουργώντας ένα καλό προηγούμενο. Τα επόμενα
ελληνικά βήματα, όπως επισημαίνει ο πρόεδρος του Συνδέσμου Ελληνικών
Αποσταγμάτων και Οινοπνευματωδών Ποτών, θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα
προσεκτικά. Ο δρ Γιώργος Τσάνταλης τονίζει ότι η ελληνική πολιτεία θα πρέπει
να μάθει να δρα προληπτικά.

Σημαντικό μειονέκτημα

«Τα ελληνικά προϊόντα, σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι προστατευμένα. Δεν
ισχύει το ίδιο, όμως, για γειτονικές χώρες, εκτός Κοινότητας. Τελευταία στη
γερμανική αγορά κυκλοφορεί κρασί από τη Βουλγαρία με την ονομασία Thrakia. Στα
Σκόπια παράγονται κρασιά που κυκλοφορούν στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης με
την ονομασία Μακεδονικός οίνος. Η χρησιμοποίηση αυτών των γεωγραφικών
ονομασιών είναι παράνομη, διότι έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την κοινοτική
νομοθεσία. Και ενώ αυτά συμβαίνουν δίπλα μας, η Ελλάδα δεν προχωρά σε
ενέργειες κατοχύρωσης των προϊόντων της, ώστε να προλάβει ενδεχόμενες
καταστάσεις. Δεν δρα προληπτικά. Η αλήθεια είναι ότι δεν είμαστε τόσο
οργανωμένοι όσο χρειάζεται. Αυτό είναι σημαντικό μειονέκτημα και πρέπει άμεσα
να το διορθώσουμε. Μόνο έτσι θα διασφαλίσουμε τα συμφέροντά μας και στο
μέλλον».

Ο κ. Τσάνταλης δεν κρύβει ότι υπάρχει ανεπάρκεια εκπροσώπησης των παραγωγικών
φορέων τονίζοντας μάλιστα πως εκκρεμούν και σχετικές εγκρίσεις από το
υπουργείο Γεωργίας ώστε να επιτραπεί η συμμετοχή και η εκπροσώπηση των
παραγωγών αποσταγματοποιών όπου αυτό κρίνεται απαραίτητο. «Εμείς οι παραγωγοί
ενημερώνουμε τους εκπροσώπους του υπουργείου Γεωργίας και εκείνοι με τη σειρά
τους μεταφέρουν τις θέσεις και τα αιτήματά μας. Πιστεύω, όμως, ότι εμείς που
είμαστε μέσα στην αγορά, μπορούμε, επειδή αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα, να
επιδιώξουμε καλύτερα αποτελέσματα μεταφέροντας με ακρίβεια τις θέσεις μας και
υποστηρίζοντας τα αιτήματά μας», λέει ο κ. Τσάνταλης.

Ο πρόεδρος του Συνδέσμου επισημαίνει ότι το μεγάλο μειονέκτημα για το ούζο και
τα άλλα ελληνικά αποστάγματα είναι η έλλειψη προβολής στο εξωτερικό, ώστε να
γίνουν ευρέως γνωστά τα προϊόντα, να διαμορφωθεί και να εκπαιδευτεί το
καταναλωτικό κοινό και να οδηγηθούμε σε αύξηση των ελληνικών εξαγωγών. «Πριν
από δυο χρόνια είχαμε πραγματοποιήσει διαφημιστική καμπάνια για το ούζο στη
Γερμανία. Η χώρα αυτή απορροφά το 85% των ελληνικών εξαγωγών του ούζου. Είχαν,
λοιπόν, διατεθεί συνολικά 400 εκατομμύρια δραχμές και μαζί ο Οργανισμός
Προώθησης Εξαγωγών και ο ΣΕΑΟΠ ξεκίνησαν μια εκστρατεία πληροφόρησης, που είχε
ως αποτέλεσμα τη χρονιά εκείνη την αύξηση των ελληνικών εξαγωγών και ποσοτικά
και δραχμικά. Μάλιστα, σε έρευνα αγοράς αποδείχθηκε ότι το ελληνικό ούζο ήταν
τρίτο στις προτιμήσεις, των Γερμανών καταναλωτών, λευκών αλκοολούχων ποτών, με
ποσοστό της τάξεως του 34%». Όπως εξηγεί, τα χρόνια που ακολούθησαν και μέχρι
σήμερα καμία άλλη προωθητική ενέργεια δεν έγινε και αυτό που οι Έλληνες
ποτοποιοί θεωρούν απαραίτητο και σημαντικό είναι η συνέχιση της διαφημιστικής
καμπάνιας που, όταν πραγματοποιήθηκε, το 1998, αύξησε τις εξαγωγές ούζου προς
τη Γερμανία από 9.050 τόνους το 1997 σε 10.200 τόνους το 1998.

