ΜΑΤΙΕΣ Ειδήσεις

Ανοίγω, Σάββατο βράδυ, την τηλεόραση, για να δω ειδήσεις και τι βλέπω; Βλέπω
τον Γιάννη Καψή να χορεύει ζεϊμπέκικο στο σπίτι του και να του βαράνε
παλαμάκια, για ρυθμό και «λεζάντα», καμιά εικοσαριά άτομα! Περιμένω να
τελειώσει το πανηγύρι, αλλά στη «σκηνή» εμφανίζεται καινούργιος χορευτής: ο
Γιάννης Χαραλάμπους. Ρίχνει κι αυτός τις βόλτες του, ενώ οι φίλοι σπάνε στα
πόδια του ποτήρια και πιάτα, κατά το παλιό έθιμο της νύχτας. Λέω, «ώς εδώ
ήτανε, το κανάλι θ’ αλλάξει θέμα». Αλλά, πού τέτοια τύχη… Τώρα, τη σκυτάλη
του ζεϊμπέκικου την παίρνει ο Κώστας Γείτονας. Που ο χορός του είναι μια
συνεχής φιγούρα, κομμένη σε δέκα σημεία…

Δεν έχω τίποτα με το ζεϊμπέκικο. Αντίθετα, πιστεύω πως είναι «ο χορός των
χορών», όπως έγραψε, κάποτε, στο «Θέατρο» του Νίτσου ο Γιάννης Τσαρούχης. Κι
εγώ ο ίδιος, άλλωστε, όποτε έχω σεκλέτια, βάζω τον «Σακαφλιά» στο κασετόφωνο,
χορεύω τρία λεπτά, ξεχνιέμαι και ύστερα ξαναγυρίζω πιο ελαφρύς στο τραπέζι μου
και τα χαρτιά μου. Αλλά η τηλεόραση, από πού κι ως πού θεωρεί ότι το να
χορεύει ένας πολιτικός, με την παρέα του, στο σπίτι του ή σε μια ταβέρνα, επ’
ευκαιρία της ονομαστικής του εορτής, ζεϊμπέκικο, είναι είδηση που θα πρέπει να
την πληροφορηθεί ο κόσμος;

Και, αλήθεια, πώς γίνεται το «ρεπορτάζ»; Τηλεφωνεί ο Καψής, ας πούμε, στο
κανάλι και λέει, «στείλτε απόψε συνεργείο στο σπίτι μου, γιατί θα ‘χουμε
γλέντι»; Ή το ίδιο το κανάλι στέλνει τα σαΐνια του έξω από το σπίτι ενός
πολιτικού, που γιορτάζει, με εντολή να απαθανατίσουν το μεγάλο γεγονός; Είναι
μια πολύ σοβαρή απορία, που θα πρέπει να μας τη λύσουν, κάποτε, οι αρμόδιοι
διευθυντές ειδήσεων, για να μη μας τρώει η αγωνία… Για να σταματήσει η
πλάκα: γνωρίζω, ότι τέτοιες μέρες δεν υπάρχουν σπουδαίες πολιτικές και
οικονομικές ειδήσεις και άρα ακόμη και το πρόσχημα μιας τέτοιας είδησης (το
γλέντι π.χ. ενός πολιτικού, μαζί με άλλους, διαφορετικού «ρεύματος») μπορεί να
αξιοποιηθεί. Όχι κι έτσι, όμως. Γιατί το κανάλι χάνει τη σοβαρότητά του. Και
παθαίνει ζημιά και το… ζεϊμπέκικο, που δεν φταίει σε τίποτα!..

Έχω γράψει και άλλοτε ότι πολύ συχνά αρκετές ειδήσεις των ιδιωτικών καναλιών
είναι για πέταμα. Η μια τιποτολογία διαδέχεται την άλλη και όλο το «σκηνικό»
σπάει τα νεύρα του τηλεθεατή. Προχθές, μάλιστα, συνέβη κι αυτό που δεν έχει
ξαναγίνει: η είδηση για τη λειτουργία του Μετρό στις 21 Ιανουαρίου ­ είδηση,
σημειωτέον, που είχε δημοσιευθεί, με λεπτομέρειες και φωτογραφίες, σε όλες,
σχεδόν, τις εφημερίδες του Σαββάτου ­ ειπώθηκε δύο φορές! Κολλητά! Με τα ίδια
λόγια και τις ίδιες εικόνες! Και χωρίς να χαραχτεί ούτε μια γκριμάτσα
ξαφνιάσματος στο πρόσωπο της τηλεπαρουσιάστριας! Που, προφανώς, ήταν στο
κόλπο. Συμπέρασμα: Τα ιδιωτικά κανάλια πρέπει να προσέξουν τον τομέα των
ειδήσεων. Να βγάλουν συντάκτες στους δρόμους, να μπουν σε υπουργεία και χώρους
δουλειάς και, κυρίως, να αντιληφθούν ότι είδηση δεν είναι μόνο ό,τι γυαλίζει
και ό,τι προκαλεί λαϊκίστικες αντιδράσεις.