|
|
ΟΜΟΤΙΜΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΤΟΥ ΑΠΘ, ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗΣ
ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΕΟΡΤΑΣΜΟΥ ΤΩΝ 75 ΧΡΟΝΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΤΟΥ ΑΠΘ
ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στη Δράμα, το 1934.
ΔΙΔΑΞΕ: Αρχαία Ελληνική Φιλολογία.
ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ: Γηράσκει αεί διδασκόμενος (από τα πάντα!).
ΕΙΝΑΙ ΦΙΛΟΣ: “Των φιλητών” όπως θα έλεγε και ο Αριστοτέλης (= αυτών που
αξίζει να αγαπηθούν).
ΔΙΑΒΑΖΕΙ: …Και σκέφτεται.
ΠΡΟΤΙΜΑ: Να κάνει υπομονή.
Θεσσαλονίκη. Γραφείο Βόρ. Ελλάδας
Η ιστορική πλέον Φιλοσοφική Σχολή του ΑΠΘ γιορτάζει με μια σειρά εκδηλώσεων
τα 75 χρόνια της λειτουργίας της και ο ομότιμος καθηγητής που έζησε σ’ αυτήν
τα 48 από τα 65 χρόνια του ανέλαβε να προεδρεύσει της μεγάλης γιορτής.
Ταυτίζει και ταυτίζεται με τον «συνδυασμό» του δημοτικισμού και των
δημοκρατικών επιλογών της σχολής του, φοβάται ότι η φιλοσοφία σπανίως
λακωνίζει σήμερα, αλλά επιμένει ότι οι επιστήμες του ανθρώπου έχουν θέση και
μάλιστα από τις πρώτες στην επερχόμενη χιλιετία της τεχνολογίας.
ΕΡ.: 75 χρόνια Φιλοσοφική Σχολή Θεσσαλονίκης…
ΑΠ.: Κι εγώ να έχω ζήσει μέσα της τα 48 από τα 65 μου χρόνια! Μία αληθινά
μεγάλη τύχη, μία από τις σπάνιες φορές που “τύχη” και “ευτυχία” συμπίπτουν
απόλυτα.
ΕΡ.: Παραμένει νέα, αειθαλής και πρωτοπόρος;
ΑΠ.: “Τοις νέοις το μεν μέλλον πολύ, το δε παρεληλυθός βραχύ” (Αριστοτέλης).
Σαν να λέμε “ένας νέος 75 χρόνων” με πολύ μέλλον. Άρα με πολλές ελπίδες.
ΕΡ.: Η πρώτη και η σημαντικότερη σε προσφορά σχολή του ΑΠΘ;
ΑΠ.: Η “πρώτη” σίγουρα. Όσο για το “σημαντικότερη”, τι με προκαλείτε; Είμαι
βέβαιος πως το λένε τόσοι άλλοι.
ΕΡ.: Η επιλογή να ιδρυθεί πρώτη η Φιλοσοφική Σχολή στο νεοσύστατο (το 1925)
Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης ήταν συνειδητή ή τυχαία;
ΑΠ.: Ένας τόσο συνειδητοποιημένος άνθρωπος, όσο ήταν ο Αλέξανδρος
Παπαναστασίου, δεν θα μπορούσε, βέβαια, να κάνει μια τυχαία πράξη.
ΕΡ.: Ήταν εθνικός ή εκπαιδευτικός ο λόγος της ίδρυσής της;
ΑΠ.: Τα παλιά ντοκουμέντα δείχουν πως στο μυαλό τού Παπαναστασίου ήταν
παρόντες και οι δύο λόγοι.
ΕΡ.: Η Φιλοσοφική Σχολή του ΑΠΘ θεωρήθηκε και η “μήτρα” της δημοτικής
γλώσσας…
ΑΠ.: Δεν θεωρήθηκε, είναι. Πού αλλού διδάχθηκε και καλλιεργήθηκε
αποτελεσματικότερα;
ΕΡ.: Η γλώσσα και γενικότερα οι δημοκρατικές του επιλογές δημιούργησαν και τη
φημολογούμενη κόντρα με το “Αθήνησι”;
ΑΠ.: Μου αρέσει που βάζετε μαζί τη δημοτική γλώσσα και τις δημοκρατικές
επιλογές. Όχι λοιπόν μόνο η δημοτική γλώσσα, αλλά και οι δημοκρατικές επιλογές
.
