ΜΑΤΙΕΣ Μια πρόταση

Από «ΤΑ ΝΕΑ» της Παρασκευής, ο Γιώργος Σκούρτης έκανε την εξής πρόταση: «Να
προσφέρουμε όλοι οι στιχουργοί, συνθέτες, τραγουδιστές (μακάρι να μπούνε και
οι εταιρείες μέσα) από 2 τραγούδια έκαστος, για δύο ή περισσότερα χρόνια. Τα
πνευματικά δικαιώματα αυτών των τραγουδιών να δίνονται για την οικονομική
συμπαράσταση όσων ανά τον κόσμο την έχουν ανάγκη. Μπορεί να μαζευτούν
δικαιώματα από 1.000 ή 2.000 τραγούδια! Ξέρετε για τι ποσά μιλάμε; Μιλάμε για
τόσο μεγάλα ποσά, που καμιά συναυλία “αφιλοκερδώς” δεν μπορεί να συγκεντρώσει».

Ωραία πρόταση-πρόκληση. Τη δέχομαι. Και πιστεύω ότι θα τη δεχτούν και πολλοί
άλλοι «άνθρωποι του τραγουδιού». Αλλά οι τραγουδιστές, εκτός από τις «φίρμες»,
δεν έχουν δικαιώματα. Γι’ αυτό και τη συμπληρώνω: όλοι οι τραγουδιστές,
«μικροί» – «μεγάλοι», να δώσουν από δύο μεροκάματά τους, όχι παραπάνω, για το,
ας το πούμε έτσι, «ταμείο αλληλεγγύης». Και προτείνω, επίσης, ένα τμήμα αυτών
των χρημάτων να μοιραστεί στους Πόντιους αδελφούς μας, που ήλθαν στην Ελλάδα,
από την πρώην Σ. Ένωση, εδώ και κάμποσα χρόνια και εξακολουθούν να βρίσκονται
«πεταμένοι, στου δρόμου την άκρη».

Το ζήτημα των Ποντίων το σκέφτηκα ιδιαίτερα, τη μέρα της συναυλίας στο
Σύνταγμα. Είπα, «μπράβο! Με τη συναυλία, και την αλληλεγγύη μας θα δείξουμε
στους Κούρδους και χρήματα θα τους δώσουμε. Καλό δεν θα ήταν, όμως, να γίνει
μια παρόμοια εκδήλωση και για τους Πόντιους, που όλοι τούς έχουμε ξεχάσει; Πώς
συνέβη και δεν ευαισθητοποιήθηκε κανείς, τόσα χρόνια, βλέποντας έναν ολόκληρο
κόσμο, που η ψυχή του είναι ελληνική, να ξεπουλάει, κυνηγημένος από την
Αστυνομία, τα υπάρχοντά του, για ένα κομμάτι ψωμί;».

Γυρίζω την πρόταση του Σκούρτη στο μυαλό μου κι όλο και πιο πολύ μου αρέσει.
Φοβάμαι, όμως, ότι θα υπάρξουν και αντιρρήσεις. Θα πουν, δηλαδή, κάποιοι
συνθέτες, κάποιοι τραγουδιστές: «γιατί, σ’ αυτό το “ταμείο αλληλεγγύης”, να μη
συνεισφέρουν και όλοι οι άλλοι Έλληνες πολίτες, με ένα – δυο μεροκάματα ο
καθένας; Οι καλλιτέχνες, άσχετα απ’ το αν κάνουν μια δουλειά που φωτίζεται από
χιλιάδες προβολείς, εργαζόμενοι είναι. Όπως οι καθηγητές, οι μουσικοί, οι
μηχανικοί, οι υπάλληλοι, οι δημοσιογράφοι κ.λπ. Γιατί, επομένως, μόνον οι
καλλιτέχνες να βάλουν το χέρι στην τσέπη;».

Έχω απάντηση: γιατί οι καλλιτέχνες, οι πραγματικοί καλλιτέχνες, δεν είναι
μόνον εργαζόμενοι, σκέτα εργαζόμενοι. Έχουν μέσα τους φωτιά. Και αυτό το
δείχνουν, σε κάθε ευκαιρία. Και πρέπει να το δείχνουν. Γιατί είναι δημοφιλείς.
Απασχολούν τον κόσμο. Και γίνονται παράδειγμα για μίμηση.