30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑΝΝΗΣ Α. ΦΙΛΗΣ

ΠΡΥΤΑΝΗΣ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΚΡΗΤΗΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: 27-3-1950 στην Ασίνη Ναυπλίου.

ΥΠΗΡΕΤΕΙ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ: Από το 1968.

ΝΟΣΤΑΛΓΕΙ: Το καθαρό ελληνικό περιβάλλον προ 40ετίας.

ΜΕΤΑΝΙΩΝΕΙ: Σχεδόν για τίποτα, γιατί είναι άνευ νοήματος.

ΟΡΑΜΑΤΙΖΕΤΑΙ: Την ελληνική κοινωνία χωρίς τα όσα

τριτοκοσμικά χαρακτηριστικά της.

ΕΛΠΙΖΕΙ: Στις μικρές αλλαγές ­ οι μεγάλες είναι συχνά

επικίνδυνες.

ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΤΑΙ: Τη λογική και την εντιμότητα.

Η Παιδεία είναι εθνική υπόθεση. Οι δάσκαλοι όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης
πρέπει να έχουν καλούς μισθούς και η Πολιτεία να απαιτεί περισσότερα από
αυτούς, υποστηρίζει ο πρύτανης του Πολυτεχνείου Κρήτης. Ο ίδιος ορίζει την
εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, «ως τη λεπτομερή λύση ενός προβλήματος που είναι
ελάχιστα ορισμένο και κατανοητό».

ΕΡ.: Από μικρός στα γράμματα;

ΑΠ.: Όπως όλοι, άρχισα από το Δημοτικό. Μόνο που δεν σταμάτησα ποτέ. Ο κόσμος
της γνώσης μαζί με τον κόσμο των αισθήσεων έχουν για μένα όλη τη μαγεία της ζωής.

ΕΡ.: Το παιχνίδι και οι συναναστροφές ήταν πειρασμοί μεγαλύτεροι από τα βιβλία;

ΑΠ.: Μερικές φορές ναι. Έπαιζα ποδόσφαιρο, πήγαινα για ψάρεμα ή κυνήγι.

ΕΡ.: Ποια ήταν η πρώτη επιλογή σας;

ΑΠ.: Δεν υπήρχε πρώτη επιλογή. Διάβαζα πολύ ­ συχνά μη συμβατικά αναγνώσματα
όπως «Μάσκα», «Ρομάντσο», «Μικρό Ήρωα».

ΕΡ.: Πότε και πώς σας κέρδισε η Παιδεία;

ΑΠ.: Όταν μπήκα στο ΕΜΠ το 1968. Αισθάνθηκα ότι βρήκα τον δρόμο μου. Ήδη είχα
βρει βαθμιαία και τον άλλο δρόμο μου, τη λογοτεχνία.

ΕΡ.: Τι είναι Παιδεία;

ΑΠ.: Θα έλεγα ότι είναι η σε βάθος εκπαίδευση σε έναν στενό τομέα της γνώσης
και ταυτόχρονα η διαμόρφωση χαρακτήρα μέσα από την ευρύτερη απόκτηση γνώσης,
αλλά και την ηθική.

ΕΡ.: Πώς θα έπρεπε να είναι;

ΑΠ.: Εθνική υπόθεση. Οι δάσκαλοι όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης πρέπει να έχουν
καλούς μισθούς και η Πολιτεία να απαιτεί πολύ περισσότερα από αυτούς.

ΕΡ.: Πώς θα ορίζατε τη σημερινή εκπαιδευτική μεταρρύθμιση;

ΑΠ.: Ως τη λεπτομερή λύση ενός προβλήματος που είναι ελάχιστα ορισμένο και κατανοητό.

