ΜΑΤΙΕΣ Παρά μία…

«Παρά μία τεσσαράκοντα» μέρες, λοιπόν ­ η σημερινή, φυσικά, δεν μετράει ­ ώς
την ημερομηνία διεξαγωγής των εθνικών εκλογών. «Παρά μία τεσσαράκοντα» ή
«τριάντα οχτώ και μία», όπως θα έλεγε ένας παλιός φαντάρος, που θα απολυόταν
την 9η Απριλίου και θα είχε αφήσει στη σπασμένη τσατσάρα του ­ έτσι κάναμε
εμείς, τουλάχιστον ­ 39 δόντια. Βαριά και βασανιστική περίοδος. Ιδίως για τους
υποψήφιους. Που από την Παρασκευή, έχουν αρχίσει ένα σκληρό κυνήγι με τον
χρόνο.

Δεν μου αρέσει ο Απρίλιος, για εκλογές. Τον έχω συνδέσει με πολύ ωραία
πράγματα. Με λουλούδια, με τραγούδια, με τη φύση που ερωτεύεται και την πιάνει
τρέλα. Και, βέβαια, με το Πάσχα. Την εορτή των εορτών, ειδικά για την Ελλάδα.
Που βγαίνει στις εξοχές, με όλα της τα σέα ­ σούβλες και κάρβουνα και
νταμιζάνες με καλό κρασί ­ και πανηγυρίζει για Εκείνον. Εκείνον, που ανελήφθη
στους ουρανούς.

Τι να γίνει, όμως; Αυτό αποφάσισε ο Σημίτης. Αφού, προηγουμένως, μας έβγαλε
την ψυχή, ώσπου να ρίξει τη ζαριά του. Ώς τότε, ώς την περασμένη Παρασκευή,
που είπε το «μεγάλο ναι», αν με ρωτούσε κάποιος για το «πότε», θα του ‘λεγα,
προστατεύοντας τον Απρίλη «μου», «τον Μάιο ή τον Ιούνιο». Κι ας προτιμούσα τον
Οκτώβρη, που είναι, στη συνείδησή μου, για λόγους ανεξήγητους, «εκλογικός
μήνας».

Καλύτερα, όμως, έτσι. Μια ψυχή που είναι να βγει, ας βγει μια ώρα αρχύτερα.
Αυτή η παρατεταμένη προεκλογική περίοδος, πράγματι κάνει ζημιά στον τόπο. Σ’
εμάς, εδώ, δηλαδή. Όχι στους Βρετανούς ή τους Σκανδιναβούς ή τους Αμερικάνους.
Γιατί εμείς, εδώ, είμαστε άλλη ράτσα. Βράζουμε στο ζουμί μας. Ή, μάλλον,
βράζουμε στο άγχος μας και τις ανασφάλειές μας. Και το ρίχνουμε και στα
βερεσέδια: «άσε να τελειώσουν οι εκλογές και μετά βλέπουμε…».

Πάντως και πριν ακόμη πει την κουβέντα του ο Σημίτης, πολλοί υποψήφιοι είχαν
βγει στο μεϊντάνι, σκορπίζοντας εκατομμύρια, για να μαζέψουν ψήφους. Οι
συνεστιάσεις, που πια είναι συγκεντρώσεις με δύο και τρεις χιλιάδες άτομα,
έδωσαν και πήραν, κοστίζοντας η καθεμιά τεράστια ποσά! Και αναρωτήθηκα πολλές
φορές: πού τα βρήκε, τόσα λεφτά, ο τάδε ή η δείνα; Ποιοι είναι αυτοί που τον ή
την χρηματοδοτούν; Και με ποιο τρόπο θα επιστραφούν, αν επιστραφούν, αυτά τα
χρήματα;

Πρόκειται για ένα πολύ σοβαρό ζήτημα. Που έχει σχέση με την ίδια τη
δημοκρατία. Αλλ’ ας μην προχωρήσουμε παραπέρα. Για την ώρα, ας ευχηθούμε, οι
«παρά μία τεσσαράκοντα» να κυλήσουν, χωρίς οξύτητες και πάθη. Θα είναι καλό,
για όλους μας.