ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Η αλήθεια

Ο ΛΟΓΟΣ στους αναγνώστες Ο Αντ. Κοντομηνάς, Καλαβρύτων 9, Αγία
Παρασκευή, γράφει: «Μετά το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών ο Πρωθυπουργός κ. Κων.
Σημίτης εδήλωσε ανάμεσα στ’ άλλα ότι θα εξακολουθήσει να εφαρμόζει
“αταλάντευτα” την ίδια πολιτική της ένταξης της χώρας στην ΟΝΕ.

Αυτό σε πολλές συζητήσεις που άκουσα στα κανάλια και στο ραδιόφωνο πολλοί
εκπρόσωποι των κομμάτων της αντιπολίτευσης το βρήκανε αντιλαϊκό, δείγμα
αλαζονείας κ.λπ., ενώ ο ίδιος ο πρόεδρος της Ν.Δ. κ. Κ. Καραμανλής χαρακτήρισε
την πολιτική αυτή του κ. Κ. Σημίτη ως την “πιο μίζερη και πιο παγερή”. Βέβαια,
αυτό δεν το είπανε ακριβώς για το στόχο της πολιτικής αυτής, που είναι κατά
την αντίληψη όλων των κομμάτων (πλην του ΚΚΕ) η ένταξη στην ΟΝΕ, αλλά για τον
τρόπο άσκησής της. Παράλληλα πολλοί εκπρόσωποι του ΠΑΣΟΚ (όχι ο κ. Κ. Σημίτης)
λέγανε ότι λάβανε το μήνυμα και θα αλλάξει ο τρόπος άσκησης της πολιτικής
αυτής, ότι θα ληφθούν μέτρα για τους άνεργους, για τους συνταξιούχους, για
τους χαμηλόμισθους, για τους φορολογούμενους, για την καθημερινή ζωή των
πολιτών κ.λπ. Αυτό, φυσικά, σημαίνει παροχές, για τις οποίες δεν θα υπήρχε
αντίρρηση, αν αυτές μπορούσαν να γίνουν από περισσεύματα του Δημοσίου, που
όμως δεν υπάρχουν. Και θα ήτανε σοβαρότατο και ανεπίτρεπτο λάθος να γίνουν με
χρήματα δανεικά, με “διεύρυνση” των ελλειμμάτων, με κίνδυνο πληθωρισμού και
γενικά με τρόπο που σημαίνει ότι θα φάμε απλά τις σάρκες μας. Και πέρα απ’
αυτό είναι πάρα πολύ αμφίβολο, αν ακόμη και έτσι θα ενταχθούμε στην ΟΝΕ. Το
πιθανότερο είναι ότι θα αυξηθεί ακόμη το δημόσιο χρέος και ότι στη συνέχεια θα
κατηγορούν για το λόγο αυτό τον κ. Κ. Σημίτη οι ίδιοι εκείνοι που τον
κατηγορούν σήμερα για “κατάργηση της κοινωνικής πολιτικής”.

Δεν θέλω να δώσω σε κανέναν συμβουλές, θα ήθελα όμως να ειπώ τη γνώμη μου. Και
η γνώμη μου είναι ότι ο πιο σωστός δρόμος είναι να ειπωθεί η αλήθεια στον
ελληνικό λαό για τις θυσίες, στις οποίες πρέπει ακόμη να υποβληθεί, να
ενημερωθεί ο ελληνικός λαός με όσο γίνεται πιο απλά λόγια για τις προσδοκίες
μας από την ένταξή μας στην ΟΝΕ και επίσης να καταβληθεί από την πολιτική αλλά
και από την πνευματική ηγεσία του τόπου όση προσπάθεια απαιτείται για να
αφυπνιστεί το φιλότιμο του ελληνικού λαού, το ελληνικό φιλότιμο, το οποίο κατά
τη γνώμη μου είναι το πιο σίγουρο μέσο για την επιτυχία του επιδιωκόμενου
σκοπού. Ο ελληνικός λαός δεν εκμαυλίζεται με ασύνετες παροχές. Αυτό έχει
αποδειχτεί, αφού πολλές φορές και από τις δύο παρατάξεις (Κέντρο-Δεξιά)
επιδιώχτηκε η εκλογική νίκη με προεκλογικές παροχές, αλλά αυτή δεν
επακολούθησε. Ευτυχώς, γιατί το αντίθετο θα ήταν επικίνδυνο. Θα ήταν
επιβράβευση της φαυλότητας. Μόνο η αλήθεια σώζει. Θα αναφέρω ένα παράδειγμα
απλό, ίσως όμως όχι απλοϊκό. Όλοι μας γνωρίσαμε ή είχαμε οικογένειες πάμπτωχες
αλλά συνετές που με τη σύνεσή τους πετύχανε μετά από πολυετείς προσπάθειες να
νικήσουνε τη μοίρα τους, να ξεφύγουνε δηλαδή από την ένδεια και όχι μόνο να
αναπτυχθούνε οικονομικά αλλά και πολλά μέλη τους να διακριθούνε στο στίβο της
ζωής. Πώς τα καταφέρανε; Απλούστατα σφίξανε το ζωνάρι τους (θυσίες), δουλέψανε
τα ενήλικα μέλη τους όσο γινότανε περισσότερο (εργασία) και χρησιμοποιήσανε
όσο γινότανε πιο συνετά τα χρήματα του ιδρώτα τους (καλή διαχείριση). Και
ερωτάται: Σε τι διαφέρει ο τρόπος ανόδου αυτών των οικογενειών από τον τρόπο
που επιβάλλεται για την άνοδο των κρατών; Σε τίποτε! Την άνοδο, την ανάπτυξη
των λαών, των κρατών, δεν την πετυχαίνουνε μάγοι αλλά οι ίδιοι οι λαοί και
φυσικά, οι ηγέτες τους, στους οποίους πέφτει το βάρος της καλής διαχείρισης.
Πρέπει, λοιπόν, να εξηγηθεί αυτό καλά στο λαό μας. Και πρέπει ακόμη να
εξηγηθούν οι προσδοκίες μας από την ένταξή μας στην ΟΝΕ. Με λόγια απλά και
κατανοητά, ακόμη και από εμένα το χωριάτη. Οι οικονομικοί όροι, ισοζύγια
πληρωμών, πληθωριστικές πιέσεις, δημοσιονομική πολιτική, πρωτογενείς πόροι
κ.λπ., κ.λπ., γίνονται κατανοητοί μόνο από τους οικονομολόγους. Από το λαό όχι
μόνο δεν γίνονται κατανοητοί αλλά και τον ζαλίζουνε, αν δεν τον βάζουνε σε
υποψίες ότι όσοι τους χρησιμοποιούν κάτι θέλουνε να του κρύψουνε».