ΜΑΤΙΕΣ Οι Κούρδοι

ΟΣΟ ΜΠΟΪ τής λείπει… Μιλάω για τη φίλη μου τη Μαρία, που κάθε μέρα φορτώνει
το αυτοκίνητό της, ίσαμε πάνω, με πανταλόνια, πουκάμισα, σακάκια, καμπαρτίνες,
παλτά, παπούτσια, κάλτσες, μπουφάν και τρέχει στην πλατεία Κουμουνδούρου,
στους άστεγους Κούρδους, για να τους φωνάξει «να ‘μαι κι ήρθα, είμαι η Μαρία η
Πόντια, ο Άγιος Βασίλης σας και σας έχω φέρει του κόσμου τα πράγματα!…».

«Σήμερα, τι έχει ο μπαξές, “μεγάλη”;» τη ρωτάω. Και η «μεγάλη», η «τεράστια»,
η «κολοσσιαία», όπως την αποκαλώ, γελάει πονηρά και μου αποκρίνεται: «Και τι
δεν έχει ο μπαξές… Κουβέρτες, εν πρώτοις. Και παπλώματα. Και παλιά κιλίμια.
Και φλοκάτες. Και χαλιά. Και κουρελούδες… Είχαμε στο σπίτι δυο τρεις
κουβέρτες που περίσσευαν, μου έστειλαν μερικές και οι φίλες μου, η Σάντρα, η
Σμάρω και η Ελένη, και το αυτοκίνητο τίγκαρε! Ε, ρε, πανηγύρια που θα κάνουν
οι πρόσφυγες!…».

Την πρώτη μέρα που κουβάλησε ρούχα η «τεράστια» στην Κουμουνδούρου, παραλίγο
να βρει τον μπελά της: έτρεξαν καταπάνω της καμιά εικοσαριά Κούρδοι και στη
φούρια τους ν’ αρπάξουν το καλύτερο πανταλόνι ή σακάκι, την έριξαν κάτω! Τη
δεύτερη μέρα, τα ίδια! Την τρίτη, η «κολοσσιαία» πήρε τα μέτρα της: άφησε τον
μπόγο παράμερα, κοντά σε δύο σκηνές που είναι μακριά από τις άλλες, χωρίς να
την αντιληφθεί κανείς. Την τέταρτη μέρα, όμως, λίγο έλειψε να της βουτήξει τα
ρούχα ένας Έλληνας… παλιατζής, που παραμόνευε στη γωνία! Ευτυχώς, τον μπήραν
χαμπάρι οι πρόσφυγες και τον έτρεψαν εις φυγήν.

«Τώρα, η κατάσταση έχει ηρεμήσει», μου λέει. «Μπήκε κάποια τάξη. Ξεφορτώνω το
αυτοκίνητο στη γωνία και έρχονται οι Κούρδοι, σιγά-σιγά, παίρνουν τα πράγματα,
τα μεταφέρουν στο κέντρο της πλατείας και εκεί τα μοιράζουν, ανάλογα με τις
ανάγκες τους. Γράψε, όμως, σε παρακαλώ, τώρα που ‘ναι γιορτές, να συνεχιστεί η
αποστολή “εφοδίων”. Τα έχουν τόση ανάγκη οι καημένοι…».

Νομίζω πως δεν χρειάζεται να γράψω κάτι παραπάνω. Οι Αθηναίοι έχουν
συγκινηθεί. Και αφήνουν στην Κουμουνδούρου ό,τι τους περισσεύει. Και το ίδιο
θα κάνουν για πολύ καιρό ακόμη. Και υπάρχουν και ορισμένοι, όπως «ο θείος
Λεωνίδας», που δεν βοηθούσε μόνο τους Κούρδους, αλλά και τα φτωχά παιδιά των φαναριών.

Τι έκανε «ο θείος Λεωνίδας»; Σ’ ένα φανάρι της λεωφόρου Βουλιαγμένης έβλεπε,
επί μέρες, ένα κοριτσάκι 6-7 χρόνων, Αλβανάκι, που ζητιάνευε, με τα χεράκια
του κοκαλιασμένα από το κρύο. Το λυπήθηκε. Και κάποιο πρωί, πήγε και σκόρπισε
μπροστά του δύο κούκλες, μια μπάλα, ένα κουτί γλυκά και ένα ζευγάρι παπούτσια,
λουστρίνια! Και όταν είδε το κοριτσάκι να σκύβει με λαχτάρα στις κούκλες, τα
μάτια του γέμισαν δάκρυα…