ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Για τον Μίκη

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Νικ. Μπαγιώκος, Αναβρυτή Ταϋγέτου Σπάρτης, γράφει:

«Για τον Μίκη Θεοδωράκη, αφού δεν έχω άλλο τρόπο να επικοινωνήσω μαζί του.
Αγαπητέ Μίκη, και στα παιδιά μου και στα παιδιά των παιδιών μου, σαν σε
παραμύθι, θα μιλώ τι και πόσα σου χρεωστάμε, καθώς έκαμες όλες τις στιγμές της
ζωής μας, χαρές, πίκρες, αγωνίες, ελπίδες, αγάπες, φτεροκοπήματα της καρδιάς,
ένα πιθάρι γεμάτο κρασί της Ρωμιοσύνης. Καθώς γέμισες την ψυχή μας, πέρα ως
πέρα, με τις μαγικές σου νότες ­ ουράνιους ύμνους.

Όμως, χρόνια τώρα, κάτι δεν με αφήνει να ησυχάσω. Κι αυτό είναι η Συμφωνία της
Ρωμιοσύνης, που ακόμα δεν την έγραψες, βασισμένη στη μουσική της μεγάλης
“Ρωμιοσύνης”, που εμένα μου άνοιξε τα μάτια και χρόνια περιμένω να το κάμεις.
Ίσως δε γίνεται, ίσως είναι επανάληψη, ίσως είναι αργά, δεν ξέρω. Ένα λόγο
είπα κι αυτό για να εκφράσω την αγάπη μου.

Και κάτι άλλο. Έκαμα 35 χρόνια δάσκαλος. Εγώ και οι συνάδελφοί μου ξέρουμε πώς
τραγουδούσαν τα αγγελούδια μας, με τι γλύκα, τα λιγοστά τραγούδια που έγραψες
γι’ αυτά. Και σ’ αυτό τα αδίκησες. Τους έδωσες λίγα. Μήπως γίνεται να
συμπληρώσεις ό,τι προλαβαίνεις; Το λέω γιατί ξέρω τις ατέλειωτες υποχρεώσεις
που έχεις στους Έλληνες, σε όλους τους ανθρώπους. Για ρίξε μια ματιά στην
ποιητική συλλογή του αείμνηστου Ζαχαρία Παπαντωνίου, “Τα χελιδόνια”. Εγώ και
για πολλούς άλλους μίλησα. Τα άλλα, τα υπόλοιπα, είναι δικά σου και της
ιστορίας. Σαν δάσκαλος, σαν πατέρας, σαν Έλληνας, σ’ ευχαριστώ για τα ωραία,
τα πολλά και τα μεγάλα, που μας πρόσφερες.

Σου εύχομαι να ζήσεις πολλά χρόνια για την Ελλάδα, για τους Έλληνες, για τους
ανθρώπους όλου του κόσμου, που σε λατρεύουν σαν ημίθεο.

Και ένα ανέκδοτο:

Ξάνθη, Μάης του 1953 (με επιφύλαξη). Τρεις φίλοι και συνάδελφοι, Τηλ.
Μεταλληνός από την Κέρκυρα, Βασίλης Μυστακίδης από την Ξάνθη και Νικόλας
Μπαγιώκος από τη Σπάρτη. Βάνουμε στα σκαριά τη χορωδία Ξάνθης και αποφασίζουμε
να αποτελέσουμε τον πυρήνα της. Διευθυντής και ψυχή της χορωδίας ο Τηλέμαχος.
Δεν ήταν και πολύς καιρός που είχαμε απολυθεί από στρατιώτες. Μιλάγαμε για
μουσική και τη χορωδία. Σε κάποια στιγμή γυρίζει ο Μεταλληνός και μου λέει:
Νικόλα, υπηρετούσα τυμπανιστής στην μπάντα του Γ’ Σώματος Στρατού. Εκεί είχαμε
και ένα μουσικό από την Κρήτη. Τον λέγανε Μίκη Θεοδωράκη. Αυτός ο άνθρωπος
έχει το διάολο μέσα του. Σε δέκα χρόνια αν δε μιλάει όλη η Ευρώπη, θα μιλάει
όλη η Ελλάδα γι’ αυτόν… Λάθος προφητεία. Σε δέκα χρόνια μιλούσε όλος ο
κόσμος, όλη η ανθρωπότητα για τον Μίκη Θεοδωράκη».