Η αυθαιρεσία του ΝΑΤΟ

Για να μιλήσουμε για τις συνέπειες των ΝΑΤΟϊκών βομβαρδισμών στη Γιουγκοσλαβία
πρέπει να πούμε γιατί έγιναν αυτοί. Τι επεδίωκαν όσοι συμμετείχαν σε αυτούς,
πόσα από αυτά επέτυχαν και η ανακωχή που υπεγράφη στο Κόσοβο, γιατί περί
ανακωχής πρόκειται, ποια συνέχεια πιθανόν θα έχει.

Πριν δώσω τη δική μου εκδοχή, θα πρέπει να πω ότι οι «ανθρωπιστικοί λόγοι» που
προβλήθηκαν ως λόγοι των βομβαρδισμών δεν πείθουν και οι λόγοι είναι
προφανείς. Γιατί όχι τότε και για τους Κούρδους και για τους Βάσκους και για
τους Κορσικανούς και για την Κύπρο και για τις άπειρες μειονότητες που
μάχονται σε όλον τον πλανήτη, στην Ευρώπη, την Αφρική και την Ασία. Κάτι
τέτοιο φυσικά οδηγεί σε αδιέξοδο.

Άρα, λοιπόν, ο λόγος των βομβαρδισμών δεν είναι ανθρωπιστικός, αλλά χυδαία
πρακτικός. Είναι η εφαρμογή στην πράξη της Νέας Τάξης Πραγμάτων, αμερικανικής έμπνευσης.

Η καχυποψία κυριαρχεί στις διεθνείς σχέσεις. Ποιο θα είναι το επόμενο Κόσοβο αναρωτιούνται όλοι και προετοιμάζονται

Σήμερα, γίνεται πια ολοφάνερο πως η Νέα Τάξη Πραγμάτων, που οραματίζονται οι
ΗΠΑ, προβλέπει την παγκόσμια ηγεμονία τους, με μοχλούς την παγκοσμιοποίηση των
οικονομιών και τον παγκόσμιο ρόλο του ΝΑΤΟ, για τους δύστροπους. Βεβαίως,
προβλέπει και ρόλους ιδιαίτερους για τους συνεργάσιμους, κάτω ασφαλώς από την
αμερικανική ηγεσία και ηγεμονία.

Άλλωστε, είναι σαφές. Δεν είναι δυνατόν να προωθείς παγκοσμιοποίηση της
οικονομίας, με διακίνηση δύο τρισ. δολαρίων ημερησίως και να μη διαθέτεις
παγκόσμιο σιδερένιο βραχίονα για την προστασία τους. Χωρίς τον σιδηρούν
βραχίονα αστοχεί και η παγκοσμιοποίηση της οικονομίας.

Η επιτυχία αυτού του μεγαλομανούς, αλαζονικού, πρωτοφανούς στην ανθρώπινη
ιστορία σχεδιασμού, δοκιμάζεται στο Κόσοβο.

Το Κόσοβο είναι τμήμα ανεξάρτητου και κυρίαρχου κράτους, που δεν επιτέθηκε σε
κανένα κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ. Επιπλέον ούτε και απόφαση του Συμβουλίου
Ασφαλείας του ΟΗΕ υπάρχει, που να προβλέπει οτιδήποτε. Είναι, λοιπόν, η
εφαρμογή του νέου δόγματος του ΝΑΤΟ, η γενική δοκιμή του νέου ρόλου του. Και
είναι η επίθεση του ΝΑΤΟ διπλά παράνομη. Και με βάση τα άρθρα 5 και 6 του
ΝΑΤΟ, αλλά και με βάση τη Χάρτα του ΟΗΕ. Αλλά γίνεται, όμως, στα πλαίσια των
αναγκών των ΗΠΑ, να εφαρμόσουν με κάθε θυσία τη Νέα Τάξη Πραγμάτων, τη διπλή
παγκοσμιοποίηση, την ηγεμονία του κόσμου κάτω από την ηγεσία τους.

Η επιτυχία αυτού του σχεδιασμού απαιτεί την απαλλαγή των ΗΠΑ από τους
«περιορισμούς» του Διεθνούς Δικαίου και της Τάξης Πραγμάτων που δημιουργήθηκε
μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Γι’ αυτό ο ΟΗΕ κρίνεται περιττός και ο ΟΑΣΕ επίσης.

Οι άλλοι εταίροι του ΝΑΤΟ γιατί ακολούθησαν; Η απάντηση που δίνουμε είναι ότι
άλλοι για τα εθνικά τους συμφέροντα ταυτίζονται πλήρως με τις ΗΠΑ, άλλοι γιατί
φιλοδοξούν να τους δοθεί τμήμα να το διαχειριστούν σαν υποϊμπεριαλιστική
δύναμη, άλλοι γιατί είναι αδύναμοι για να αντιδράσουν και άλλοι γιατί
περιμένουν την ώρα τους που θα έρθει μετά τυχόν αμερικανική αποτυχία.

Η Ρωσία και η Κίνα, δύο βασικοί παίκτες στο παγκόσμιο σκηνικό, φάνηκε ότι
ανέχονται σε πρώτη φάση τις αμερικανικές πρωτοβουλίες, αδύναμες να
αντιδράσουν. Αυτό είναι αλήθεια, όμως εν μέρει, γιατί η ειρήνη που επιτεύχθηκε
στο Κόσοβο ή ακριβέστερα η ανακωχή, όπως λέμε εμείς, δηλώνει άλλα πράγματα.
Και εδώ φθάνουμε στην ουσία.

