ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Στου Ζωγράφου

Ο λόγος στους αναγνώστες: Η Αικ. Κωνσταντοπούλου, Σόλωνος 47, Αθήνα, γράφει:

«Κατοικώ στο Δήμο Ζωγράφου από το 1964. Εδώ γεννήθηκα, εδώ πήγα σχολείο, εδώ
δημιούργησα τις πιο ζεστές φιλικές μου σχέσεις, εδώ στο Κοιμητήριο αναπαύεται
τα δύο τελευταία χρόνια ο πατέρας μου. Αγαπάω ιδιαίτερα τη γειτονιά μου και
δεν σκοπεύω να μετακομίσω στα δήθεν “ανθρώπινα” βόρεια προάστια. Την αγαπάω
γιατί εξακολουθεί να έχει τη μυρωδιά γειτονιάς (έστω και με λίγο καυσαέριο
παραπάνω), γιατί είναι σε απόσταση αναπνοής από το κέντρο, γιατί είναι κοντά
σε έναν από τους τελευταίους εν δυνάμει πνεύμονες του Λεκανοπεδίου, γιατί
βρίσκω περίπτερο και φαρμακείο σε κάθε γωνιά. Παλιότερα η γειτονιά μας ήταν
από τις ομορφότερες, φοίνικες στόλιζαν τους κήπους των μονοκατοικιών κατά
μήκος της Λ. Παπάγου. (Κάποιοι σε πείσμα της αντιπαροχής εξακολουθούν να
ανασαίνουν ανάμεσα σε ακαλαίσθητες πολυκατοικίες). Αλλά… Τα τελευταία χρόνια
όλοι οι Ζωγραφιώτες παραπονούμαστε και όχι άδικα. Τα προβλήματα πολλά (το
παρκάρισμα είναι όνειρο απατηλό για τους μη κατέχοντες θέση στάθμευσης στην
πολυκατοικία τους) και διαρκώς προστίθενται καινούρια. Ένα όμως από αυτά κάνει
τον κάθε μέρα βίο μας αβίωτο. Το συγκοινωνιακό. Η Λ. Παπάγου ­ η βασική
αρτηρία του Δήμου ­ και στη συνέχεια η Παπαδιαμαντοπούλου μέχρι και το ύψος
της Β. Σοφίας είναι καθημερινά αδιάβατες με τα παρκαρισμένα και
διπλοπαρκαρισμένα αυτοκίνητα. Κατεβαίνω κάθε μέρα στο κέντρο με το λεωφορείο
και αυτή η διαδρομή των 15 το πολύ λεπτών μετατρέπεται σε κόλαση 45 λεπτών
στην καλύτερη περίπτωση. Κάθε μέρα μέσα στο λεωφορείο ­ άθλιες σκηνές ­
επιβάτες και οδηγός μετατρεπόμαστε σε ημιάγριους, καθώς όρθιοι και κολλημένοι
σαν σαρδέλες εκτοξεύουμε ο ένας στον άλλον βρισιές και κατηγόριες. Και οι δύο
πλευρές έχουν δίκιο. Ο κόσμος, περιμένοντας στις στάσεις για να πάει στη
δουλειά του, αγανακτεί γιατί τα δρομολόγια των λεωφορείων δεν τηρούνται, αφού
απορρυθμίζονται καθημερινά, τα πορτοφόλια κάνουν φτερά, οι οδηγοί αναγκάζονται
να σταματούν το λεωφορείο και να κατεβαίνουν για να δουν αν χωράει να περάσουν
χωρίς να γδάρουν το διπλοπαρκαρισμένο αυτοκίνητο και είναι απορίας άξιον πώς
τα καταφέρνουν να περνούν από τις συμπληγάδες. Και όλοι δίκαια αναρωτιόμαστε
πού είναι και κυρίως τι κάνουν οι αρμόδιοι. Όλοι οι αρμόδιοι (Κεντρική
Διοίκηση, ΔΕΚΟ, Δήμοι) που μας υπόσχονται εδώ και χρόνια ένα ανθρώπινο επίπεδο
ζωής, που όταν διαμαρτυρόμαστε μας στέλνουν από τον Άννα στον Καϊάφα, που μας
έχουν κάνει να πιστεύουμε, δυστυχώς, ότι ζούμε σε ένα Κράτος όπου ο πολίτης
δεν προστατεύεται, αλλά βάλλεται καθημερινά από την κακή διαχείριση εξουσίας.
Ζητούμε το αυτονόητο: Ανθρώπινη την κάθε μέρα μας».