Τα 16 χιλιόμετρα

Την περιπέτεια που έζησε μεταφέροντας την ακινητοποιημένη γυναίκα του από
την Αθήνα στην Αιδηψό αφηγείται ο κ. Δ. Γεροπαναγιώτης, πρώην καθηγητής
Μεταλλειολογίας:

«Πριν από μερικές ημέρες επιστρέφοντας από Αθήνα με προορισμό την Αιδηψό και
μεταφέροντας με ασθενοφόρο την ακινητοποιημένη γυναίκα μου από πρόσφατες
βαριές πολλαπλές χειρουργικές επεμβάσεις, ο υπεύθυνος του ασθενοφόρου
παρακάλεσε τηλεφωνικά τον αρμόδιο του λιμενικού σταθμού Αρκίτσας να
καθυστερήσει τον απόπλου του φέρι μπόουτ κατά ένα τέταρτο της ώρας. Αυτός είπε
ότι μόνο κατά πέντε λεπτά θα το καθυστερήσει. Δηλαδή αντί για 17.15 που ήταν
το δρομολόγιο θα έφευγε στις 17.20. Τελικά όταν φθάσαμε 17.30 το φέρι μπόουτ
είχε φύγει. Έτσι αναγκαστήκαμε να περιμένουμε δύο ώρες, μέχρι 19.15, που ήταν
το επόμενο δρομολόγιο, με αποτέλεσμα τελικά η γυναίκα μου να καθηλωθεί στο
ασθενοφόρο συνολικά 5 ώρες. Στο διάστημα της αναμονής στο λιμάνι της Αρκίτσας
ο υπεύθυνος του λιμενικού σταθμού όταν κατάλαβε την κατάσταση της γυναίκας μου
(είχε σωματική ανάγκη, φαρμακευτική αγωγή και ιατρική περίθαλψη) το μόνο που
είπε ήταν ότι θα έπρεπε να του είχαμε ξανατηλεφωνήσει. Δεν θέλω να
χρησιμοποιήσω αυτό το περιστατικό και να επαναλάβω την ερώτηση γιατί επιτέλους
δεν κατασκευάζουν τα υπολειπόμενα 16 χιλιόμετρα του παραλιακού δρόμου Αιδηψός
– Λίμνη – Καντήλι – Χαλκίδα που θα λύσει οριστικά το σοβαρό πρόβλημα της
επικοινωνίας της Β. Εύβοιας με το κέντρο.

Μέχρι να κατασκευασθεί όμως ο παραλιακός δρόμος ας βελτιωθεί τουλάχιστον η
απαράδεκτη κατάσταση της θαλάσσιας γραμμής Αιδηψός – Αρκίτσα. Δηλαδή αντί να
αυξάνουν τον αριθμό των φέρι μπόουτ με αργοκίνητα πλοία (χελώνες της Αιδηψού)
να τα μειώσουν και να μπουν ταχυκίνητα».