Μέσα μου ξέρω ότι είμαι αθώος

Είχε το ίδιο αμήχανο χαμόγελο, την ίδια νευρικότητα αλλά και την ίδια
πειστική διάθεση εξομολόγησης, όπως τότε, πριν από πέντε χρόνια, όταν τον είχα
πρωτοσυναντήσει στα γραφεία της Ασφάλειας, λίγες ώρες αφ’ ότου, τούτος ο
«μικρός θεός» ή ο «κατά παραγγελία δολοφόνος» όπως τον χαρακτήρισαν, είχε
εκτελέσει την επιθυμία της φίλης του οδοντιάτρου Γιόλας Βαγενά και την είχε
πυροβολήσει ύστερα από αρκετές πρόβες θανάτου…

Ματθαίος Μονσελάς. Δεν μπορεί ακόμα και σήμερα να περιγράψει τι έγινε

Ο ΜΑΤΘΑΙΟΣ Μονσελάς, 43 χρόνων σήμερα, που χθες το απόγευμα αποφυλακίσθηκε με
περιοριστικούς όρους, συνεχίζει να επαναλαμβάνει πως είναι ένας καθημερινός
άνθρωπος και πως μέσα του ξέρει ότι είναι αθώος. Τι κι αν εκείνο το βράδυ στις
11 Ιανουαρίου του 1994 πέρασε στα αστυνομικά χρονικά ως μοναδική περίπτωση
δολοφόνου που σκότωσε το θύμα, τη φίλη του, ύστερα από σχεδιασμό της ίδιας και
με μοναδικό κίνητρο να της κάνει αυτή τη χάρη.

Μια ώρα μετά την αποφυλάκισή του χθες το απόγευμα, έχει βρει καταφύγιο από
τους δημοσιογράφους στο γραφείο του δικηγόρου του Φραγκίσκου Ραγκούση στο Κολωνάκι.

­ Με την ψύχραιμη ματιά σου σήμερα, ποια είναι η θέση σου για ό,τι
συνέβη εκείνο το μοιραίο βράδυ; Ήταν η συναισθηματική
φόρτιση της στιγμής, ήταν η πειθώ της Γιόλας;

­ Την πειθώ της Γιόλας δεν την κατάλαβα. Ήταν όλη αυτή η φόρτιση, η ψυχολογία
της στιγμής και ειλικρινά και τώρα δεν γνωρίζω τίποτα για εκείνη τη στιγμή που
έγινε η… πράξη. Απλά γνωρίζω πάρα πολύ καλά πως έγινε μια πράξη. Νιώθω μια
παράξενη ενοχή, αλλά δεν μπορώ να περιγράψω τι ακριβώς έγινε και πώς έγινε.
Ήταν ένας άλλος Μάνθος εκείνο το βράδυ που ενήργησε κάτω από το βάρος κάποιων
πολύ ειδικών συναισθημάτων και αν θέλεις κάτω από το αφόρητο βάρος του οίκτου.
Χωρίς όμως να υπάρχει καμιά απολύτως πρόθεση.

­ Και οι πρόβες θανάτου που κάνατε τις προηγούμενες νύχτες;

­ Τις πρόβες τις έκαναν και άλλοι… Εγώ απλά έτυχε να πηγαίνω βόλτες με τη
Γιόλα με το αυτοκίνητό της… Όμως την ίδια περίοδο πίεζε και κάποιον άλλον να
το κάνει. Σε άλλους τρεις είχε πει να κάνουν το ίδιο. Υπάρχει ένας υδραυλικός,
ένας μπογιατζής και πόσοι άλλοι ίσως, που δεν ξέρουμε. Αυτοί οι άνθρωποι όταν
πληροφορήθηκαν τα γεγονότα με μένα, ήρθαν με τη θέλησή τους στην Ασφάλεια και
κατέθεσαν. Και ήταν και οικογενειάρχες. Εγώ είχα μια φρέσκια σχέση ­ δεν ήταν
δυνατόν να έλεγα τα μυστικά της Γιόλας…

­ Ο υπόλοιπος κόσμος, οι συγκρατούμενοί σου στις φυλακές απ’
όπου πέρασες, πώς σε αντιμετώπισαν;

­ Παράξενα, περίεργα… Σαν ένα περίεργο ον. Δεν μπορούσαν να φαντασθούν πως
κάποιος μπορεί ν’ αφαιρέσει μια ζωή με το δικό του σκεπτικό, ότι κάνει
ευθανασία. Δεν έχω παραδεχθεί ποτέ ότι σκότωσα εν γνώσει μου. Μπορεί να έγινε
αυτό που έγινε, αλλά εγώ ξέρω πολύ καλά το συναίσθημά μου. Αν ήμουν λογικός,
συνειδητός εκείνη τη στιγμή, δεν θα το έκανα. Με τίποτα δεν νιώθω δολοφόνος.

«ΝΑ ΖΗΣΩ ΣΤΗΝ ΑΦΑΝΕΙΑ…»

Εκτός φυλακής, από χθες, ο Μονσελάς

­ Ποιο είναι αυτό που θέλεις να κάνεις στην ελεύθερη, πλέον,
ζωή σου;

­ Απλά πράγματα. Να δουλέψω, να βρω ένα σπίτι να ησυχάσω. Για δουλειά έχω
διάφορες προτάσεις, θα διαλέξω αυτή που με συμφέρει καλύτερα και θ’ αποφασίσω.
Κατά πάσα πιθανότητα θα δουλέψω ταξί, τώρα στην αρχή και αργότερα, ίσως, σε
κάποιο μεγάλο πάρκινγκ στη Λ. Αλεξάνδρας.

