Αντίλογος για την αύξηση φόρων

ΑΡΘΡΟ του συμβούλου του Πρωθυπουργού Τάσου Γιαννίτση, σχετικά με τις
φορολογικές επιβαρύνσεις των μισθωτών, που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στα «ΝΕΑ»,
σχολιάζει ο αναγνώστης Λουκάς Χαρέμης, επί τιμή διευθυντής του υπουργείου
Οικονομικών (Αθήνα):

«Υποστηρίζει ο κ. σύμβουλος, μεταξύ των άλλων, ότι η αύξηση του φόρου που θα
πληρωθεί το 1998 από τους μισθωτούς και που διαμορφώνεται στο 27,3% είναι
λάθος, και τούτο γιατί η αύξηση αυτή δεν αποτελεί αύξηση φόρου αλλά κατάργηση
του παρασχεθέντος από την προηγούμενη κυβέρνηση προνομίου στους υψηλόμισθους
(εισοδήματα πάνω από 4,5 εκατ. ετησίως). Φαίνεται, κατά τον κ. Γιαννίτση, ότι
εισόδημα 4,5 εκατομμυρίων ετησίως και μηνιαίως 385.000 δραχμών είναι αρκετά
υψηλό και συνεπώς ως προνόμιο πρέπει να υπόκειται σε επαχθή φορολογία,
παραγνωρίζοντας το γεγονός ότι το ελάχιστο όριο συντήρησης μιας τετραμελούς
οικογένειας ανέρχεται μηνιαίως στο ποσό των 400.000 δραχμών.

Από την όλη οικονομία του δημοσιεύματος προκύπτει εμμέσως πλην σαφώς ότι οι
μισθωτοί και οι συνταξιούχοι συνεισφέρουν ισομερώς στα φορολογικά βάρη εν
σχέσει με τις λοιπές κατηγορίες των φορολογουμένων και κατ’ ακολουθίαν δεν
έχουν υποστεί μείωση του εισοδήματός τους, όταν είναι στατιστικά διαπιστωμένο
ότι κατά την τελευταία οκταετία (1990-1998) έχουν απολέσει 30% και πλέον του
εισοδήματός τους».

Και ο αναγνώστης μας καταλήγει: «Συμπερασματικά, η κατανομή των βαρών στη χώρα
μας ανάλογα με τη φοροδοτική ικανότητα είναι άδικη, αντικοινωνική και εν
πολλοίς αντιαναπτυξιακή, παραβιάζουσα σαφώς την αρχή της ισότητας της
φορολογικής θυσίας.

Η τακτική των μεγαλοστομιών και οι θορυβώδεις εξαγγελίες (πάταξη φοροδιαφυγής,
πρόγραμμα TAXIS, αλλαγή φορολογικού συστήματος κ.λπ.), χαρακτηριστικά της
Κλεώνειας δημοκρατίας, δεν ωφελούν, αλλά βλάπτουν και την κυβέρνηση και τους
πολίτες. Εκείνο που ωφελεί είναι το αθόρυβο, παραγωγικό και ουσιαστικό έργο
της κυβέρνησης χωρίς τυμπανοκρουσίες. Καθόσον αφορά τον κ. Γιαννίτση, είναι
πλέον καιρός να ασχοληθεί με τις υπέρογκες απολαβές των διοικητών και
διευθυνόντων συμβούλων των μεγάλων κρατικών επιχειρήσεων».