ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Τραγουδιστές

Ο ΛΟΓΟΣ στους αναγνώστες. Η Π. Φωτοπούλου – Πετριόλι, Δραγούμη 3, Αθήνα,
γράφει: «Είμαι μια δασκάλα φωνητικής μουσικής και “παιδαγωγός” των παιδιών και
προσπαθώ να τους εμφυσήσω την αγάπη για τη μουσική και όλα τα όμορφα πράγματα
του κόσμου τούτου. Ακούω κάθε μέρα διάφορους τραγουδιστές να λένε διάφορα, σε
κάποιους που τους παίρνουν συνεντεύξεις. Όλοι τους, μοιάζουν μεταξύ τους!!! Η
κομπορρημοσύνη τους “σπάει τζάμια!”. Όλοι τραγουδάνε από… νήπια σχεδόν και
κανείς τους δεν αναφέρει κάποιον ταπεινό δασκαλάκο που τους έμαθε, αν μη τι
άλλο, πώς ν’ αναπνέουν σωστά, πώς να “στηρίζουν” αυτή τη φωνούλα που τους
χάρισε ο “καλός θεός”, πώς να προφέρουν σωστά (και όχι ψευδά). Κι ακόμα, πώς
να ερμηνεύουν. Ποτέ μα ποτέ δεν είπε κανείς τους, έχω πάρει μερικά μαθήματα
φωνητικής και ορθοφωνίας κ.λπ. Όλοι τους είναι παιδιά “διάσημων” τραγουδιστών
βέβαια κι ίσως ο διάσημος μπαμπάς τούς συμβουλεύει να μην το αναφέρουν γιατί
οι λαϊκοί τραγουδιστές… δεν έχουν ανάγκη από μαθήματα! Ξεχνάνε, όμως, όλοι
ότι από κακή χρήση των φωνητικών χορδών γίνονται οι “κάλοι στις χορδές” και
χίλια δυο άλλα κακά (λαρυγγίτιδες – πολύποδες – ύποπτες βραχνάδες κ.τ.λ.).
Αυτό βέβαια δείχνει και έλλειψη κουλτούρας ­ και παιδείας γενικά. Γιατί θα
ντραπεί ένας γιατρός να πει ότι είχε τον τάδε δάσκαλο ή δασκάλους; Ένας
ζωγράφος; Η δασκάλα μου (η κ. Βαρατάση στο Ωδείο Αθηνών που σπούδασα τραγούδι
­ κλασικό) έλεγε, ο τραγουδιστής πρέπει να ‘ χει τρία πράγματα απαραίτητα: 1ο
μυαλό ­ 2ο καρδιά ­ 3o φωνή! Μην φανταστείτε, αγαπητέ, ότι κάνω
παραπονάκια του “γλυκού νερού” γιατί δεν με αναφέρουν οι μαθητές μου (μερικοί
το έκαναν, π.χ. Σοφία Μιχαηλίδου, Άλκηστη Πρωτοψάλτη, Ελένη Βιτάλη κι ο
Μακεδόνας, το χρυσό αυτό παιδί). Απλά κάνω διαπιστώσεις, και η κάποια πικρία
μου έγκειται στο πόσο λίγο τα νιάτα (τα τόσο αξιόλογα κατά τ’ άλλα)
αναγνωρίζουν ότι κι άλλοι άνθρωποι ­ εκτός του μπαμπά τους ­ τους έχουν
βοηθήσει, ότι τα ίδια ζήτησαν τη βοήθειά τους».