ΜΑΤΙΕΣ Η ζητιανιά

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ μόνο «τα παιδιά των φαναριών», για τα οποία πρέπει να φροντίσει η
πολιτεία. Είναι και τα παιδιά ­ Αλβανάκια, κυρίως ­ με τα «αγιοβασιλιάτικα»
τουμπελέκια. Που κατακλύζουν το κέντρο της Θεσσαλονίκης ­ ταβέρνες, καφενεία,
ουζάδικα, αγορά ­ χτυπάνε με την παλάμη τους, δυο τρεις φορές, τη μεμβράνη του
«οργάνου» ρυθμικά, και ύστερα «την πέφτουν» στον πελάτη, ζητώντας του επίμονα
«ένα κατοστάρι». Και μόλις μαζέψουν κανά χιλιάρικο, τρέχουν στην άλλη γωνία,
για να το παραδώσουν στη… «μητερούλα» τους και να ξαναβγούν στη γύρα απ’ την αρχή…

Τρεις χιλιάδες παιδιά, διαβάζω, ζητιανεύουν στα φανάρια των δρόμων,
κινδυνεύοντας, πολλές φορές, να βρεθούν κάτω από τις ρόδες των αυτοκινήτων.
Άλλα τόσα πιτσιρίκια ζητιανεύουν με τουμπελέκια, χαρτομάντιλα, τσατσάρες,
στιλό μπικ, αναπτήρες κ.λπ. Κι αφήνω τα κοριτσάκια με τα λουλούδια, αλλά και
τα βρώμικα, ημίγυμνα μωρά, που συνοδεύουν στην επαιτεία εκατοντάδες αραχτές σε
πεζοδρόμια και πολυσύχναστες στοές «ανήμπορες μανάδες»… «Μας περισσεύουν τα
κορίτσια / μας ήρθαν κι απ’ την Πέργαμο», έλεγε η μακαρίτισσα η μάνα μου,
χρησιμοποιώντας αντί για τη λέξη «κορίτσια», μιαν άλλη, πασίγνωστη, ουδετέρου
γένους, που δεν μπορώ να τη γράψω όμως. Πράγματι: είχαμε χιλιάδες ντόπιους
ζητιάνους ­ όσους δεν έχει καμιά άλλη ευρωπαϊκή χώρα, πιστεύω ­ μας ήρθαν
και… ενισχύσεις, από την Αλβανία, και το γλυκό έδεσε για τα καλά. Τι
κάνουμε, λοιπόν, από δω και πέρα;

Υποστηρίζουν μερικοί συμπολίτες πως, αν σταματήσουμε, όλοι μας, να προσφέρουμε
τον οβολό μας στους ζητιάνους, πολύ γρήγορα οι επαγγελματίες της απλωμένης
παλάμης θ’ αναγκασθούν ν’ αλλάξουν δουλειά. Ξεχνούν προφανώς αυτοί οι
συμπολίτες πως ο Έλληνας είναι ψυχοπονιάρης και δεν μπορεί να μείνει απαθής,
μπρος σ’ ένα μικρό παιδί που κρυώνει και πεινάει. Αλλ’ ακόμη κι αν ο Έλληνας
μεταμορφωνόταν από τη μια μέρα στην άλλη σε Γερμανό και δεν έδινε ούτε στον
άγγελό του νερό, ποιος μας λέει ότι οι χιλιάδες ζητιάνοι της Αθήνας και των
άλλων μεγαλουπόλεων, σπρωγμένοι απ’ την ανάγκη, δεν θα γλιστρούσαν σύντομα
στην κλοπή, στη ρουφιανά, στη διάρρηξη κ.λπ.;

Η απόφαση που πήραν τα υπουργεία Δημόσιας Τάξης και Πρόνοιας να σώσουν «τα
παιδιά των φαναριών», μαζεύοντάς τα και στέλνοντας «κλωτσηδόν» όσους και όσες
τα εκμεταλλεύονται «αποκεί πού ‘ρθαν» βρίσκει σύμφωνο τον καθένα μας. Τα
παιδιά θα έχουν στέγη, τροφή, ρούχα και στοργή, ίσως. Εκείνο που φοβάμαι είναι
μήπως το σχέδιο αργήσει να «περπατήσει», όπως συμβαίνει πάντα στο «Ελλάντα»
και τα φουκαριάρικα τα μικρά περάσουν κι αυτόν τον χειμώνα στο ξεροβόρι, στην
πείνα και στη σφαλιάρα. Να δούμε…