Η αντίδραση της ΟΛΜΕ για την αξιολόγηση

Για την αντίδραση της ΟΛΜΕ, στο θέμα της αξιολόγησης των καθηγητών, γράφει
ο κ. Κ. Αθανασόπουλος (Ακράτα), τέως αν. επόπτης Μέσης Εκπαίδευσης:

«Με ξενίζει η αντίδραση της ΟΛΜΕ, όχι για πρώτη φορά, γιατί αν ο καθηγητής
κάνει καλά τη δουλειά του, όχι μόνο δεν φοβάται τον έλεγχο, αλλά και τον
επιζητεί για την επιβράβευση του έργου του. Αλλά, όπως θα εκτεθεί στη
συνέχεια, ο σκοπός της αξιολόγησης δεν είναι αποκλειστικά ελεγκτικός, αλλά και
καθοδηγητικός. Και με ξενίζει περισσότερο, γιατί από συζητήσεις με καθηγητές
έχει διαπιστωθεί ότι την επιζητούν. “Ως πότε η ισοπέδωση”, είπε κάποιος επί λέξει.

Το επιχείρημα, κατά την ΟΛΜΕ, ότι θα ξαναγυρίσει ο “επιθεωρητισμός”, που
θυμίζει τον επιθεωρητή μπαμπούλα ή χωροφύλακα άλλων εποχών, δεν ευσταθεί, αν
εξετάσουμε τοποθετούντες τον θεσμό τής άλλοτε επιθεώρησης σε δύο περιόδους,
μια παλαιότερη που φθάνει έως τη δικτατορία των ημερών μας, και την άλλη από
τη δικτατορία και κυρίως τη μεταπολίτευση έως το 1981, που έπαυσε να ισχύει ο
θεσμός. Και είναι γεγονός ότι οι παλαιότεροι επιθεωρητές, ως δημιουργήματα
μιας εποχής που η εξουσία ήταν εν πολλοίς αυθαίρετη και κυρίαρχο γνώρισμα στο
ευρύτερο πολιτικό και κοινωνικό φάσμα ήταν η αυταρχικότητα, είχαν και ανάλογη
συμπεριφορά στην άσκηση του έργου τους, το οποίο ήταν κατά κανόνα ελεγκτικό
και όχι καθοδηγητικό, γι’ αυτό και εδώ οι αιτιάσεις μπορούν να έχουν λόγο.
Όμως αυτό αποτελεί έκτοτε ένα ανεπανάληπτο γεγονός. Γιατί στη συνέχεια τα
πράγματα άλλαξαν. Οι επιλεγόμενοι επιθεωρητές (και μαζί και οι Δ/τές των
σχολείων) πριν αναλάβουν το έργο τους και εμφανιστούν στην τάξη
παρακολουθούσαν σεμινάριο με εισηγήσεις για τη μέθοδο διδασκαλίας των
μαθημάτων από ειδικούς επιστήμονες, όπως οι αείμνηστοι Ιω. Κακριδής και Λίνος
Πολίτης, ο Δ. Μαρωνίτης και ο Χ. Τσολάκης, ο παιδαγωγός Χ. Φράγκος, ο πρόεδρος
του Π.Ι. Αλ. Καρανικόλας και πολλοί άλλοι και πεπειραμένοι λειτουργοί Μ.Ε. με
μετεκπαίδευση και ειδικές σπουδές με εισηγήσεις σε θέματα εφαρμογής των αρχών
διδασκαλίας στη διδακτική πράξη. Στη συνέχεια, οργανώνονταν σεμινάρια κατά
εκπαιδευτικές περιφέρειες κατά τη διάρκεια του διδακτικού έτους με ανάλογες
εισηγήσεις και υποδειγματικές διδασκαλίες, ώστε αξιολογών και αξιολογούμενος
να ξέρουν και οι δύο ποιο το ζητούμενο και να υπάρχει ενιαίο μέτρο κρίσης.
Δυστυχώς όμως σε εποχή που έπνευσε νέος άνεμος στην εκπαίδευση και με την
εδραίωση της δημοκρατίας επικράτησε πνεύμα δημοκρατικό και επήλθε συμφιλίωση
επιθεωρητή και καθηγητή, η προσπάθεια ανακόπηκε.

Έτσι, είναι αδιανόητο 18 χρόνια τώρα φύλλο ποιότητας του καθηγητή και του
σχολείου να είναι ανύπαρκτο. Και ερωτάται: με ποια κριτήρια επιλέγονται τα
στελέχη της εκπαίδευσης, δ/ντές σχολείων, σχολικοί σύμβουλοι κ.λπ., όταν κοντά
στα άλλα προσόντα (μεταπτυχιακό, διδακτορικό κ.ά.) λείπει και το πιστοποιητικό
δοκιμασίας στη σχολική πραγματικότητα; Και πώς είναι δυνατόν να αξιώνουμε καλά
αποτελέσματα από σχολείο που ο καθηγητής μπαίνει στην τάξη εντελώς
ακαθοδήγητος, πειραματιζόμενος από χρονιά σε χρονιά ώσπου να βρει τον δρόμο
του; Και για να μη γελιόμαστε. Όλοι δεν έχουμε τον ίδιο βαθμό ευσυνειδησίας
και ο λαός ξέρει: ο φόβος φυλάει τα έρημα. Αλλά όσον αφορά στον φόβο του
«επιθεωρητισμού» κατά την ΟΛΜΕ, ασφαλώς από κάποιες πικρές εμπειρίες του
παρελθόντος, θα ήθελα η επιθεώρηση να μην είναι αιφνιδιαστική, αλλά έπειτα από
σχετική προειδοποίηση. Οι εκτιμήσεις ­ και το λέω από πείρα ­ δεν αλλάζουν.

Τέλος, ως προς το συχνά επαναλαμβανόμενο, κάθε φορά που αποφασίζεται κάτι νέο,
ότι είμαστε απροετοίμαστοι, λείπει η υποδομή, το πράγμα χρήζει μελέτης και
παρόμοια, θα αναφερθώ στα λόγια του Ευ. Παπανούτσου, γεν. γραμματέα του
υπουργείου Παιδείας επί Γ. Παπανδρέου, ειδικού παντός άλλου στα εκπαιδευτικά,
όταν το 1964 παρουσιαστήκαμε ως ΟΛΜΕ για να του ζητήσουμε κάποια πίστωση
χρόνου ως προς μερικά σημεία της πρώτης τότε εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης των
ημερών μας: “Πρέπει κάποτε να ξεκινήσουμε”, είπε ο Ευ. Παπανούτσος, “αφήστε να
ξεκινήσουμε και στην πορεία τα διορθώνουμε”».