ΜΑΤΙΕΣ Τα ωραία

Δεν ξέρω αν η πρωτοβουλία ήταν του υφυπουργού Αθλητισμού Ανδρέα Φούρα ή του
ΓΓΑ Γιάννη Σγουρού. Ένα ξέρω: ότι, επιτέλους, σε επίσημη τελετή για τη
διοργάνωση διεθνών αγώνων στην Ελλάδα ακούστηκε ελληνική μουσική! Του
Τσιτσάνη, του Χατζιδάκι, του Θεοδωράκη και του Ξαρχάκου. Μουσική που έφτασε
στην άκρη του κόσμου, με τις τηλεοράσεις που κάλυπταν το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα
Άρσης Βαρών. Έγραψα στις 11/10, για το «Σήμα» των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004:
«… Μου άρεσε πολύ. Όπως μου άρεσε και η μουσική του. Πάνω στη μουσική, όμως,
έχω να πω τούτο: δεν έχει καμιά σχέση με την Ελλάδα όπου θα διεξαχθούν οι
Αγώνες. Θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί με επιτυχία και για τους Ολυμπιακούς
Αγώνες του Όσλο, π.χ., ή της Κοπεγχάγης ή της Μελβούρνης. Γιατί είναι μια
μουσική πασπαρτού. Μια μουσική δυτική, χωρίς κανένα ιδιαίτερο εθνικό
χαρακτηριστικό (…). Η μουσική του “Σήματος”, αμέσως, με το πρώτο άκουσμα,
έπρεπε να θυμίζει Ελλάδα (…). Την Ελλάδα προβάλλουμε στους Ολυμπιακούς
Αγώνες. Ελλάδα πουλάμε. Την ιστορία της, την ομορφιά της, τις χάρες της
διαφημίζουμε. Γιατί, λοιπόν, από τη μουσική του “Σήματος” αφήσαμε την Ελλάδα
απ’ έξω;».

Στην τελετή έναρξης του Πρωταθλήματος Άρσης Βαρών, η μουσική της Ελλάδας ήταν
εντόνως και αποκλειστικώς παρούσα. Και ελπίζω ότι, στο εξής, σε όλους τους
διεθνείς αγώνες στίβου, που θα έχουν παγκόσμιο ενδιαφέρον, ελληνική μουσική θα
ακούγεται. Δεν είναι κορόιδα οι Γάλλοι, οι Ισπανοί, οι Κορεάτες κ.λπ., που
προβάλλουν τη μουσική τους και μόνο σε ανάλογες εκδηλώσεις… Ο Ξαρχάκος, που
διηύθυνε την Κρατική Ορχήστρα Ελληνικής Μουσικής (ΚΟΕΜ), διάλεξε μια σειρά από
θαυμάσια ελληνικά τραγούδια, που απέδωσαν με μαστοριά και συγκίνηση η Β.
Μοσχολιού, ο Μ. Μητσιάς, η Μ. Σουλτάτου και ο Στέλιος Διονυσίου. Μπράβο! Και
να πάμε παρακάτω ­ στο δεύτερο θέμα του σημερινού χρονογραφήματος: έζησα ως
νέος, σε μια εποχή που η γκαρσονιέρα ήταν μέγα προνόμιο, για ελάχιστους. Και
το κλειδί της, ένας θησαυρός! Αυτό το κλειδί περνούσε, από χέρι σε χέρι, στην
αντροπαρέα. Που με τη μέθοδο του ρεφενέ, φρόντιζε για την καθαριότητα του
καφενείου, για τις κουβέρτες και τα σεντόνια, για το καμινέτο και τους
καφέδες, για το κρασί…

Μέσα σε μια γκαρσονιέρα εξελίσσεται το καινούργιο θεατρικό έργο του Διονύση
Χαριτόπουλου «Λίστα Γάμου», που σκηνοθέτησε ο Γ. Κιμούλης και για το οποίο ο
Κ. Γεωργουσόπουλος έγραψε: «ένα ευτράπελο και χειμαρρώδες νεοελληνικό έργο,
που με χιούμορ, αριστουργηματικές καταιγιστικές ατάκες, ευφυέστατες ανατροπές,
καταγράφει τα ήθη της αθηναϊκής (με επαρχιώτικη νοοτροπία) μικροαστικής ανδροπαρέας…».

Πήγα και το είδα στο «Αμιράλ». Όχι μόνο γιατί μου το σύστησε, με το κείμενό
του, ο Γεωργουσόπουλος. Αλλά και διότι παρακολουθώ, χρόνια, αυτά που γράφει ο
Χαριτόπουλος (βιβλία και θέατρο) και μένω, πάντοτε, ευχαριστημένος.
Ενθουσιασμένος, πιο σωστά. Ένα θα πω για τη «Λίστα Γάμου», στην οποία παίζουν
Καμπερίδης, Κοτανίδης, Παλαιοχωρίτης, Βαλαβανίδης, Ντάλας, Μπότση: άρχισα να
γελάω από την πρώτη ατάκα. Και το γέλιο μου δεν σταμάτησε, επί μιάμιση ώρα,
ούτε μια στιγμή, από τις πλάκες και τα παθήματα της αντροπαρέας!