ΜΑΤΙΕΣ Στο σφυρί

Δεν μας άφησαν να νιώσουμε το Πάσχα. Δεν μας επέτρεψαν να γιορτάσουμε την
Πρωτομαγιά. Έχουν βγάλει στο σφυρί τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων. Σημαδεύουν,
βομβαρδίζουν, σκοτώνουν. Και δηλώνουν, πως όποτε κρίνουν πως πρέπει, για
«ανθρωπιστικούς λόγους», πάντοτε, θα επεμβαίνουν με τα αεροπλάνα τους και θα
επιβάλλουν τη δική τους τάξη…

«Εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις; Λείψανα παλιών άστρων και
γωνιές αραχνιασμένες τ’ ουρανού σαρώνοντας η καταιγίδα που θα γεννήσει ο νους
του ανθρώπου. Αλλά πριν, ιδού θα περάσουν γενεές το αλέτρι τους πάνω στη
στέρφα γης. Και κρυφά θα μετρήσουν την ανθρώπινη πραμάτεια τους οι κυβερνήτες,
κηρύσσοντας πολέμους. Όπου θα χορτασθούν ο Χωροφύλακας και ο Στρατοδίκης.
Αφήνοντας το χρυσάφι στους αφανείς, να εισπράξουν αυτοί τον μιστό της ύβρης
και του μαρτυρίου. Και μεγάλα πλοία θ’ ανεβάσουν σημαίες, εμβατήρια θα πάρουν
τους δρόμους, οι εξώστες να ράνουν με άνθη το Νικητή. Που θα ζει στην οσμή των πτωμάτων…».

Οι αλάνθαστες βόμβες τους ισοπεδώνουν κτίρια, γκρεμίζουν γέφυρες, καίνε
διυλιστήρια πετρελαίου, καταστρέφουν εργοστάσια, δολοφονούν αμάχους,
εξαφανίζουν από το χάρτη μια ευρωπαϊκή χώρα, σπέρνουν τον πανικό σε όλα τα
Βαλκάνια. Κι εν τούτοις, τίποτα απ’ αυτά δεν βλέπουν διάφοροι ντόπιοι
ευρωπαϊστές! Που βγαίνουν στα τηλεοπτικά παράθυρα και τις στήλες εφημερίδων
και περιοδικών και λένε πως έχουν δίκιο οι «εισβολείς», πως το κρίμα όλο για
τούτη την Κόλαση βαραίνει μόνο τον Μιλόσεβιτς…

«Εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις; Και των αρχαίων Κυβερνητών
τα έργα πληρώνοντας η Χτίσις, θα φρίξει. Ταραχή θα πέσει στον Άδη, και το
σανίδωμα θα υποχωρήσει από την πίεση τη μεγάλη του ήλιου. Αλλά πριν, ιδού θα
στενάξουν οι νέοι και το αίμα τους αναίτια θα γεράσει. Κουρεμένοι κατάδικοι θα
χτυπήσουν την καραβάνα τους πάνω στα κάγκελα. Και θα αδειάσουν όλα τα
εργοστάσια, και μετά πάλι με την επίταξη θα γεμίσουν, για να βγάλουνε όνειρα
συντηρημένα σε κουτιά μυριάδες και χιλιάδων λογιών εμφιαλωμένη φύση…».

Πιστεύουν ότι με την τεράστια δύναμη των όπλων τους, με τη φωτιά, το θάνατο
και την εξορία, με το πνίξιμο, διά της βίας, κάθε ενάντιας φωνής, θα γίνουν οι
κυρίαρχοι του κόσμου ­ κανείς δεν θα μπορεί να τους κουνήσει από το θρόνο τους…

«Εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις; Βλέπω τα έθνη άλλοτες
αλαζονικά, παραδομένα στη σφήκα και στο ξινόχορτο. Βλέπω τα πελέκια στον αέρα
σκίζοντας προτομές Αυτοκρατόρων και Στρατηγών. Βλέπω τους εμπόρους να
εισπράττουν σκύβοντας το κέρδος των δικών τους πτωμάτων…» (Οδυσσέα Ελύτη,
«Άξιον εστί», Ανάγνωσμα Έκτο, «Προφητικόν».