ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Το τροπάριο

Ο ΛΟΓΟΣ στους αναγνώστες.Ο Κίμων Χλαπανίδης, Άγρας 9, Αθήνα, γράφει: «Ανήμερα
της εορτής της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, στο δελτίο των 8 της ΕΡΤ,
ακούγοντας τον τελούμενο Αγιασμό σε κάποιο σχολείο της Παλλήνης Αττικής,
είδαμε έκπληκτοι τον επί της Παιδείας υπουργό ­ του οποίου εφαρμόζεται
εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, που είναι η σπουδαιότερη ίσως από πολλές δεκαετίες
­ να διακόπτει τον ιερέα και να του λέει “όχι βασιλεύσι, αλλά ευσεβέσι”.

Εκείνη τη στιγμή θυμήθηκα από τα γυμνασιακά το ιστορικό της Παγκοσμίου Υψώσεως
του Τιμίου Σταυρού το 614 μ.Χ., του οποίου η ανάμνηση σ’ ολόκληρο το
χριστιανικό κόσμο εορτάζεται την ημέρα αυτή: Οι Πέρσες υπό τον Χορσρόη
κατέλαβον τους Αγίους Τόπους και πήραν σαν αντίτιμο της νίκης των και μεγάλο
λάφυρο τον Τίμιο Σταυρό. Ο αυτοκράτωρ Ηράκλειος πάραυτα εκστρατεύει από την
Κωνσταντινούπολη. Καταδιώκων δε απηνώς τους Πέρσες ­ ακόμη και στην Περσία ­
απελευθερώνει τον Τίμιο Σταυρό. Τον μεταφέρει στα Ιεροσόλυμα και Τον παραδίδει
στον Πατριάρχη Μακάριο, ο οποίος προβαίνει στην Ύψωσή του. Η χριστιανική
Εκκλησία, ευγνωμονούσα τον βασιλέα, ψάλλει το γνωστό τροπάριο.

Τώρα, τι σχέση έχει αυτός ο ύμνος με τα σημερινά, δεν γίνεται κατανοητό. Κατά
συνέπειαν, ελπίζουμε ότι τόσον κατά την 14η εκάστου Σεπτεμβρίου, όσον και κατά
την εορτήν της ταυροπροσκυνήσεως ­ αναφερομένη σε άλλο ιστορικό γεγονός,
δηλαδή στην ανεύρεση του καταπλακωθέντος από αιώνων χώματα, πέτρες και βράχους
Τιμίου Σταυρού από την μητέρα του αυτοκράτορος Μεγάλου Κων/νου, Αγία Ελένη ­
δεν είναι δυνατόν κανείς επίγειος άρχων να πλαστογραφήσει και να αλλάξει το
τροπάριο. Ωστόσο προκειμένου να γίνει σεβαστή και η νέα κοσμική ρύθμιση θα
μπορούσε στις άλλες εορτές να λέγεται «τοις ευσεβέσι», για να μην αντιδράσει
τελικά τόσον ο ευσεβής λαός μας όσον είτε η δική μας Ιερά Σύνοδος ή οιαδήποτε
άλλη χριστιανική.

Κατά τα άλλα ας μην ξεχνούμε ότι το Ισραήλ από τεσσάρων χιλιάδων χρόνων δεν
άλλαξε τίποτα από τα ιερά του κείμενα, πολύ μάλλον ο χριστιανισμός».

Ο Βαλέριος Μεγαλοοικονόμου (τηλ.: 094/792489) γράφει: «Είμαι συντετριμμένος
από το χαμό της Αμαλίας Γκινάκη. Αλλά νιώθω και συνυπεύθυνος για τη δολοφονία
της: τόσα χρόνια όλοι γνωρίζουμε πόσο “μπάχαλο” είναι ο δημόσιος τομέας και
δεν κάνουμε τίποτα για να διορθωθεί η κατάσταση. Την Αμαλία δεν τη δολοφόνησε
ο Ελληνορουμάνος. Η ελληνική κοινωνία τη δολοφόνησε. Εμείς, με την απάθειά
μας, τη σκοτώσαμε».