Ο πόλεμος ξεκίνησε χωρίς τον ΟΗΕ, με επιδεικτική αγνόηση του ΟΗΕ και του
Συμβουλίου Ασφαλείας. Φθάσαμε όμως στην ανακωχή με απόφαση του Συμβουλίου
Ασφαλείας, ξανά δηλαδή με τον ΟΗΕ.

Ενδιαφέρον είναι ότι η Ρωσία συμμετέχει στην ανακωχή, έστω με τον τρόπο που
συμμετέχει και ότι η Κίνα δεν πρόβαλε βέτο. Στην πολιτική όλα αυτά σημαίνουν
εκατέρωθεν συμβιβασμούς, άρα η παρτίδα δεν έληξε και θα έχει συνέχεια.

Αν νίκη σ’ έναν πόλεμο σημαίνει την επιτυχία των πολιτικών στόχων που είχαν οι
εμπόλεμοι, τότε το ΝΑΤΟ δεν νίκησε στη Γιουγκοσλαβία. Και δεν νίκησε, αφού δεν
πέτυχε τον πολιτικό στόχο να εξουθενώσει τη Γιουγκοσλαβία, να ανατρέψει το
καθεστώς και να διαχειριστεί την ειρήνη χωρίς τον ΟΗΕ, τους Ρώσους και την Κίνα.

Τα προτεκτοράτα δεν μπορεί να είναι μόνιμη κατάσταση στην Ευρώπη του 21ου
αιώνα. Άλλωστε δεν έχει νόημα νίκη που πληρώνεται με την επ’ αόριστον παραμονή
στρατευμάτων στη Βοσνία, στο Κόσοβο, στην Αλβανία, στην ΠΓΔ της Μακεδονίας και
ποιος ξέρει πού αλλού στον κόσμο.

Τα βάρη τέτοιας νίκης είναι ασήκωτα οικονομικά. Αν όμως επιμεριστούν, τότε
όποιοι τα αναλάβουν δεν θα το κάνουν για να συντηρούν την αμερικανική
ηγεμονία, αλλά για δικό τους όφελος.

Άρα το συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι θα πρέπει να αναμένουμε την επόμενη
κρίση, που μπορεί να είναι στα Βαλκάνια αλλά και αλλού. Και θα ήθελα να βάλω
το ερώτημα. Αν κάποια πυρηνική δύναμη διαπιστώσει ότι κάποιος γείτονάς της
παραβιάζει τα «ανθρώπινα δικαιώματα» και εξαπολύσει επίθεση εναντίον του,
ερήμην του ΟΗΕ, ποιος θα έχει το κύρος και τη δύναμη να τον ανακαλέσει στην τάξη;

Μετά τα παραπάνω φθάνουμε στις συνέπειες. Είναι πραγματικά τραγικές:

1 Το Διεθνές Δίκαιο υπέστη φοβερό πλήγμα από το οποίο δύσκολα θα
συνέλθει, αν συνέλθει ποτέ.

2 Η Τάξη Πραγμάτων που διατηρήθηκε για 50 χρόνια και διαφύλαξε την
ειρήνη, τουλάχιστον στην Ευρώπη δεν ισχύει πια.

3 Η καχυποψία κυριαρχεί στις διεθνείς σχέσεις. Ποιο θα είναι το επόμενο
Κόσοβο αναρωτιούνται όλοι και φυσικά προετοιμάζονται.

4 Τα Βαλκάνια αποσταθεροποιήθηκαν για απρόβλεπτο

χρόνο.

5 Η Ρωσία και η Κίνα είναι βέβαιον ότι πήραν αρνητικό μήνυμα που δεν θα
το ξεχάσουν. Η πρώτη επίπτωση θα φανεί σύντομα στους εξοπλισμούς και φυσικά
στους αμυντικούς προϋπολογισμούς της Δυτικής Ευρώπης και, τελικά, στο ευρώ.

6 Πολλές μεσαίες δυνάμεις θα υποστούν τον πειρασμό να αποκτήσουν όπλα
μαζικής καταστροφής, σαν μόνη εγγύηση απέναντι στη γενική αυθαιρεσία.

7 Τοπικοί επιμέρους ιμπεριαλισμοί θα έχουν τον πειρασμό δοκιμής σε
κάποιο άλλο Κόσοβο.

8 Η αύξηση των αμυντικών δ πανών θα είναι επακόλουθο της συνολικής ανασφάλειας.

Κυρίες και κύριοι, μπαίνουμε σ’ έναν κόσμο σκοτεινό και απρόβλεπτο, με άδηλη
κατάληξη. Καιρός είναι με πρωτοβουλίες σαν τη σημερινή να αφυπνιστούν οι λαοί
και να κατανοήσουν ότι ο επόμενος πόλεμος μπορεί να είναι δίπλα τους.

Επομένως, πρέπει οι λαοί να ενεργοποιηθούν, μέσα και από τα κοινωνικά
φιλειρηνικά κινήματα, ώστε να αποτραπεί, στο μέλλον, η αυθαιρεσία των μεγάλων
δυνάμεων και του ΝΑΤΟ.

Στην Ενωμένη Ευρώπη, επίσης, θα πρέπει να αντιληφθούν οι ηγεσίες, ότι με τη
συνέχιση αυτής της υποτελούς έναντι των ΗΠΑ πολιτικής, θα δυναμιτίσουν
αμετάκλητα το όραμα της ανεξάρτητης Ενωμένης Ευρώπης των λαών, της κοινωνικής
αλληλεγγύης και του πολιτισμού. Εμείς θα κάνουμε ως Κίνημα ό,τι μπορούμε για
να συμβάλουμε προς αυτήν την κατεύθυνση.

Το άρθρο του προέδρου του ΔΗΚΚΙ Δημήτρη Τσοβόλα στηρίζεται στην ομιλία του,
στο συνέδριο του Λονδίνου, για την ειρήνη