ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Εθελοντές…

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Εμμ. Δημητρακόπουλος, Διοσκούρου 141,
Σπάρτη, γράφει: «Διάβασα το χρονογράφημά μας για τους “Εθελοντές” και συμφωνώ.
Δείτε, όμως, τι τραβάνε μερικές φορές, οι εθελοντές: το 1981 κληθήκαμε 6-7
άνθρωποι να επανδρώσουμε, χωρίς αμοιβή, φυσικά, την Επιτροπή Σταδίου Σπάρτης.
Δεχθήκαμε. Ήμουν ταμίας επί 6 χρόνια, και ξόδεψα εκατοντάδες ώρες δουλειάς,
γι’ αυτή την υπόθεση. Από το 1985, άρχισαν να έρχονται στην επιτροπή απανωτά
έγγραφα του Ελεγκτικού Συνεδρίου, για παρατυπίες από άγνοια, που κάναμε εμείς,
αλλά και οι προηγούμενοι, της δεκαετίας του ’70 και να καταλογίζονται εις
βάρος μας εκατομμύρια!

Μαζευτήκαμε, οι ενεχόμενοι, κλάψαμε τη μοίρα μας και βάλαμε δικηγόρο να
αναλάβει την υπόθεσή μας. Ο δικηγόρος έκανε αίτηση να ανασταλεί η εκτέλεση
καταλογιστικής πράξεως, μέχρις εκδόσεως αποφάσεως του Δικαστηρίου, γιατί ως
τότε δεν μας έδιναν πιστοποιητικό φορολογικής ενημερότητος!

Για να μην πολυλογώ: χρήματα, δεν έχουν χαθεί από το Στάδιο. Αυτό δα μας
έλειπε, ένα σωρό νοικοκύρηδες της Σπάρτης, να κλέψουμε χρήματα του Σταδίου,
για να τα ‘κονομήσουμε! Το Δημόσιο Ταμείο, όμως, δεν μας έδινε ενημερότητα και
μας παρακράτησε κάποια ποσά, για να μας δίνει ενημερότητα, όποτε τη
χρειαζόμασταν. Πέρασαν 12 χρόνια στο μεταξύ. Και εκείνο που ζητώ, είναι να μας
ενημερώσουν, πότε θα τελειώσει αυτή η υπόθεση. Πότε, δηλαδή, θα πάψουμε να
ενεχόμαστε στις… “κλεψιές” του Σταδίου. Φοβάμαι πολύ, ότι θα μείνει η
ρετσινιά στους απογόνους μας, όπως έχει ήδη μείνει σε απογόνους μερικών άλλων
ενεχομένων, που απεβίωσαν! (Εγώ, έχω πάρει ήδη σύνταξη από την Εθνική Τράπεζα,
όπου οι προϊστάμενοί μου με κατσάδιασαν, επειδή έκλεβα χρόνο από τη δουλειά
μου, χάριν της Επιτροπής του Σταδίου!).

Η περίπτωσή μας, ταιριάζει στη λαϊκή παροιμία, που λέει ότι ο διάβολος, δεν
είχε δουλειά να κάνει και καθόταν και λιαζότανε!!!

Τόσα χρόνια, μπορούσε η πολιτεία να αναθέσει σ’ έναν αρμόδιο και ειδικευμένο
υπάλληλο ν’ ασχοληθεί με την περίπτωση του Σταδίου να βρει την άκρη, να
ενημερώσει το προσωπικό του Σταδίου, να διορθώσουν τα κακώς κείμενα για σήμερα
και αύριο.

Είναι παράλογο, άδικο και απάνθρωπο σε ανθρώπους χωρίς αμοιβή, της ηλικίας
μας, με σοβαρά προβλήματα υγείας να καταλογίζουν εκατομμύρια για παραλείψεις
που δεν κάναμε, ή δεν είχαμε πρόθεση ή δόλο να κάνουμε πριν από 20-25 χρόνια.

Συμπέρασμα: όποιος ανακατεύεται με τα κοινά, και μάλιστα εθελοντικά, μεγαλώνει
τα προβλήματά του».