ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Για τον Ματέι

Ο ΛΟΓΟΣ στους αναγνώστες.Ο Νάσος Θεοδωρίδης, Καμελιών 26, Π. Ψυχικό,
γράφει: «Επειδή πιστεύω ότι η αξία της ανθρώπινης ζωής ενός
οποιουδήποτε προσώπου, ακόμη και ενός δραπέτη, έχει πολύ πιο βαρύνουσα
σημασία από τη διασφάλιση της σύλληψής του και επειδή είμαι πεπεισμένος
ότι η ζωή των ομήρων είναι πιο σημαντική από την ενδεχόμενη απώλεια του
“κύρους” και της “τιμής” της Αστυνομίας, θα ήθελα να παρατηρήσω τα εξής:

Οι αστυνομικοί δεν έπρεπε να εισβάλουν στο σπίτι της οικογένειας
Γκινάκη και να ρισκάρουν με τόση επιπολαιότητα τη σωματική ακεραιότητα
των ομήρων του Σορίν Ματέι. Η νοοτροπία που επιβάλλουν το “αντριλίκι”
και ο “τσαμπουκάς” λειτούργησαν καταλυτικά: Δεν τους ενδιέφερε πλέον η
ύπαρξη πιθανότητας να θυσιαστούν ανθρώπινες ζωές, ακριβώς επειδή
ένιωθαν ότι είχαν ήδη “ανοιχτούς λογαριασμούς” με τον Ματέι λόγω της
προηγούμενης αποτυχίας τους. Είναι ενδεικτικό, εξάλλου, ότι ο αρραβωνιαστικός
της Αμαλίας Γκινάκη δήλωσε ότι ένιωθαν πιο ασφαλείς με τον Ματέι παρά με τους
αστυνομικούς, αφού είναι μαθηματικώς βέβαιο ότι εάν δεν γινόταν η αστυνομική
εισβολή, η Αμαλία δεν θα πάθαινε τίποτε. Μάλιστα, εάν αληθεύει το ότι η
Αστυνομία όντως πίστευε ότι ήταν ψεύτικη η χειροβομβίδα, θα μπορούσε να άφηνε
τον χρόνο να κυλήσει, ώστε να κουραστεί ο δραπέτης και να λήξει ομαλά η
ομηρεία και το δράμα της οικογένειας Γκινάκη. Όμως αυτό που ενδιέφερε την
Αστυνομία ήταν ­ απλά και μόνο ­ η πανηγυρική (και αιματηρή) σύλληψη του
Ελληνορουμάνου, προκειμένου να διασωθεί το “τρωθέν κύρος” της.

Επίσης, κανένας δεν διαμαρτυρήθηκε για το γεγονός ότι οι αστυνομικοί που
συνέλαβαν τον Ματέι τον χτυπούσαν με το πιστόλι στο πρόσωπο. Αυτό συμβαίνει
διότι σε μία κοινωνία συντηρητική και φοβισμένη, όπου προβάλλονται και
κυριαρχούν ψευτο-αξίες τύπου “Ράμπο” και “Κάλαχαν”, θεωρείται εντελώς
φυσιολογικός ο ξυλοδαρμός και η κακοποίηση κάθε κακοποιού από τα
αστυνομικά όργανα, πράγμα που σημαίνει μια βάρβαρη και άναρχη
αυτοδικία. Η ίδια αυταρχική αντίληψη οδήγησε τους γιατρούς (έστω και
υποσυνείδητα) να αντιμετωπίσουν τον τραυματισμένο κρατούμενο “τιμωρητικά”, και
όχι θεραπευτικά, παραδίδοντάς τον στο άθλιο και ακατάλληλο νοσοκομείο των
φυλακών Κορυδαλλού και μάλιστα σε κατάσταση νάρκωσης.

Είναι λυπηρό που μια μερίδα της κοινωνίας, αποδεικνύοντας περίτρανα το πόσο
βαθιά είναι τα σύνδρομα αντιδραστικότητας και ανελευθερίας που την
διακατέχουν, φθάνει στο σημείο να… κατηγορεί (!) την Αστυνομία επειδή δεν
σκότωσε αμέσως (!) τον τοξικοεξαρτημένο δραπέτη. Δυστυχώς, στην εποχή μας η
τρομολαγνεία και η υπέρμετρη εγκληματοφοβία (που διογκώνεται καταλλήλως από
“διψασμένα” για αίμα και τηλεθέαση ιδιωτικά ΜΜΕ) εξευτελίζουν την ανθρωπιά μας
και συχνά θυσιάζουν ανθρώπινες ζωές στο βωμό της “τήρησης της τάξης”.

Τέλος, όσον αφορά τα κανάλια, αρχίζει να υφαίνεται ο ιστός μίας ιδιότυπης
τηλεοπτικής δικτατορίας που αξιώνει με θράσος να διαμορφώνει τα
ίδια τα γεγονότα και όχι απλώς να τα παρουσιάζει. Δεν χωράει αμφιβολία ότι η
πολύωρη τηλεοπτική κάλυψη δεν ωφέλησε κανέναν, αλλά αντιθέτως
συνετέλεσε στην ολέθρια διάδοση ενός κλίματος πανικού και υστερίας μέσα στο
οποίο εκτυλίχθηκαν όλες οι σπασμωδικές και απαράδεκτες ενέργειες
των κρατικών παραγόντων».