ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ 21ος αιώνας

Ο λόγος στους αναγνώστες: Ο Αυγ. Εμπειρίκος, Κιμώλου 9, Αθήνα, γράφει: «Κύριε
Παπαδόπουλε, αναφέρομαι στο άρθρο σας της 9.12.99 υπό τον τίτλο “Μια σκέψη για
τον 21ο αιώνα”. Γράφετε ότι είστε πολύ αισιόδοξος, γιατί πιστεύετε ότι η
ιατρική θα πραγματοποιήσει τεράστια άλματα. Και όπως σωστά σημειώνατε, έχει
ήδη επιτύχει πάρα πολλά ­ εξαφάνιση διαφόρων ασθενειών, μεταμοσχεύσεις οργάνων
κ.ά. ­ με συνέπεια να αυξάνεται συνεχώς ο μέσος όρος της ζωής.

Είναι αναμφισβήτητο ότι η πρόοδος της ιατρικής εξασφαλίζει καλύτερη ποιότητα
ζωής. Νομίζω όμως ότι για να υπάρξει πραγματικά ένα καλύτερο μέλλον πρέπει,
μαζί με τα ιατρικά επιτεύγματα, να συνυπάρχουν και άλλοι παράγοντες. Πρώτον,
πρέπει ο άνθρωπος να επανεύρει τον ανθρωπισμό του, τον οποίο σήμερα έχει
αποβάλει κατά μεγάλο μέρος και έχει καταντήσει θύμα της καταναλωτικής
κοινωνίας. Στην προσπάθειά του δε να βελτιώνει συνεχώς το βιοτικό του επίπεδο,
αδιαφορεί για τα μέσα που θα χρησιμοποιήσει. Γι’ αυτό οργιάζει το ψεύδος, η
απάτη, το έγκλημα και η διαφθορά. Το οργανωμένο έγκλημα και η παιδική
εγκληματικότητα έχουν πάρει επικίνδυνες διαστάσεις. Εκατομμύρια παιδιά
εργάζονται κάτω από απάνθρωπες συνθήκες. Η παιδική πορνεία έφτασε σε
ανησυχητικά σημεία. Ανυπολόγιστα ποσά ξοδεύονται για εξοπλισμούς, ενώ
εκατομμύρια συνάνθρωποί μας στις φτωχές χώρες του κόσμου λιμοκτονούν.
Οργιάζουν οι εμφύλιοι πόλεμοι. Οι ηγεσίες των μεγάλων χωρών αδιαφορούν για την
τύχη των μικρών χωρών και οι ενέργειές τους αποβλέπουν στην εξασφάλιση της
κυριαρχίας τους και μόνο. Στη μανία του κέρδους, ο άνθρωπος μολύνει συνεχώς
την ατμόσφαιρα με τα έργα του και καταστρέφει το περιβάλλον. Φοβερά άγχη
δηλητηριάζουν τη ζωή και ένα σοβαρό ποσοστό, ιδιαίτερα της νεολαίας, βρίσκει
καταφύγιο στα ναρκωτικά. Και άλλα πολλά κακά συμβαίνουν. Αν ο άνθρωπος δεν
επανεύρει τον ανθρωπισμό του, είναι καταδικασμένος, παρά την υλική ευημερία,
να ζει σε μια ασφυκτική και διεφθαρμένη κοινωνία, γεμάτη μίση και άγχη.
Δεύτερον, πρέπει ο άνθρωπος να ελέγχει αποτελεσματικά τα διάφορα μηχανικά μέσα
παραγωγής και ιδιαίτερα την πυρηνική ενέργεια, τα οποία με τη μόλυνση της
ατμοσφαίρας που επιφέρουν υποσκάπτουν την υγεία του, γιατί διαφορετικά
κινδυνεύει να αυτοκαταστραφεί. Και ήδη υφιστάμεθα τις συνέπειες της σχεδόν
ανεξέλεγκτης ανάπτυξης της τεχνολογικής προόδου, η οποία δεν συμβαδίζει με το
ηθικό επίπεδο του ατόμου και γι’ αυτό σε πολλά σημεία καταντά αρνητική.
Προσωπικά πιστεύω ότι η ανθρωπότητα διέρχεται ένα είδος νέου μεσαίωνα και
ελπίζω ότι με τη βοήθεια του Θεού θα επακολουθήσει η αναγέννηση».

Ο Κ. Παπανδρέου, Φαρές Πατρών, γράφει: «Οι σημερινοί άνθρωποι και κυρίως οι
νέοι διακατέχονται από έντονο άγχος, εξαιτίας του αβέβαιου μέλλοντος.
Ιδιαίτερα όταν βλέπουν να απειλείται από οικολογική ή ακόμη και από μια
αιφνίδια πυρηνική καταστροφή η Γη. Ανυπομονούν δε τόσο πολύ που θα ήθελαν, αν
ήταν δυνατόν, να ζήσουν όλη τους τη ζωή μέσα σε μια στιγμή. Κι αν ο άνθρωπος
απολαμβάνει “καλύτερα αγαθά” από το ζώο, το τραγικότερο γι’ αυτόν είναι ότι
ξέρει πως μια μέρα θα πεθάνει, αφού δεν υπάρχει θάνατος για τον θάνατο. Γι’
αυτό, κι επειδή ο χρόνος είναι ανεπίστρεπτος και η ζωή ανεπανάληπτη, δεν έχει
παρά να λέει στον εαυτό του: Κάνε ό,τι κάνεις τώρα. Ίσως ακόμη και να
αναρωτιέται: Αυτή η ανώτερη δύναμη, πριν με φέρει στη ζωή, δεν ήξερε πως δεν
θα θέλω να πεθάνω; Εκτός κι αν τον έφερε με την προδιαγραφή της αέναης
ανακύκλησης. Αλλά, πάλι, αφού η ευτυχία είναι μία ουτοπία, τι νόημα έχει αυτό
το πηγαινέλα, αν δεν γνωρίσουμε ποτέ τον Παράδεισο;».