ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Το τηλέφωνο

Ο λόγος στους αναγνώστες Ο Χρ. Αποστολόπουλος, Αμπελακίων 13,
Αμπελόκηποι, γράφει:

«Μια φορά κι έναν καιρό ήταν το τηλέφωνο. Μια θαυματουργή συσκευή πάνω στο
τραπέζι, που άνοιγε καινούργιους δρόμους στις ζωές μας: Με λίγες κινήσεις στο
καντράν είχαμε στο αυτί μας τις φωνές των αγαπημένων μας προσώπων που
βρίσκονταν πολύ μακριά από εμάς ή λόγοι σημαντικοί δεν μας επέτρεπαν να τους
δούμε. Μέρες και νύχτες οι ανάγκες μας είχαν πια έναν άμεσο αποδέκτη: στην
Αστυνομία, στην Πυροσβεστική ή στον γιατρό που χρειαζόμασταν, στον μακρινό
συγγενή, στον ξεχασμένο φίλο. Όλοι όσοι υπήρξαμε παιδιά θυμόμαστε τη φάρσα που
σκαρώσαμε στην κοπέλα που μας άρεσε ή στον κακότροπο καθηγητή μας. Κι όσοι
όμως κακοξυπνήσαμε από έναν ενοχλητικό που μας κατέβασε το ακουστικό, ίσως
πετύχαμε κάποτε και κάποιον άγνωστο που μας άνοιξε την καρδιά του και μας
εκμυστηρεύτηκε τη μεγάλη μοναξιά του ­ δεν αποκλείεται να βρεθήκαμε κι εμείς
μόνοι και μελαγχολικοί πάνω από ένα τηλέφωνο που κανείς δεν ενοχλούσε και να
θελήσαμε να σχηματίσουμε κάποιον άγνωστο αριθμό μόνο και μόνο για να ακούσουμε
μια ανθρώπινη φωνή.

Τις νύχτες τις απρόβλεπτες και πλανεύτρες, όταν η σιωπή έπεφτε στο υπόλοιπο
σπίτι, ανταλλάσσαμε τον ύπνο μας με μια δυο ώρες μυστικής συνομιλίας με τον
κρυφό μας σύντροφο, εκείνον που οι κοινωνικές συμβάσεις και ο περιορισμένος
χρόνος της καθημερινότητας εμπόδιζαν να βλέπουμε όσο συχνά θα θέλαμε. Στο
τηλέφωνο αναλύαμε επί ώρες τις δύσκολες ασκήσεις με τη συμμαθήτριά μας, στο
τηλέφωνο τής ξομολογηθήκαμε τον καημό μας, στο τηλέφωνο τής ζητήσαμε το πρώτο
ραντεβού. Αμέτρητες φιλίες που η αχανής μεγαλούπολη θα έθαβε κάτω από το βάρος
του τσιμέντου και των αποστάσεων σώθηκαν χάρη στα σωτήρια ντριν της παλιάς
μαύρης συσκευής, χάρη στα ιδρωμένα αυτιά μιας μακρόσυρτης συνομιλίας που
έσπαγε τον τοίχο της σιωπής, χάρη στο μήνυμα που έλεγε: “Υπάρχω. Δεν σε ξέχασα”.

Ένας ολόκληρος κόσμος, εμείς όλοι μας, οι ανώνυμοι διασκορπισμένοι στις
ζούγκλες των μεγαλουπόλεων και οι επώνυμοι εγκλωβισμένοι στις μικρές κοινωνίες
ζούσαμε τόσα χρόνια με αυτήν τη μικρή βεβαιότητα, αυτήν τη μεγάλη παρηγοριά:
Ότι με ένα ασήμαντο χρηματικό τίμημα η ψυχή μας είχε μια διέξοδο, κρυφή ή
φανερή, γνωστή ή άγνωστη, ότι μια γεμάτη ατζέντα τηλεφώνων ήταν μια σίγουρη
βάση επικοινωνίας.

Ήρθαν όμως άγριοι καιροί, εκσυγχρονιστικοί: τα λεξικά κατέγραψαν και επισήμως
τη λέξη “χρονοχρέωση”, οι κυβερνήσεις είδαν τους άμοιρους τηλεφωνητές ως μια
ακόμα ευκαιρία οικονομικής ενίσχυσης των χειμαζόμενων ΔΕΚΟ, νέες εικόνες και
συνήθειες πήραν θέση στη ζωή μας: τα “κουνιστά” της σωτηρίας και της
καταστροφής μας, η “αναγνώριση κλήσεων”, που καταργεί όχι μόνο την κακόβουλη
φάρσα αλλά και την απρόσμενη έκπληξη, σε λίγο καιρό ίσως έρθει και το
εικονοτηλέφωνο. Όλα πληρωμένα με τίμημα βαρύ και δυσανάλογο με την αξία και
την ουσία της επικοινωνίας. Μάλιστα, κύριοι, τα καταφέρατε: ο ΟΤΕ έγινε όπως
τον θέλατε, μια χρυσοτόκος όρνιθα που δικαιολογεί τους παχυλότατους μισθούς
των διευθυντάδων του. Το πνιγμένο παράπονο των αρρώστων και των ανήμπορων να
μετακινηθούν, οι στριγγλιές από τους οικογενειακούς καβγάδες για τους
φουσκωμένους λογαριασμούς, τα δάκρυα στα κρεβάτια των εφήβων και των γέρων που
θα νιώθουν βαριά στην ψυχή τους την ορφάνια της επικοινωνίας, ας σκοτίζουν
κάθε βράδυ τον ύπνο σας»