Το δύσκολο έργο των γιατρών

Από τον κ. Βασίλη Κομματά, γιατρό στην Στ’ Ορθοπεδική Κλινική του ΚΑΤ
πήραμε την ακόλουθη επιστολή:

«Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια αρνητική στάση του κόσμου απέναντι στο
σώμα των ιατρών.

Οι ασθενείς, όπως και οι συγγενείς και φίλοι αυτών, αντιμετωπίζουν τους
γιατρούς με καχυποψία και άρνηση από την πρώτη στιγμή που θα εισέλθουν στο
νοσοκομείο μέχρι το πέρας της θεραπείας.

Η έκβαση της ασθένειας, αν τυχόν είναι αρνητική, συνήθως αποδίδεται στο πάσχον
σύστημα υγείας και πολλές φορές στην υποτιθέμενη ανεπάρκεια του γιατρού.
Λιγότερο λαμβάνεται υπόψη η βαρύτητα ή η φύση της νόσου.

Είναι λογικό η ψυχολογική επιβάρυνση να επιφορτίζει το έργο του γιατρού με
άγχος για κάθε ιατρική πράξη που πρόκειται να προβεί. Συχνά γίνεται αποδέκτης
κριτικής για το είδος της θεραπείας που ακολουθείται, χωρίς να υπάρχει
επιστημονική θέση που να έρχεται σε αντίθεση με την ήδη εφαρμοζόμενη θεραπεία.

Για να εκτιμήσει κανείς αντικειμενικά την αξία του έργου του γιατρού σε έναν
χώρο, όπως αυτόν του δημοσίου νοσοκομείου, πρέπει να συνυπολογίσει και τις
δυνατότητες που του προσφέρει το σύστημα υγείας. Παρόλο που ο τομέας της
υγείας συνεχώς εκσυγχρονίζεται, υπάρχουν ακόμη σοβαρές ελλείψεις, οι οποίες
δυσχεραίνουν την εύρυθμη λειτουργία των περισσοτέρων νοσοκομείων της χώρας.
Ακόμη και οι αμοιβές των γιατρών θα μπορούσαν να αυξηθούν ανάλογα με το
μέγεθος και το είδος των υπηρεσιών που προσφέρονται. Άρα, αν υπολογίσει κανείς
τις δύσκολες συνθήκες εργασίας, το επίπεδο των παρεχόμενων υπηρεσιών είναι
ιδιαίτερα υψηλό και σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα.

Ουδέποτε και πουθενά στον κόσμο ο τομέας της υγείας ήταν μία εύκολη υπόθεση. Η
καλύτερη δυνατή υγεία είναι αποτέλεσμα που μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσα από
τη συνεργασία της πολιτείας, του σώματος των γιατρών και των ίδιων των
ασθενών. Η επιστημονική κατάρτιση και η κοινωνική ευαισθησία των Ελλήνων
γιατρών όχι μόνο δεν υπολείπεται, αλλά μπορεί άνετα να ανταγωνιστεί αυτή των
προηγμένων χωρών.

Το παραπάνω συμπέρασμα δεν πηγάζει από κάποια σοβινιστική διάθεση, αλλά
αποτελεί και μια προσωπική διαπίστωση έπειτα από τρίμηνη εκπαιδευτική άδεια σε
ορθοπεδικό κέντρο της Γερμανίας. Είναι μια πραγματικότητα που μας τιμά
ιδιαίτερα και θα έπρεπε να υπενθυμίζεται συχνότερα, όταν πανικόβλητοι Έλληνες
ασθενείς (πολλοί εκ των οποίων επιφανείς πολίτες) αναζητούν νοσοκομεία του
εξωτερικού για μια “δεύτερη γνώμη”. Είναι άδικο να χαίρουμε εκτίμησης από
ξένους επιστήμονες και να αντιμετωπίζουμε τη δυσπιστία των Ελλήνων ασθενών.
Δυστυχώς, όμως, η καχυποψία του Έλληνα και η αρνητική του στάση απέναντι στην
κατά την άποψή του “προνομιούχα” τάξη των γιατρών δεν διασφαλίζει απαραίτητα
την αρμονική σχέση μεταξύ θεράποντος και ασθενούς. Η γρήγορη και ασφαλής
ανάρρωση ενός ασθενούς επιτυγχάνεται μόνο με πνεύμα εμπιστοσύνης και
συνεργασίας μεταξύ των. Η διάθεση για προσφορά ενός γιατρού μεγιστοποιείται
μόνο απέναντι σε καλοπροαίρετο, ήρεμο και πειθαρχημένο άρρωστο. Δυστυχώς,
ορισμένα αρνητικά χαρακτηριστικά του Έλληνα μεγεθύνονται στη λεπτή και
ευαίσθητη φάση της ασθένειας.

Η εκτίμηση και ο σεβασμός απέναντι στο κύρος και την ευθύνη του επαγγέλματος
του γιατρού είναι κάτι που θα πρέπει να καλλιεργηθεί εξ αρχής».