ΕΡ.: Πόσο εύκολα «παντρεύονται» οι διδακτικές και οι διοικητικές
δραστηριότητες ενός δασκάλου δεδομένων των τριβών που δημιουργούν οι δεύτερες;

ΑΠ.: Δεν παντρεύονται εύκολα. Όμως το να χειρίζεσαι ανθρώπους είναι εξίσου
μεγάλη πρόκληση και τέχνη με το να διατυπώνεις μαθηματικά πρότυπα της πραγματικότητας.

ΕΡ.: Πολυτεχνείο Κρήτης, ο μεγάλος ασθενής;

ΑΠ.: Δυστυχώς ναι.

ΕΡ.: Αισθάνεστε ότι έχετε και εσείς κάποια ευθύνη γι’ αυτό;

ΑΠ.: Ναι, στον βαθμό που ποτέ δεν φαντάστηκα τι θα μπορούσαν ελάχιστοι
άνθρωποι να προκαλέσουν.

ΕΡ.: Η μεγάλη διαφορά με την οποία «πήρατε» την Πρυτανεία…

ΑΠ.: Δείχνει την αγανάκτηση της μεγάλης πλειοψηφίας της πολυτεχνειακής
κοινότητας για το κατάντημα του Ιδρύματος.

ΕΡ.: Αισθάνεστε δικαιωμένος;

ΑΠ.: Ναι. Αλλά αισθάνομαι και τη μεγάλη ευθύνη μου έναντι όλων που με στήριξαν.

ΕΡ.: Μήπως χρειάζονται κάποιες ισορροπίες σε αυτή τη φάση;

ΑΠ.: Βεβαίως. Στον αγώνα αναστήλωσης χρειάζονται όλες οι δυνάμεις. Δεν
επιτυγχάνεις την ανόρθωση ενός Ιδρύματος από τα ερείπια με ακρότητες,
αυταρχισμό και αποκλεισμούς.

ΕΡ.: Υπάρχουν θέματα, που αν επιχειρήσετε να τα τακτοποιήσετε θα πυροδοτήσουν
νέες καταστάσεις;

ΑΠ.: Ίσως ναι. Όμως η εντολή που έχουμε δεν αφήνει περιθώρια για
οπισθοδρομήσεις σε κάποιες αντιδράσεις.

ΕΡ.: Καχεξία στην κτιριακή υποδομή, αλλά και στην ανάπτυξη συμβατικών τμημάτων
την τελευταία διετία. Οι προτεραιότητές σας;

ΑΠ.: Όχι καχεξία· πλήρης στασιμότης. Η κτιριακή υποδομή είναι αναγκαία συνθήκη
ανάπτυξης νέων τμημάτων. Πέραν αυτής, χρειάζονται άνθρωποι, μηχανήματα και
πάνω απ’ όλα ενδελεχής μελέτη της αναγκαιότητας ενός νέου τμήματος.

ΕΡ.: Ποιος ο ρόλος των φοιτητών και των οργάνων τους στην πορεία του
Πολυτεχνείου Κρήτης;

ΑΠ.: Η πλειοψηφία των φοιτητών έχει δραστηριοποιηθεί έντονα στα τελευταία δύο
έτη και έπαιξε σημαντικότατο ρόλο στην μέχρι τώρα εξέλιξη των πραγμάτων. Σε
ένα βαθμό είναι εκείνοι που με τη νεανικότητά τους μπορούν να αποτελέσουν τη
συνείδηση όλων μας.

ΕΡ.: Πιστεύετε στη δημιουργική παρουσία τους;

ΑΠ.: Βεβαίως. Οι νέοι έχουν ιδεαλισμό, ο οποίος είναι το απαραίτητο στοιχείο
της δημιουργίας. Θα έλεγα ότι οι δάσκαλοι είναι η πιο προνομιούχος τάξη
εργαζομένων, επειδή διαρκώς συνδιαλέγονται με νέους.

ΕΡ.: Όνειρο δικό σας;

ΑΠ.: Να βρω ένα μαθηματικό πρότυπο και να γράψω ένα ποίημα που θα μείνουν για
πάνω από μερικές δεκαετίες.