ΕΡ.: “Μούσαις Χάρισι θύε”. Ισχύει και σήμερα η προτροπή-σύνθημα που κοσμεί την
είσοδο της σχολής;
ΑΠ.: “Να προσφέρεις τη λατρεία σου στις Μούσες, μην ξεχνάς όμως ποτέ και τις
Χάριτες”. Υπηρέτης λοιπόν και κυνηγός όχι μόνο της γνώσης, αλλά και της
ομορφιάς: της ομορφιάς της ζωής και της αρετής.
ΕΡ.: Διατελέσατε φοιτητής και καθηγητής στην ίδια σχολή. Νιώθετε πλήρη την
πορεία;
ΑΠ.: Πλήρης θα είναι όταν θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου.
ΕΡ.: Τι άλλαξε σήμερα σε σχέση με τα δικά σας φοιτητικά χρόνια στην ίδια
σχολή;
ΑΠ.: Τα νούμερα των φοιτητών και των καθηγητών. Χανόμαστε πιο εύκολα.
ΕΡ.: Το λακωνίζειν εξακολουθεί και σήμερα να εστί… φιλοσοφείν;
ΑΠ.: Έτσι, νομίζω, θα είναι πάντα.
ΕΡ.: Το φιλοσοφείν;
ΑΠ.: Φοβούμαι ότι η φιλοσοφία σπανίως λακωνίζει στις ημέρες μας.
ΕΡ.: Το Πανεπιστήμιο και ειδικότερα η Φιλοσοφική Σχολή συμμετείχε παλιότερα
στα δρώμενα της τοπικής κοινωνίας. Συνεχίζεται αυτή η στάση;
ΑΠ.: Σαν να μου φαίνεται πως η σημερινή Φιλοσοφική έχει τα βλέμματά της
στραμμένα πολύ πιο πέρα από την… τοπική κοινωνία!
ΕΡ.: Η Φιλοσοφική ήταν πάντα “σχολή θηλέων”. Εξακολουθούν να… πλεονάζουν
συντριπτικά τα… θήλεα μέλη της;
ΑΠ.: Πλεονάζουν, πράγματι, όχι όμως “συντριπτικά” (= συντρίβοντας).
ΕΡ.: Και το κυλικείο της να αποτελεί πόλο έλξης αρρένων όλων των υπολοίπων
σχολών;
ΑΠ.: Κάθε “σχολή” έχει ανάγκη και από “σχολή”. Το κυλικείο είναι είναι ένας
χώρος απαραίτητος.
ΕΡ.: Ο απολογισμός των 75 χρόνων της σχολής σε μία φράση;
ΑΠ.: Εξαίρετες επιστημονικές δραστηριότητες, έξοχοι πνευματικοί αγώνες,
θαυμαστή συμμετοχή στα πολιτισμικά και πολιτικά πράγματα του τόπου.
ΕΡ.: Η Φιλοσοφική του ΑΠΘ έχει σήμερα επτά τμήματα. Είναι η μεγαλύτερη τού
ΑΠΘ;
ΑΠ.: Από πλευράς πληθυσμού και γνωστικών κλάδων θα μπορούσε και από μονή της
να είναι ένα πανεπιστήμιο.
ΕΡ.: Οι απόφοιτοί σας θεωρούν τη θητεία τους στη σχολή ως τίτλο τιμής. Ισχύει
ακόμα;
ΑΠ.: Εύχομαι να ισχύει για πάντα.
ΕΡ.: Οι επιστήμες τού ανθρώπου έχουν χώρο στην επερχόμενη χιλιετία της
τεχνολογίας;
ΑΠ.: Ένας από τους στόχους του επετειακού εορτασμού μας είναι να θυμίσει αυτή
τη μεγάλη αλήθεια.
ΕΡ.: Φίλοι του λόγου, της ιστορίας, της αρχαιολογίας, της γλώσσας, της
ψυχολογίας, της παιδαγωγικής, κάτοχοι και της Σοφίας οι απόφοιτοί σας;
ΑΠ.: Οι δάσκαλοι το φροντίζουμε. Χρειάζεται και ο δικός τους ο κόπος.
ΕΡ.: Διάνοια και λόγος ταυτόν;
ΑΠ.: Εν αρχή ην ο λόγος και ήταν τότε “διάνοια και λόγος ταυτόν”. Σήμερα;
ΕΡ.: Ποιοι καθηγητές-προσωπικότητες ταυτίστηκαν με τη Φιλοσοφική Σχολή
Θεσσαλονίκης;
ΑΠ.: Όσοι αγάπησαν τους φοιτητές και τη δουλειά τους. Και δεν ήταν λίγοι…
