ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Οι αριθμοί

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Νίκος Αθανασόπουλος, Κρέμου 129, Καλλιθέα,
γράφει:

«Η κυβέρνηση επαίρεται για τη μείωση του πληθωρισμού, χωρίς ποτέ να της πει
κανείς στα ίσια ότι, έτσι κι αλλιώς, θα έπεφτε ο πληθωρισμός με οιανδήποτε
κυβέρνηση, μιας κι έχουμε μπροστά μας τον στόχο της ΟΝΕ και όλα τα κόμματα ­
πλην του ΚΚΕ ­ τάσσονται ευθέως, ή με επιφύλαξη, με την επίτευξη αυτού του
στόχου. Το επίτευγμα της μείωσης του πληθωρισμού δεν είναι δα τόσο μεγάλο
κατόρθωμα, λαμβανομένου υπ’ όψιν ότι αυτή συντελείται με “βιασμό” των τιμών
και με άλλες παρεμβάσεις. Όταν μειώνονται εξ ανάγκης οι έμμεσοι φόροι, ο ΦΠΑ,
άλλες επιβαρύνσεις και άμα υπάρχει “συμφωνία κυρίων” (με τον ΣΕΒ και άλλους
φορείς) είναι φυσικό να πέσει ο τιμάριθμος, κάτι που ασφαλώς δεν θα γινόταν
“τεχνηέντως” αν δεν είχαμε την προοπτική της Οικονομικής και Νομισματικής
Ένωσης (ΟΝΕ). Με τις πλάτες του λαού, με τις αναγκαστικές φοροελαφρύνσεις και
με άλλες μειώσεις, πολλά μπορούν να γίνουν στο μέτωπο του πληθωρισμού, και αν
δεν υπήρχε το όνειρο της περιβόητης ΟΝΕ, κανείς δεν θα νοιαζόταν τόσο πολύ για
τον πληθωρισμό και δεν θα είχε γίνει αγχώδης όλη αυτή η ιστορία. Συνεπώς, να
λείπουν οι πανηγυρισμοί και πρέπει να καταλάβουμε όλοι ότι ο κ. Σημίτης και η
κυβέρνησή του δεν διαθέτουν κανένα “μαγικό ραβδί” για να πραγματοποιούν
“θαύματα”. Έτσι κι αλλιώς, εμείς οι απλοί πολίτες αδυνατούμε να ελέγξουμε τη
γνησιότητα και ορθότητα του “μαγικού” αριθμού που βγαίνει σαν αποτέλεσμα ενός
πληθωρισμού. Άλλωστε, ποτέ δεν έχω καταλάβει ­ ούτε ­ την έχω αισθανθεί ποτέ ­
τι επίδραση έχει το νούμερο του πληθωρισμού στην τσέπη του απλού Έλληνα, του
μισθωτού και του συνταξιούχου. Γι’ αυτό, ας αφήσουμε τους πανηγυρισμούς και
την αριθμολαγνεία και να προσγειωθούμε στην πραγματικότητα που ζούμε, γιατί
διαφορετικά είμαστε για τα… πανηγύρια». Η Π.Κ. Τσόπλου, Ανθεμίου 19, Πάτρα,
γράφει: «Είμαι μια απλή πολίτης, που φοβάται τον σεισμό, τον θάνατο και τόσα
άλλα. Και μέσα από τον φόβο, η ελπίδα, η συγκίνηση, οι καρδιές που χτυπούν
αλλιώς και τα δάκρυα, μπροστά σε ανθρώπους που δεν μιλούν καν τη γλώσσα μας.
Πόσα εμπόδια δεν υψώνουμε κάθε μέρα, για να νιώσουμε πιο δυνατοί, πιο ισχυροί,
λιγότερο άνθρωποι; Άνθρωποι χωρίς ζωή, χωρίς στέγη, χωρίς ελπίδα, χωρίς
σκέψεις. Απόγνωση. Σταυροί σημαδεύουν βιώματα χρόνων, ιστορίες οικογενειών.
Και δίπλα η αγάπη. Αυτή που μπορεί ο καθένας να νιώσει. Ακόμη κι αυτοί που
ανταλλάσσουν ανθρώπινες ζωές με τόσα αργύρια». Λ. Παπαμερκουρίου, Δικαιάρχου
6, Αθήνα: Για να δημοσιευθεί η επιστολή σας στη στήλη, πρέπει να δοθεί
διπλάσιος χώρος στις «Ματιές». Στείλτε την, παρακαλώ, στη διεύθυνση των «ΝΕΩΝ»
με την ένδειξη «για τη σελίδα αλληλογραφίας». Ευχαριστώ.