«Εμείς έχουμε υποβάλει ολοκληρωμένο πρόγραμμα προώθησης των ελληνικών
αποσταγμάτων το οποίο θα έχει χρονική διάρκεια 6 ετών, με έναν ελάχιστο
προϋπολογισμό 500 εκατομμυρίων δραχμών που θα μας δώσει την ευκαιρία να
διαφημίσουμε τα ελληνικά αποστάγματα μέσω ειδικών εντύπων, με τη δημιουργία
σελίδας στο Ίντερνετ, τη συμμετοχή μας σε διεθνείς εκθέσεις και ό,τι άλλο
μπορεί να χρησιμοποιηθεί προς την κατεύθυνση αυτή», συμπληρώνει.

Δυστυχώς, όπως επισημαίνει ο κ. Τσάνταλης, η έλλειψη προβολής στο εξωτερικό
δεν είναι το μοναδικό πρόβλημα. «Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει προστασία των
παραδοσιακών ονομασιών του ούζου, του τσίπουρου και της τσικουδιάς σε τρίτες
χώρες. Υπήρξε το πρόσφατο πρόβλημα με τη Νότιο Αφρική. Βρέθηκε μια
συμβιβαστική λύση που είναι υπέρ της Ελλάδας για το ούζο και της Ιταλίας για
την γκράπα. Έχουμε έλλειψη εθνικής νομοθεσίας Ελληνικών Αποσταγμάτων Ονομασίας
Προέλευσης». Όπως εξηγεί ο πρόεδρος του ΣΕΑΟΠ, ενώ υπάρχουν κατοχυρωμένες με
Ευρωπαϊκό Δίκαιο ονομασίες προελεύσεως οίνων και τοπικών οίνων, δεν υπάρχουν
αντίστοιχα και αναγνωρισμένες ονομασίες προελεύσεως αποσταγμάτων. «Θα πρέπει,
λοιπόν, να νομοθετηθούν εντός της Ελλάδος και στη συνέχεια να αναγνωριστούν
και να γίνουν αποδεκτά από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ώστε κάθε φορά που η Ε.Ε. θα
συνάπτει μια συμφωνία με μια τρίτη χώρα, να θέτει και το θέμα των
αποσταγμάτων.

Οι Γάλλοι και οι Ιταλοί έχουν σχετική νομοθεσία για να προστατευθούν τα δικά
τους προϊόντα, εμείς ακόμα προσπαθούμε να πείσουμε για την αναγκαιότητα
νομοθέτησης για τα θέματα αυτά». Ένα άλλο πρόβλημα, εξίσου σημαντικό όπως
επισημαίνει ο κ. Τσάνταλης, είναι ότι «με υπουργικές αποφάσεις επιτρέπεται
στους αμπελουργούς, χρησιμοποιώντας τα στέμφυλα που προέρχονται μόνο από
σταφύλια, να παράγουν απόσταγμα (τσίπουρο) πληρώνοντας μόνο 200 δραχμές για
0,7 λίτρα απόσταγμα 40% Vol, ενώ τα οργανωμένα αποστακτήρια πληρώνουν 869
δραχμές για 0,7 λίτρα 40% Vol. Το καθεστώς είναι άδικο. Υπάρχει μια ανισότητα
η οποία στην πράξη εμφανίζεται με τη λαθραία διακίνηση αλκοόλης, με
συστηματική φοροδιαφυγή και διακίνηση χωρίς παραστατικά έγγραφα, με προϊόντα
κακής ποιότητας καθώς δεν υπάρχει έλεγχος των ποιοτικών προδιαγραφών που
απαιτούνται για την παραγωγή τους. Είναι επιβεβλημένο να αναθεωρήσει η
πολιτεία τις αποφάσεις της και να προφυλάξει τους παραγωγούς από τον αθέμιτο
ανταγωνισμό αλλά και τους καταναλωτές από τα προϊόντα κακής ποιότητας».

