Απασχολεί ακόμη η υπόθεση Οτζαλάν

Η υπόθεση Οτζαλάν εξακολουθεί να απασχολεί, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, τους
αναγνώστες μας. Για το θέμα γράφουν σήμερα η κ. Δήμητρα Ζαφειροπούλου (από τα
Κρέστενα Ηλείας) ο κ. Φ. Δ. Ασημάκης δικηγόρος από την Αθήνα, ο κ. Α. Λεοντίου
από τη Νέα Ζηλανδία, ο κ. Δημήτρης Δημητρίου (συνταξιούχος Δημοσίου, από την
Αθήνα), ο κ. Δημ. Μαστροδήμος, ο κ. Βασ. Μπελεσιώτης (από τη Αθήνα) και ο κ.
Αθαν. Μοσχόπουλος (συνθέτης, από την Ολλανδία).

Η κ. Ζαφειροπούλου γράφει για τον Οτζαλάν:

«Θα ήθελα να μπορούσα να σώσω αυτόν τον άνθρωπο. Να ξεπλύνω κάθε ντροπή και να
εξαφανίσω κάθε αμφιβολία.

Δεν μπορώ να ασχολούμαι με την ΟΝΕ. Δεν μπορώ να φανταστώ να γίνεται ο
εφιάλτης κάθε πολίτη, από τη στιγμή που τα ιδεώδη έχουν εξαφανιστεί. Θέλω ένα
ισχυρό κράτος, που να εμπνέει σιγουριά και αυτοπεποίθηση στον λαό του. Κάτι
σαν την Αθήνα στα χρόνια του ισχυρού Περικλή. Όλοι είχαν έναν κοινό στόχο.

Τη διάσωση του μεγαλείου της δημοκρατικής πόλης ως καταστατικού χάρτη του
καλύτερου πολιτεύματος. Θέλω κάθε δύναμη που εσωκλείει μέσα της η χώρα αυτή να
είναι ισχυρή και έτοιμη για κάθε δοκιμασία. Πάνω απ’ όλα όμως ανθρώπινη».

Η υπόθεση Οτζαλάν απασχολεί τον κ. Φιλοκλή Δ. Ασημάκη, δικηγόρο, από την
Αθήνα, και τον κ. Α. Λεοντίου, από τη Νέα Ζηλανδία.

* Ο κ. Ασημάκης παρατηρεί ότι ο Πρωθυπουργός θα έπρεπε να εξηγηθεί καθαρά από
την αρχή και σημειώνει:

«Διετάχθησαν ανακρίσεις και παρα-ανακρίσεις και αντί να ασχολούμεθα, από τότε,
λαός και κυβέρνησις με τα προβλήματα της χώρας, εσωτερικά και εξωτερικά,
συζητούμε όλοι και Βουλή και Τύπος, για το πώς θα διαπιστωθή η αλήθεια (SIC)
με αποτέλεσμα να κινδυνεύη να μεταβληθή ο τόπος σε “ένα απέραντον
δικαστήριον”, όπως θα έλεγε ίσως σήμερα ο πάλαι ποτέ Κωνσταντίνος Καραμανλής.

Το ευχολόγιον του κ. Σημίτη περί δικαίας δίκης ήτο για το θεαθήναι. Ο κ.
Πρωθυπουργός γνωρίζει ότι “κανονική δίκη” δεν ημπορεί να γίνη, αφού θα έβγαζε
τα “άπλυτα” της καταπιέσεως των Κούρδων και άλλων μειονοτικών εθνοτήτων της
Τουρκίας εις το διεθνές προσκήνιον.

Αλλά και κλειστή δίκη δεν συμφέρει τελικά εις την τουρκικήν κυβέρνησιν να
γίνη, αφού αι διεθνείς παρεμβάσεις, ως επιτέλους, διαφαίνονται ­ ιδία των
ευρωπαϊκών χωρών είναι έντονοι και ασφαλώς θα είναι περισσότεραι εις το
μέλλον.

Έτσι η φυσική εξόντωσις του Οτζαλάν θα πρέπει μάλλον, δυστυχώς, να αναμένεται…».

* Ο κ. Α. Λεοντίου αναφέρει ότι η κυβέρνηση είχε να αντιμετωπίσει
αντικειμενικές δυσκολίες στο πρόβλημα:

«Κανείς δεν πρέπει να παραδεχθεί, ούτε να σκεφθεί καν, ότι η τόσο μικρή Ελλάς
θα μπορούσε να προβεί σε μια τέτοια μεγάλη προδοσία.

Εννέα χώρες, και μεταξύ αυτών ορισμένες μεγαλύτερες και ισχυρότερες της
Ελλάδος, έκλεισαν τις πόρτες στον Οτζαλάν, τι έπρεπε λοιπόν η μικρή Ελλάδα να
κάμει δεδομένου ότι η Τουρκία περιμένει κάποια αφορμή για θερμό επεισόδιο
εναντίον της;».

* Ο κ. Δημητρίου σημειώνει: «Συμπαράσταση στους Κούρδους, ναι. Αλλά πριν και
πάνω απ’ όλα, συμπαράσταση στην πατρίδα μας». Με αφορμή τις δηλώσεις Ντιλάν, ο
κ. Μαστροδήμος παρατηρεί από την πλευρά του: «Τι παραπάνω είπε από τους
ΕΥΠατζήδες; Δεν άκουσε ο κ. Θεοδωράκης τόσους και τόσους που κατήγγειλαν ότι η
κυβέρνηση κατέδωσε και παρέδωσε τον Οτζαλάν στους βασανιστές;». Ο κ.
Μπελεσιώτης αναφέρει ότι η υπόθεση Οτζαλάν μπορεί να προκαλέσει ανάφλεξη σε
όλα τα Βαλκάνια.

* Τέλος, ο κ. Αθανάσιος Μοσχόπουλος, συνθέτης και τραγουδιστής από την
Ολλανδία, επισημαίνει ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν παρέδωσε τον Οτζαλάν στους
Τούρκους, τονίζοντας ότι: «Σ’ αυτή την ιστορία δεν υπήρξαν προδότες».