­ Πώς ήταν σήμερα η αποφυλάκισή σου;

­ Έμοιαζε περισσότερο με… απόδραση παρά με αποφυλάκιση. Παρ’ όλο ότι έχω
προβλήματα με τη μέση μου, αναγκάστηκα να πηδήσω πάνω από ένα ξύλο και ν’
αρχίσω να τρέχω σαν τρελός για να ξεφύγω από τους δημοσιογράφους. Λίγο
παρακάτω από τις φυλακές με περίμενε, όπως είχαμε συνεννοηθεί, ένας γνωστός με
το αυτοκίνητό του και ξέφυγα…

­ Είπες Μάνθο πως θα δουλέψεις ταξί. Δεν σε απασχολεί που κάποιοι
πελάτες θα σε αναγνωρίσουν και θα σε ρωτάνε «εσύ δεν είσαι ο Μονσελάς
που σκότωσες την κοπέλα…»;

­ Όχι δεν θα με πειράζει. Πρέπει να επιβιώσω. Θα πρέπει να δουλέψω για να ζήσω
κι ούτε μπορώ να κρύβομαι. Θέλω εδώ να πω κάτι δικό μου. Θέλω να μιλήσω για
τον δικηγόρο μου τον Φραγκίσκο Ραγκούση ­ χθες βρισκόταν στην Αυστρία. Ο
Φραγκίσκος μού στάθηκε σαν πατέρας, δεν ήταν απλά ο δικηγόρος μου. Στάθηκε
δίπλα μου σε όλες τις δύσκολες στιγμές και ­ πίστεψέ με ­ ήσαν πολλές. Μου
στάθηκε περισσότερο και από τους κοντινούς συγγενείς μου…

­ Αν ένιωθες την ανάγκη να εξομολογηθείς, αυτή τη στιγμή ποιο θα ήταν αυτό
που θα ήθελες να πεις;

­ Ότι και ο Μονσελάς πρέπει να ζήσει. Να χαθεί στην ανωνυμία και να ζήσει όπως
ζουν όλοι οι άλλοι. Αν ήμουν ο ανώνυμος κρατούμενος που αποφυλακίσθηκε, ο
ληστής, ο βιαστής, ο έμπορος ναρκωτικών, δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα. Κι
όταν κάποιος αργότερα θα μάθαινε για το ποιόν μου, θα έλεγε έκπληκτος π.χ. «Μα
είναι δυνατόν ο κ. Νίκος να είναι τέτοιος που λέτε;». Γιατί το μόνο που θα
πρόσεχαν στον κ. Νίκο θα ήταν το καλοραμμένο ακριβό κουστούμι του, τα
λουστρίνια του, το λαμπερό χαμόγελό του. Εγώ δεν έχω ούτε ωραίο χαμόγελο, ούτε
λουστρίνι παπούτσι και ακριβό κουστούμι φοράω, αλλά δυστυχώς είμαι επώνυμος.

­ Εσύ γιατί πιστεύεις πως έγινες επώνυμος;

­ Ήταν το πρωτόγνωρο της υπόθεσης. Ήταν, όπως έμαθα, μοναδικό στα παγκόσμια
χρονικά. Μου έχουν κάνει πρόταση να γίνει κινηματογραφική ταινία. Όταν
προφυλακίστηκα έκαναν κάποια άτυχα σκετσάκια με την περίπτωσή μου. Άσχετα
πράγματα, χωρίς να μπουν στην ουσία της υπόθεσης…

­ Σκέφτεσαι να γράψεις κάποιο βιβλίο, ίσως;

­ Ως επίδοξος συγγραφέας, πρώην παρκαδόρος, παραπληροφορημένος και
παρασυρμένος ότι μπορώ να κάνω μια… συγγραφική επιτυχία, έγραψα κι εγώ κάτι
στις μέρες της φυλακής. Έγραψα 1.500 σελίδες. Απ’ αυτές τις 50 τις έβαλα
στο… μπλέντερ και τις έφαγα με γάλα και γιαούρτι, τις βρήκα και νόστιμες, σε
κάποιες στιγμές απόγνωσης και αγανάκτησης. Από τις υπόλοιπες καμιά 500αριά τις
έκαψα και όσες είχαν περισσέψει τις έκανα ένα δέμα και τις πέταξα στη θάλασσα
του Καϊάφα σε κάποια εκδρομή.

­ Γιατί, δεν σε ικανοποίησε το αποτέλεσμα;

­ Όχι, δεν ήταν αυτό. Λυπάμαι πραγματικά που αναγκάστηκα να το κάνω, όμως
εκείνες τις στιγμές ήμουν αγανακτισμένος. Δεκαοκτώ μήνες έψαχνα να βρω σπίτι
και όλοι, πάνω από 200 που τηλεφώνησα, με απέφευγαν. «Ξέρετε κ. Μονσελά θα
πρέπει πρώτα να γίνει η συνέλευση της πολυκατοικίας», μου έλεγαν. Επειδή ήμουν
ο Μονσελάς. Κι αυτό το πρόβλημα το έχουν όλοι οι επώνυμοι κρατούμενοι.
Αγανάκτησα τόσο πολύ, που σκέφθηκα ν’ αγοράσω ένα μεγάλο παλιό αυτοκίνητο και
ένα τροχόσπιτο να ζήσω όταν θα αποφυλακιζόμουν. Δεν μου έφθαναν όμως τα
χρήματα. Μέχρι που σκέφθηκα να κάνω λήξη της ποινής και ν’ αποφυλακιστώ το
2004… Βλέπετε, τώρα είμαι υποχρεωμένος να έχω μόνιμη κατοικία και να την
δηλώνω. Τώρα ένας καλός άνθρωπος μού παρεχώρησε το σπίτι του για να μείνω.