ΜΑΤΙΕΣ Αδελφομοίρια

ΥΠΑΡΧΕΙ μια λέξη, που χρησιμοποιείται πολύ στην Κρήτη, αλλά δεν τη βρήκα στα
λεξικά του Μπαμπινιώτη, του Βοσταντζόγλου, του Κριαρά, του Δορμπαράκη και των
Τεγόπουλου – Φυτράκη. Τη βρήκα, μόνο στο λεξικό του Δημητράκου. (Που,
σημειωτέον, έχει εκδοθεί πριν από μισό, ακριβώς, αιώνα!). Πρόκειται για τη
λέξη αδελφομοίρι. Που σημαίνει μοιρασιά, ανάμεσα σε αδέλφια, της πατρικής
κ.λπ. περιουσίας.

Όταν μοιράζονται τ’ αδέλφια την οικογενειακή περιουσία, συχνότατα, γίνονται
μεγάλοι τσακωμοί. «Εγώ θα πάρω το τάδε κτήμα!», αξιώνει ο μεγάλος αδελφός. «Σε
γελάσανε! Αυτό το κτήμα ανήκει σε μένα!», αγριεύει ο μικρός. Κι έτσι, αρχίζει
ο καβγάς, που, μερικές φορές, καταλήγει στα δικαστήρια. Στις περιπτώσεις
τέτοιων καβγάδων, που αναστατώνουν τη γειτονιά, λένε οι γείτονες: «τ’ αδέλφια,
ο Μανώλης κι ο Λευτέρης, είναι στα μαχαίρια. Έχουν αδελφομοίρια…».

Μου ήρθαν στο νου, όλ’ αυτά, γιατί εδώ και δεκαπέντε μέρες, γράφονται και
λέγονται πάρα πολλά, για τα «μίση και πάθη μιας δυναστείας» ­ τίτλος του
«Βήματος» της περασμένης Κυριακής ­ η οποία ουδέποτε έχει απασχολήσει την
κοινή γνώμη αρνητικά. Αντίθετα, έχει συνδέσει τ’ όνομά της, με έργα καλά. Που
αφορούν τον καθένα μας, αφού συνδέονται με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, την
ανάθεση των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 στην Ελλάδα, τη διαφώτιση της διεθνούς
κοινής γνώμης πάνω στο εθνικό θέμα της Μακεδονίας κ.λπ.

Τρία τα πρόσωπα του «δράματος». Ο πατέρας και οι δυο γιοι του. Που ο ένας
κατηγορεί τον άλλο, δημόσια, για «αδηφάγο διάθεση», «κακοδιαχείριση της
περιουσίας», «αλόγιστα δάνεια», «μεταμφίεση και εξαφανίσεις εταιρειών»,
«κατάργηση, παράνομα, του δικαιώματός του, να δεσμεύει εταιρείες και
λογαριασμούς με την υπογραφή του» και πολλά άλλα.

Θα μου πείτε: «και τι σε κόφτει εσένα, για τους τσακωμούς των μελών μιας
οικογένειας μεγιστάνων του πλούτου;». Μα, το είπα και πιο πάνω: η οικογένεια
αυτή, είναι ελληνική. Και έχει προσφέρει ­ και προσφέρει ­ σημαντικές
υπηρεσίες στο έθνος. Με θλίβει, λοιπόν, το γεγονός, ότι «έχει αδελφομοίρια».

Δεν γνωρίζω τον πατέρα. Δεν γνωρίζω τους γιους. Θα ‘θελα, όμως, να θυμίσω και
στους τρεις, τον λόγο του Ιησού: «Πάσα πόλις μεριζομένη εαυτής μεμέρισθαι».
Αλλά και του Ιερεμία: «πάντες οι εχθροί μου ήκουσαν τα κακά μου και εχάρησαν».
Αλήθεια, πόσο πιο ωραία θα ήταν τα πράγματα, αν, ύστερα από αμοιβαίες
υποχωρήσεις, ξαναγύριζαν στην οικογένεια η ομόνοια και η αγάπη…