Ανταγωνιστικές

Στο ερώτημα για το πόσο ανταγωνιστικές είναι οι επιχειρήσεις της ποτοποιίας
και της οινοποιίας σε σχέση με τις άλλες ευρωπαϊκές απαντά: «Οι ελληνικές
επιχειρήσεις, αν και στην πλειονότητά τους είναι μεσαίου μεγέθους, δεν έχουν
να ζηλέψουν τίποτα από τις αντίστοιχες ευρωπαϊκές. Έχουν γίνει πολλές
επενδύσεις, έχουν σύγχρονο μηχανολογικό εξοπλισμό, ανθρώπινο δυναμικό με
τεχνογνωσία. Αυτό οδηγεί και στη δημιουργία καλής ποιότητας κρασιών και
αποσταγμάτων. Εμείς σαν ΣΕΑΟΠ έχουμε ζητήσει στο επιχειρηματικό πρόγραμμα 2000
– 2006 να συμπεριληφθούν και τα αποστακτήρια σε ό,τι αφορά τα κονδύλια που θα
δοθούν για τον εκσυγχρονισμό των επιχειρήσεων, τη δημιουργία νέων μονάδων και
την αντικατάσταση του μηχανολογικού τους εξοπλισμού, ώστε να γίνουν και άλλες
επενδύσεις. Αν υπάρξει και η κατάλληλη διαφημιστική προβολή, σύντομα τα
αποτελέσματα θα είναι εντυπωσιακά. Άλλωστε, το ποσοστό των ελληνικών ποτών που
καταναλώνουν οι Ευρωπαίοι δεν φτάνει το 2% της συνολικής κατανάλωσης εντός των
συνόρων της Ε.Ε., που είναι και η μεγαλύτερη αγορά μας. Αν καταφέρουμε να
φτάσουμε το ποσοστό αυτό στο 3-4%, θα έχουμε διπλασιάσει τις εξαγωγές μας, θα
καταναλώνεται σχεδόν ό,τι παράγουμε».

Ποιος είναι ο Γιώργος Τσάνταλης

0 κ. Γιώργος Τσάνταλης είναι αντιπρόεδρος της εταιρείας Ε. ΤΣΑΝΤΑΛΗΣ Α.Ε.
ΑΜΠΕΛΟΥΡΓΙΑ-ΟΙΝΟΠΟΙΙΑ-ΠΟΤΟΠΟΙΙΑ. Αποφοίτησε από το Πολυτεχνείο της Βιέννης
αποκτώντας το δίπλωμα του χημικού μηχανικού. Στη συνέχεια, φοίτησε στο
Πολυτεχνείο της Καρλσρούης, όπου και ολοκλήρωσε τη διπλωματική του εργασία και
απέκτησε τον τίτλο του διδάκτορα Φυσικών Επιστημών. Κατέχει τη θέση του
προέδρου στον Σύνδεσμο Ελληνικών Αποσταγμάτων και Οινοπνευματωδών Ποτών
(ΣΕΑΟΠ). Παράλληλα, είναι μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Συνδέσμου
Ελληνικού Οίνου (ΣΕΟ).