ΣΗΜΑΤΑ

… συμπληρώνονται σε λίγο από τις μέρες της Μητέρας των Μαχών, καθώς
παρακολουθούμε τη Μητέρα των Ρηπλέϊ. Πάλι ο Σαντάμ διώχνει τους ελεγκτές του
ΟΗΕ, πάλι οι ΗΠΑ απειλούν και πάλι η διεθνής κοινότητα παρακολουθεί, αμήχανη
μπροστά στις δύσκολες επιλογές. Στο μεταξύ, ο αφοπλισμός του Ιράκ παραμένει
αβέβαιος και η Αμερική αισθάνεται ταπείνωση πριν ακόμα χτυπήσει (αν το κάνει,
μπορεί να αισθανθεί χειρότερα). Διεθνείς αναλυτές παρατηρούν ότι οι
καταστάσεις αυτές ενισχύουν τον Ιρακινό δικτάτορα στη χώρα του. Και αυξάνουν
τη γοητεία του σε όσους ελκύονται από το στυλ του.

… ωστόσο ήταν τώρα η απροθυμία του Κόφι Ανάν να βοηθήσει τον Σαντάμ.
Εκφραστής των ισορροπιών στον ΟΗΕ, ο Γενικός Γραμματέας αρνήθηκε ακόμη και
απλή μεσολάβηση ­ συμφωνώντας προφανώς με τη Μάντλην Ωλμπράιτ ότι «δεν
απαιτείται πλέον άλλη προειδοποίηση» προς το Ιράκ για να γίνει επίθεση. Ο Ανάν
(και όχι πια η Ρωσία) ήταν η τελευταία ελπίδα του ιρακινού καθεστώτος. Τον
Φεβρουάριο, ο ΓΓ ήταν εκείνος που, ταξιδεύοντας ο ίδιος στη Βαγδάτη, είχε
κατορθώσει να αποτρέψει μια επί θύραις επίθεση των ΗΠΑ ανακοινώνοντας στη
διεθνή κοινότητα ότι το πρόβλημα με τους ελεγκτές είχε λυθεί, και πως αυτός
προσωπικά είχε πεισθεί ότι το Ιράκ δεν θα πρόβαλλε άλλα εμπόδια στην
επιθεώρηση των όπλων του.

… όμως έχουν κάπως μεταβληθεί. Εκτός από την κατανόηση του Ανάν (του οποίου
η αισιοδοξία είχε διαψευσθεί λίγα 24ωρα ύστερα από την εκτονωτική δήλωσή του)
ο Σαντάμ έχει χάσει τώρα και ένα έμμεσο σύμμαχο: τη Μόνικα Λιουΐνσκυ. Όσο ο
εισαγγελέας Κέννεθ Σταρ σφυροκοπούσε τον Κλίντον με αφορμή τη Μόνικα, ο
Αμερικανός πρόεδρος δίσταζε να κινηθεί κατά του Ιράκ: Θα τον κατηγορούσαν ότι
ενδιαφερόταν απλώς να αποσπάσει την προσοχή της κοινής γνώμης, αμερικανικής
και διεθνούς, από τις εξωσυζυγικές του περιπέτειες και από την ψευδορκία του.
Οι Αμερικανοί όμως εκφράσθηκαν κατηγορηματικά υπέρ του Κλίντον. Στις εκλογές
που έγιναν στις αρχές του μηνός ψήφισαν μαζικά Δημοκρατικούς και ο Σταρ δεν
ξέρει τώρα τι άλλο να μηχανευθεί. Μια επίθεση κατά του Ιράκ πάνω στη βράση του
σκανδάλου θα προκαλούσε κατακραυγή. Τώρα, λιγότερο. Εξ ου και το άσφαιρο μεν,
τελεσιγραφικό όμως, χθεσινό μήνυμα του Μπιλ Κλίντον.

… άλλωστε υποψίες ότι ο Κλίντον έχει ανάγκη από κάποιο εγχείρημα που θα
έσβηνε από την εθνική μνήμη το σκάνδαλο με τη Μόνικα ως το πιο χτυπητό γεγονός
της προεδρίας του. Επί πλέον, αν πράγματι θέλει την επίθεση κατά του Ιράκ,
έχει ήδη σπουδαία διεθνή ατού. Μερικές από τις μεγαλύτερες αραβικές χώρες, η
Συρία, η Αίγυπτος και η Σαουδική Αραβία, καθώς και πέντε ακόμη, έχουν ταχθεί
στο πλευρό της Ουάσινγκτον. Ο Αραβικός Σύνδεσμος, πάλι, απέτυχε στην
προσπάθεια για ομόφωνη καταδίκη των ΗΠΑ. Γαλλία, Ρωσία και Κίνα, επίσης,
άφησαν να εννοηθεί ότι όσο και αν διαφωνούν, δεν πρόκειται να αντιταχθούν
ενεργά σε μια επίθεση με Στελθ και Β-52 εναντίον της Βαγδάτης. Η Γερμανία,
τέλος, που επί Κολ ήταν μάλλον διστακτική, επί Σραίντερ είναι ανεπιφύλακτα
αμερικανόφιλη. Θα έβλεπε ευχαρίστως τον Σαντάμ στη γέεννα του πυρός. Ένας
είναι ο κόμπος: Η Αμερική δεν έχει πλέον την πολυτέλεια ενός εξευτελισμού. Αν
χτυπήσει τον Σαντάμ, πρέπει πλέον να τον ρημάξει. Να κατακάψει τα οπλοστάσιά
του. Να τον σύρει στη σκόνη, δεμένο στο άρμα του θριάμβου της. Και ως φαίνεται
αυτό δεν είναι ακόμη εξασφαλισμένο.