ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Ευρώ: να η ευκαιρία

Το ενιαίο νόμισμα που γεννάται σήμερα στην Ευρώπη ασφαλώς και ανοίγει μια νέα
εποχή για την οικονομία και τους λαούς της Γηραιάς Ηπείρου. Το νόμισμα δεν
είναι απλώς ένα μέσον ανταλλαγών, είναι η έκφραση, η ανώτατη μάλιστα, του
εθνικού χαρακτήρα της οικονομίας.

Οσο ανοικτή και αν είναι η οικονομία μιας χώρας, σε όσες ζώνες τελωνειακές και
ελευθέρων ανταλλαγών και αν συμμετέχει, εφόσον έχει δικό της νόμισμα, ορθώνει
εκ των πραγμάτων σύνορα στην ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων, προϊόντων και
ανθρώπων. Σήμερα, λοιπόν, με τη δημιουργία του ευρώ καταργούνται και τα
τελευταία οικονομικά σύνορα και στις 11 χώρες που μετέχουν στο ευρώ, υπάρχει
μια και μοναδική αγορά και οικονομία. Ακριβώς γι’ αυτό όλοι μιλάνε για μια νέα
εποχή στην ιστορία της Ευρώπης.

Η Ελλάδα δεν ευτύχησε να είναι μεταξύ των 11 χωρών που δημιουργούν το ευρώ,
όμως η δραχμή συνδέεται εκ των πραγμάτων με το νέο νόμισμα, αφού μαζί με τη
δανική κορόνα συμμετέχει στον Μηχανισμό Συναλλαγματικών Ισοτιμιών Νο 2, και
συνεπώς θα πρέπει να έχει σημείο αναφοράς το ευρώ έναντι του οποίου η
συναλλαγματική της ισοτιμία θα διακυμαίνεται στα στενά όρια της ζώνης ±2%.
Βεβαίως, ο ΜΣΙ επιτρέπει διακύμανση ±15%, πλην όμως για να εκπληρώσουμε το
κριτήριο του Μάαστριχτ της συναλλαγματικής σταθερότητας θα πρέπει να κινηθεί
το νόμισμά μας στη στενή ζώνη του ±2%. Όπως εκτιμάται, η ισοτιμία της δραχμής
με το ευρώ (στη σημερινή Σύνοδο του ECOFIN που θα προσδιορίσει τις ισοτιμίες
του ευρώ με τα εθνικά νομίσματα θα μετέχει και ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας
και Οικονομικών κ. Γιάννος Παπαντωνίου) θα είναι περίπου 329-330 δρχ., όση
περίπου και με το ECU. Βεβαίως, κεντρική ισοτιμία θα παραμείνει αυτή που
ορίσθηκε με την υποτίμηση της δραχμής στις 14 Μαρτίου, δηλαδή 1 ευρώ=357 δρχ.
και προς την ισοτιμία αυτή θα συγκλίνει το εθνικό μας νόμισμα με ανάλογη
βραδεία διολίσθηση από τα μέσα του 2000, δεδομένου ότι η ένταξή μας στην ΟΝΕ
θα ισχύει από 1.1.2001.

Φυσικά τα οφέλη από τη δημιουργία του ενιαίου νομίσματος θα αρχίσει να τα
δρέπει η οικονομία μας από αύριο, καθώς όλοι οι Έλληνες, τουλάχιστον αυτοί που
έχουν τα οικονομικά μέσα, θα μπορούν να δανείζονται σε ευρώ με τα χαμηλά
επιτόκια του 4-5% και επίσης θα έχουν πρόσβαση σε αγορές χρηματοοικονομικών
προϊόντων και μετοχών της ζώνης του ευρώ. Οι επενδυτικοί ορίζοντες ανοίγουν
και μάλιστα μέσα σε συνθήκες ασφάλειας, γιατί η ζώνη του ευρώ θα είναι ίσως η
πιο σταθερή νομισματική περιοχή του κόσμου. Όπως χαρακτηριστικά τόνιζε στην
τελευταία συζήτηση στη Βουλή ο Πρωθυπουργός κ. Κώστας Σημίτης: «Ο Έλληνας
πολίτης σύντομα θα γίνει κάτοχος ενός διεθνούς νομίσματος, το οποίο θα το
χαρακτηρίζει σταθερότητα και εμπιστοσύνη, σε πολύ ισχυρότερη έκταση απ’ ό,τι η
δραχμή. Οι αποταμιεύσεις του θα είναι εξασφαλισμένες ως προς την αξία τους».

Ενώ όμως τα οφέλη από τη σημερινή σύνδεση με το ευρώ και την ένταξη σε αυτό σε
δύο χρόνια είναι προφανή, από την άλλη πλευρά πρέπει να επισημανθεί ότι αυτά
ούτε αυτομάτως θα προκύψουν ούτε όλους τους Έλληνες θα αφορούν. Και φυσικά,
για τον Έλληνα μισθωτό με το ισχνό εισόδημα ή τον άνεργο με τις αβέβαιες
συνθήκες διαβίωσης δεν αποτελεί παρηγοριά ή ελπίδα ότι ο ευκατάστατος
συμπολίτης του θα έχει τώρα την ευχέρεια να συγκρίνει τις ευρωπαϊκές μετοχές
σε ευρώ για να επιλέγει τις πιο αποδοτικές.

Η πείρα από τις πολυεθνικές οικονομικές ενώσεις έχει αποδείξει ότι δεν
καταργούν αυτόματα τις εισοδηματικές ή άλλες οικονομικές διαφορές και
συμβαίνει με αυτές ό,τι και με την οικονομία της ίδιας χώρας όπου υπάρχουν
περιοχές ευημερούσες και περιοχές υπανάπτυκτες.

Συνεπώς, το ευρώ απλώς δίνει τις ευκαιρίες και από εκεί και πέρα είναι στα
χέρια των κυβερνήσεων και προπαντός της δικής μας να τις αξιοποιήσουν για
ταχύτερη ανάπτυξη και βελτίωση εισοδημάτων.

Ακριβώς, για τους λόγους αυτούς, ενώ πολλοί πολιτικοί και οικονομολόγοι στην
Ευρώπη χαρακτηρίζουν ως θετικές αυτές τις κοσμοϊστορικές εξελίξεις με το
ενιαίο νόμισμα, από την άλλη πλευρά δεν κρύβουν τους φόβους τους ότι εάν
μείνουμε μόνο στη νομισματική σταθερότητα και δεν προχωρήσουμε τολμηρά στον
δρόμο της ανάπτυξης, τότε οι περιφερειακές ανισότητες θα ενταθούν και τα 20
εκατομμύρια άνεργοι θα παραμείνουν το κοινωνικό στίγμα καταδίκης της Ευρώπης.